Epiteti “kjo grua” ishte shprehja e preferuar e vjehrrës. Për tre vjet rresht, Mirela Kastrati nuk e kishte thirrur asnjëherë Elirën me emër. Gjithmonë ishte “kjo”, “gruaja jote”, ose thjesht një heshtje e ftohtë që therte më shumë se fjalët.
Elira bëri një hap përpara, zëri i saj dridhej jo nga frika, por nga mbajtja e gjatë e inatit.
— E dini çfarë, zonja Mirela — tha ajo prerë. — Më ka ardhur në majë të hundës! Jam lodhur nga arroganca juaj, nga manipulimet, nga skenat e pafundme! Ne do të ikim me pushime, pëlqeu apo s’pëlqeu!
Fytyra e Mirelës u mbulua nga një skuqje e fortë.
— Arlind! — bërtiti ajo. — E dëgjove? Më fyen mua, nënën tënde!
— Po them vetëm të vërtetën! — Elira nuk po ndalej më. — Ju kontrolloni çdo hap tonin, telefononi dhjetë herë në ditë, kërkoni llogari ku jemi, me kë jemi, çfarë bëjmë! Kjo nuk është normale!
— Jo normale është kur djali harron nënën e vet! — shpërtheu Mirela. — Kur gruaja e tij e kthen kundër meje!
— Unë nuk po e kthej askënd kundër askujt! — ia ktheu Elira. — Dua vetëm të jetoj jetën time!
— Jetën tënde? — Mirela qeshi me përbuzje. — Po apartamenti ku jetoni, i kujt është? Të ta kujtoj kush e dha paratë për këstin fillestar?
Ja ku erdhi goditja kryesore. Kur Elira dhe Arlindi kishin blerë shtëpinë, Mirela Kastrati u kishte dhënë treqind mijë lekë për fillimin. Që prej asaj dite, ajo nuk linte rast pa ua përplasur në fytyrë.
— Ne po jua kthejmë çdo muaj ato para — kujtoi Elira. — Njëzet mijë lekë, siç ramë dakord!
— Paratë janë një gjë, mirënjohja është tjetër! — ia preu Mirela. — Një nuse e edukuar do ta vlerësonte ndihmën e vjehrrës, jo të sillej me paturpësi!
— Një vjehrrë e edukuar nuk hyn në shtëpi pa ftesë! — ia ktheu Elira pa u menduar.
— Kjo është shtëpia e djalit tim!
— Edhe e imja! — ngriti zërin Elira. — Jemi bashkëshortë, në rast se e keni harruar!
Mirela hungëroi me përçmim.
— Bashkëshortë… Do ta shohim sa do zgjasë kjo! — u kthye nga Arlindi, i cili deri atëherë kishte heshtur. — O unë, o ajo! Zgjidh!
Në kuzhinë ra një heshtje varri. Elira mbajti frymën, duke e ngulur vështrimin te burri i saj. Ky ishte momenti i së vërtetës. Tre vjet kishte duruar shpërthimet e vjehrrës, me shpresën se një ditë Arlindi do t’i vendoste kufijtë. Dhe ja ku ishte ai çast.
Arlindi u zbeh, sytë i lëviznin sa te e ëma, sa te gruaja.
— Mami, mos më vër përpara ultimatumeve…
— Patjetër që po! — shpërtheu Mirela. — Nuk e duroj më paturpësinë e kësaj gruaje! O divorcohesh, o harro se ke nënë!
Elirës iu duk sikur zemra i ra në stomak. Vallë ishte vërtet e aftë Mirela të shkonte kaq larg?
— Mami, s’mund ta mendosh seriozisht këtë… — belbëzoi Arlindi.
— E mendoj shumë seriozisht! — ia ktheu ajo. — Jam lodhur duke u poshtëruar! Gruaja jote nuk më respekton, është e vrazhdë, të kthen kundër meje! Këtë nuk e pranoj më!
Arlindi qëndronte mes dy grave si i zënë mes çekanit dhe kudhrës. Elira e shihte qartë sa dëshpërimisht ai kërkonte një rrugëdalje.
— Le të qetësohemi pak — tha më në fund. — Mami, shko në shtëpi, qetësohu. Do flasim më vonë…
— Jo! — Mirela goditi këmbën në dysheme. — Nuk iki pa e dëgjuar përgjigjen! Kë zgjedh?
Arlindi mori frymë thellë dhe e pa drejt e në sy.
— Mami, të dua. Je nëna ime dhe kjo nuk do ndryshojë kurrë. Por Elira është gruaja ime. Para njerëzve dhe para Zotit i kam dhënë fjalën. Dhe atë fjalë nuk do ta shkel.
Mirela u tërhoq një hap, sikur dikush ta kishte goditur me shuplakë.
— Pra, e zgjedh atë?
— Zgjedh familjen time — tha Arlindi me vendosmëri. — Dhe ti mund të jesh gjithmonë pjesë e saj, nëse dëshiron. Por duhet ta respektosh Elirën. Dhe vendimet tona.
— Respekt? — Mirela qeshi histerikisht. — Si ta respektoj këtë… këtë…
— Mjaft! — Arlindi ngriti zërin, gjë tepër e rrallë për të. — Mami, të lutem largohu. Tani. Kur të jesh qetësuar, më telefono dhe flasim si njerëz.
Mirela e vështroi djalin sikur ta shihte për herë të parë.
— Paskam rritur një djalë mosmirënjohës — fëshfëriti ajo. — Tërë jetën time e kam flijuar për ty…