…dhe gjithçka kjo, për shkak të një gruaje të huaj…
— Elira nuk është e huaj — ndërhyri Arlindi prerë. — Ajo është bashkëshortja ime. Dhe nëse këtë nuk je në gjendje ta pranosh, atëherë… më vjen keq, por kjo është e vërteta.
Mirela Kastrati nuk tha asnjë fjalë. U kthye ngadalë dhe u drejtua nga dera. Kur mbërriti te pragu, ndaloi për një çast dhe hodhi vështrimin pas, plot mllef e paralajmërim.
— Do të pendohesh, Arlind. Kur ajo të të lërë — sepse do të të lërë, do ta shohësh — mos guxo të vish tek unë duke qarë!
Dera u përplas me një zhurmë të fortë, që mbeti pezull në ajër edhe pasi heshtja ra mbi apartament.
Arlindi dhe Elira mbetën në mes të kuzhinës, pa lëvizur. Kaluan disa minuta pa folur asnjëri, duke u përpjekur të përthithnin atë që sapo kishte ndodhur.
— Faleminderit — tha më në fund Elira me zë të ulët.
Arlindi e përqafoi fort, duke e tërhequr pranë vetes.
— Më fal që u desh kaq shumë kohë për ta bërë këtë. Thjesht… është nëna ime…
— E kuptoj — Elira mbështeti kokën në shpatullën e tij. — Por po filloja të mendoja se nuk do të dilje kurrë hapur në krahun tim.
— Kam qenë gjithmonë me ty — u përgjigj ai. — Vetëm se… kisha frikë ta lëndoja. Më ka rritur e vetme, ka sakrifikuar shumë…
— Kjo nuk i jep të drejtë të drejtojë jetën tënde — tha Elira qetësisht. — Ke të drejtën të ndërtosh familjen tënde, të marrësh vendimet e tua.
Arlindi tundi kokën në shenjë miratimi.
— Ndoshta kështu ishte më mirë. Nuk mund të jetoj përgjithmonë sipas urdhrave të saj.
Ditët që pasuan kaluan në një heshtje të çuditshme. Mirela nuk telefonoi — diçka krejtësisht e pazakontë për të. Zakonisht telefononte disa herë në ditë, vetëm për të kontrolluar çdo hap të të birit.
— Ndoshta duhet ta marr unë në telefon? — sugjeroi Arlindi ditën e tretë. — Mos i ka ndodhur gjë?
Elira lëvizi kokën negativisht.
— Kjo është lojë psikologjike, Arlind. Ajo pret që ti të vraposh tek ajo për t’u kërkuar falje.
— Po sikur të jetë sëmurë?
— Po të ishte sëmurë, do të të kishte telefonuar dhjetë herë për t’u ankuar — u përgjigj Elira me qetësi. — Nëna jote nuk është nga ato që vuajnë në heshtje.
Dhe ashtu ishte. Ditën e pestë, Mirela Kastrati “u shfaq” — jo vetë, por përmes një telefonate nga Pranvera Kovaçi, halla e Arlindit.
— Arlind, çfarë po ndodh me ju? — pyeti ajo e shqetësuar. — Mirela është shkatërruar, qan gjithë ditën!
— Teta Pranvera, këtë situatë e krijoi vetë — tha Arlindi i lodhur. — Më vuri përballë një zgjedhjeje: ose ajo, ose gruaja ime. Çfarë prisni të bëja?
— Epo… ndoshta mund të ishe treguar pak më i butë… Ajo të ka rritur e vetme.
— Jam mirënjohës për gjithçka ka bërë. Por kjo nuk do të thotë se duhet të jetoj gjithë jetën sipas dëshirave të saj.
Pranvera psherëtiu rëndë.
— Arlind, ajo nuk e bën nga ligësia. Ka frikë se mos të humb. Je i vetmi djalë.
— Nuk do të më humbasë. Por duhet të pranojë që kam grua dhe se duhet ta respektojë.
— Do të flas me të — premtoi Pranvera. — Por mendo edhe ti… ndoshta duhet të pajtoheni. Në fund të fundit, është nëna jote.
Pas telefonatës, Arlindi qëndroi gjatë i menduar.
— Po sikur të shkoj unë i pari për paqe? — pyeti Elirën.
— Dhe çfarë do të ndryshojë? — ia ktheu ajo. — Ti kërkon falje, ajo bën sikur fal, dhe gjithçka fillon nga e para. Do të përpiqet sërish të na kontrollojë, do të më fyejë mua dhe do të të manipulojë ty.
— Por është nëna ime…
— Arlind, nuk po të kërkoj ta braktisësh. Vetëm të sillet me respekt ndaj meje. Është vërtet kaq shumë?
Ai lëvizi kokën.
— Jo. Ke të drejtë. Nëse dorëzohemi tani, asgjë nuk do të ndryshojë.
Kaloi një javë. Pushimet ishin vetëm tre ditë larg dhe Elira me Arlindin po bënin gati valixhet. Për herë të parë pas shumë muajsh ndiheshin të lirë, pa hijen e kontrollit të vazhdueshëm të vjehrrës.
Dhe pikërisht atëherë ra zilja e derës.
Në prag qëndronte Mirela Kastrati — por jo ajo grua krenare dhe luftarake që njihnin. Para tyre ishte një version i lodhur, i thyer, dukshëm i plakur.
— A mund të hyj? — pyeti me zë të ulët.
Arlindi u tërhoq mënjanë, duke i hapur rrugë. Elira doli nga dhoma e gjumit dhe u ndal sapo e pa.
— Unë… dua të flasim — tha Mirela, dhe për herë të parë në zërin e saj nuk kishte armiqësi. — Me ju të dy.
U drejtuan nga dhoma e ndenjës. Mirela u ul në kolltuk dhe bashkoi gishtat e duarve, sikur po përgatitej për një rrëfim të gjatë.