— Ta ndaloj kategorikisht të shkosh atje! — zëri i vjehrrës shpërtheu pa asnjë paralajmërim, teksa ajo hyri në apartament pa trokitur, me një fletë të shtypur në dorë.
— Po ta ndaloj, po! — Mirela Kastrati mezi e mbante veten nga zemërimi, ndërsa futej me vrull në shtëpinë e të birit, sikur dera të ishte e saja. Zëri i dridhej nga inati i përmbajtur.
Elira Dushku mbeti e ngrirë në vend, me tenxheren ende në duar. Për disa çaste nuk po kuptonte nëse ajo që shihte ishte reale. Vjehrra qëndronte në mes të kuzhinës, e veshur me një pallto të shtrenjtë, duke shtrënguar një letër. Fytyra i ishte skuqur flakë nga mllefi.
Arlind Lika u ngrit me vrull nga tavolina, ku vetëm pak minuta më parë po drekonte qetësisht me bashkëshorten.
— Mami, çfarë po ndodh? Për çfarë po flet?
Mirela Kastrati e përplasi letrën mbi tavolinë. Ishte një konfirmim rezervimi nga një agjenci udhëtimesh — pushime dyjavore për dy persona në Turqi.
— Ja, kjo po ndodh! — tha ajo me ironi të hidhur. — Fqinja Vilma ju ka parë duke hyrë në agjencinë turistike. Dhe shumë mirë bëri që ma tregoi! Si guxuat?
Elira e uli me kujdes tenxheren mbi sobë dhe u kthye përballë vjehrrës.
— Zonja Mirela, unë dhe Arlindi e planifikojmë këtë udhëtim prej gjashtë muajsh. Ku qëndron problemi?
Por vjehrra as që e hodhi vështrimin nga ajo; sytë i kishte ngulur te i biri.
— Problemi është që djali im i vetëm po përgatitet të më lërë vetëm për dy javë! Nuk mjafton që jetoni veçmas, tani doni edhe të ikni larg, nëpër botë!
— Mami, është thjesht një pushim — u përpoq ta qetësonte Arlindi. — Pas dy javësh kthehemi.
— Po sikur të më ndodhë diçka? — Mirela vuri dorën mbi kraharor. — Jam gjashtëdhjetë e tetë vjeçe! Tensioni më luhatet, kyçet më dhembin! Ndërsa ju do të bëni plazh diku, unë do të mbetem vetëm këtu…
Në Elirë filloi të zgjohej irritimi i njohur. Gjatë tre viteve martesë kishte parë dhjetëra “kriza” të tilla dramatike, që shfaqeshin sa herë ajo dhe Arlindi planifikonin diçka pa përfshirë të ëmën.
— Ju keni telefon — tha Elira me ton të kontrolluar. — Nëse ndodh diçka, mund të na telefononi menjëherë.
Më në fund, Mirela Kastrati e pa drejt e në sy — një shikim i ftohtë, përçmues.
— Me ty nuk flas! Kjo është vepra jote! Para teje, djali im nuk udhëtonte kurrë pa mua!
— Para meje, djali juaj ishte njëzet e pesë vjeç — ia ktheu Elira pa u stepur. — Tani është tridhjetë e dy. Njerëzit rriten, krijojnë familje dhe shkojnë me pushime.
— Mos më mëso mua si jetohet! — ia preu Mirela. — E rrita vetëm djalin tim, pa burrë! Gjithë jetën ia kushtova atij! Dhe tani vjen dikush… — hodhi një vështrim domethënës drejt Elirës — që ma rrëmben!
Arlindi u fut mes tyre, duke u përpjekur të ulë tensionin.
— Mami, askush nuk po ia merr askujt askënd. Thjesht duam të pushojmë. Pushimi ynë i parë i përbashkët pas tre vitesh!
— Edhe këtu mund të pushoni! — u përgjigj menjëherë Mirela. — Te toka, për shembull. Mund të vij edhe unë, të marr pak ajër të pastër…
Elira rrotulloi sytë. Toka në fshat ishte një histori më vete: çdo fundjavë kërkohej prania e tyre për punë, riparime e pastrime. Dhe gjithmonë gjendej diçka për t’u kritikuar — si punonte Elira, si gatuante, si lante enët.
— Udhëtimi është paguar tashmë — tha Arlindi prerë. — Nuk do ta anulojmë.
Mirela Kastrati ngriti duart me nervozizëm.
— E keni paguar?! Pa më pyetur mua? Unë jam nëna jote!
— Edhe? — Elira nuk e përmbajti më veten. — Duhet të kërkojmë leje për çdo hap? Jemi njerëz të rritur!
— Arlind! — Mirela e injoroi Elirën me qëllim. — Do ta lejosh të flasë kështu me mua?
Arlindi shikoi i pavendosur herë nga e ëma, herë nga gruaja.
— Mami, Elira ka të drejtë. Kemi të drejtën tonë të shkojmë me pushime…
— Të drejta! — e talli Mirela. — Po detyrime ndaj nënës? Apo kjo grua — tregoi me gisht nga Elira — ta ka turbulluar mendjen krejtësisht?
Elira shtrëngoi grushtet, duke ndjerë se durimi i saj kishte mbërritur në kufijtë e fundit dhe se përplasja e vërtetë ende nuk kishte filluar.