Mirela i mbështeti pëllëmbët mbi gjunjë dhe mori frymë thellë, sikur po kërkonte forcën për të nisur.
— Ditët e fundit kam menduar shumë — foli më në fund. — Pranvera më ka folur, edhe disa të tjerë… dhe dalëngadalë e kuptova se nuk kisha të drejtë.
Elira dhe Arlindi shkëmbyen një vështrim të shpejtë. Një rrëfim i tillë ishte gjëja e fundit që prisnin të dëgjonin prej saj.
— E vërteta është se kam pasur frikë — vazhdoi Mirela, me zërin paksa të dridhur. — Frikë se mos humbisja djalin tim. Ai është i vetmi që kam… për të kam sakrifikuar gjithçka. Dhe kur ti u shfaqe në jetën e tij, Elira, unë… u tremba. Mendova se nuk do të isha më e rëndësishme për të.
— Mami, kurrë nuk do të vihesh mënjanë — tha Arlindi butë.
— Tani e shoh këtë. Por atëherë… m’u duk sikur po më largoje. Dhe në vend që të flisja, nisa të luftoja. Budallallëk, apo jo?
Një buzëqeshje e hidhur i rrëshqiti në fytyrë.
— Kam një shoqe, Zanën. Edhe ajo e ka djalin të martuar. Gjithmonë më thoshte: “Mos u fut në jetën e tyre.” Unë nuk e dëgjova. Mendoja se ishte nënë e ftohtë, e painteresuar. Në fakt, ajo ishte e mençur. Ka marrëdhënie të mrekullueshme me nusen dhe nipërit e adhurojnë…
Mirela ngriti sytë drejt Elirës.
— Më fal, Elira. Jam sjellë tmerrësisht. Të kam fyer, të kam poshtëruar, të kam quajtur me emra… Më vjen turp për gjithçka.
Elira mbeti pa fjalë. Pas tre vitesh tensioni dhe dhimbjeje, ishte e vështirë t’i besoje menjëherë një ndryshimi kaq të madh.
— Unë… i kuptoj ndjenjat tuaja, zonja Mirela — tha ajo me kujdes. — Ndoshta, po të isha në vendin tuaj, edhe unë do të kisha pasur frikë.
— Mos më justifiko — e ndërpreu ajo. — Faji është i imi. Dhe dua t’ju kërkoj falje të dyve. Nëse më jepni një mundësi, do të përpiqem të jem ndryshe.
— Sigurisht, mami — Arlindi u ngrit dhe e përqafoi. — Ne jemi familje. Të gjithë.
Mirela shpërtheu në lot, duke u mbështetur te shpatullat e të birit.
— Kam pasur kaq frikë se mos të humbisja…
— Askush nuk humbi askënd — Elira u ngrit edhe ajo dhe, me hezitim, i vendosi dorën mbi shpatull vjehrrës. — Thjesht na duhej kohë për të gjetur ekuilibrin.
Mirela e pa me sy të mbushur me lot.
— Je vajzë e mirë, Elira. Jam vërtet e lumtur që djali im ka një grua si ty. Me gjithë zemër.
Qëndruan bashkë për një kohë të gjatë, pinë çaj dhe biseduan. Për herë të parë pas tre vitesh — pa akuza, pa fjalë të ashpra.
— Sa për pushimet — shtoi më pas Mirela. — Shkoni pa merak. Ju bën mirë të çlodheni. Unë do të… do të kujdesem për banesën. Do t’i ujit lulet, nëse duhet.
— Faleminderit, mami — buzëqeshi Arlindi.
— Dhe diçka tjetër — tha ajo, duke nxjerrë një zarf nga çanta. — Kjo është për ju. Për udhëtimin.
— Mami, s’ka nevojë… — nisi Arlindi, por ajo ngriti dorën.
— Ka. Merreni si falje. Dhe si dhuratë martese… edhe pse pak me vonesë.
Brenda zarfit kishte pesëdhjetë mijë lekë.
— Zonja Mirela, është shumë — kundërshtoi Elira.
— Asgjë nuk është e tepërt. Ju më kthyet aq shumë për këstin fillestar… Dua të nisim nga e para. Pa borxhe, pa llogari mes nesh.
Pasi Mirela u largua, Elira dhe Arlindi qëndruan gjatë të përqafuar në divan.
— Nuk po e besoj ende — tha Elira me zë të ulët.
— As unë. Por jam i lumtur. Me të vërtetë i lumtur për këtë fund.
— Mendon se do të ndryshojë vërtet?
— Nuk e di. Por do të përpiqet. Dhe ne duhet t’ia japim shansin.
Elira pohoi me kokë.
— Ndoshta… kur të kthehemi, mund ta ftojmë ndonjë fundjavë.
Arlindi e pa i habitur.
— E ke seriozisht?
— Po. Po përpiqet. Dhe është nëna jote. Pjesë e familjes sonë.
Ai e puthi lehtë.
— Faleminderit. Për durimin, për mirëkuptimin… dhe që nuk më vure kurrë përballë një zgjedhjeje të pamundur.
— Nuk do ta bëja kurrë. Askush s’duhet të zgjedhë mes bashkëshortes dhe nënës. Doja vetëm respekt.
— Dhe e fitove.
— Jo — e korrigjoi Elira. — E fituam. Bashkë.
Tre ditë më vonë u nisën për Turqi. Në aeroport i përcolli Mirela, me ëmbëlsira shtëpie në duar dhe një përqafim të sinqertë, edhe pse pak të turpshëm, për nusen e saj.
— Pushime të mbara, fëmijë. Dhe… kujdesuni për njëri-tjetrin.
Në avion, Elira shikonte nga dritarja tokën që po mbetej pas dhe mendonte se ndonjëherë duhet një krizë e fortë për t’u kthyer në familje të vërtetë. Dhe se respekti nuk imponohet kurrë — ai fitohet. Nga të dyja anët.