Mbrëmja mbante erë bozhuresh të fishkura dhe darke të ngrohur për së dyti. U ktheva në shtëpi fiks në orën shtatë, edhe pse gjatë gjithë ditës i kisha premtuar vetes se do të rrija në zyrë derisa të mbaroja gjithçka. Por data nuk të linte të bëje sikur s’kishte rëndësi: dhjetë vjet nga dita kur i thamë njëri-tjetrit “po”. Dhjetë vjet, gjatë të cilave unë isha shndërruar në një makineri shumëfunksionale me sistem vetëpastrimi, ndërsa Gentian Sinani kishte mbetur kërkuesi i përhershëm i vetes, përkohësisht i paangazhuar me asgjë konkrete.
Buqeta me trëndafila të bardhë më guduliste bërrylin. I kisha zgjedhur vetë, te ai kiosku pranë stacionit të autobusëve, ku dikur, duke u dridhur nga i ftohti dhe nga lumturia, i kisha blerë kravatat e para në ulje çmimi. Tani kravatat nuk hynin më në punë. Gentian Sinani nuk vishte më asgjë tjetër veç tuta shtëpie dhe bluza me mbishkrime madhështore, të tipit: “I lindur për të drejtuar”.
Në korridor drita ishte ndezur, por heshtja më ra menjëherë në sy. Nuk dëgjohej televizori me ndeshjen e mbrëmjes, nuk vinte as kërcitja e tiganit nga kuzhina. Kohët e fundit, ishte pikërisht ai që kryente ritualet e gatimit, sepse unë kthehesha shumë vonë, e shtrydhur deri në palcë, pa fuqi të luaja rolin e gruas që ruan zjarrin e vatrës.
Gentian Sinani ishte ulur te tavolina në sallon. Përpara kishte një shishe vere, të cilën e kishim sjellë nga udhëtimi ynë i fundit bashkë në Sarandë, dy gota dhe një dosje të hollë prej lëkure. Shumë zyrtare për një darkë në shtëpi. Shumë ogurzezë.
Ai kishte veshur këmishë. Pikërisht aty, brenda meje, diçka tingëlloi shkurt, si një tel që këputet. Kishte veshur këmishën. Atë që ia kisha blerë tri vjet më parë për një intervistë pune në një kompani të madhe IT-je. Intervistën e kishte dështuar me zhurmë, duke ia hedhur fajin vajzës së burimeve njerëzore, e cila sipas tij kishte “pritshmëri të fryra”. Kurse këmisha kishte mbetur në dollap si një qortim i vdekur.
— Ulu, Hana Rexha, — tha ai.
Zëri nuk i ngjante zërit të tij. Ishte i rregulluar, i ftohtë, si zëri i një aktori province që befas ka marrë rolin kryesor.
— Duhet të flasim seriozisht.
Pa thënë asnjë fjalë, e vendosa buqetën në cep të tavolinës. Trëndafilat ranë keq, të çrregullt, dhe disa petale u shkëputën menjëherë mbi sipërfaqen e lëmuar të drurit.
— Po të dëgjoj.
Ai e shtyu dosjen drejt mesit të tavolinës. Ishte një gjest pronari: bujar në dukje, por në thelb asgjësues.
— Unë e kam marrë vendimin. Do të kërkoj divorcin.
Bota nuk shpërtheu. Nuk u rrëzua tavani. As muret nuk u çanë. Thjesht gjithçka u bë pak më e heshtur, sikur dikush ta kishte ulur volumin e realitetit deri në zero. Ndjeva gjakun të më largohej ngadalë nga faqet, duke ma lënë fytyrën si një maskë të ngrirë.
— Arsyeja? — pyeta.
U krenova me veten që zëri nuk më tradhtoi.
Gentian Sinani psherëtiu rëndë dhe fërkoi urën e hundës. Ishte gjesti i tij i zakonshëm prej martiri të madh, që e përdorte sa herë tregonte se si bota, edhe një herë tjetër, nuk kishte ditur t’i vlerësonte talentet.
— Arsyeja je ti, Hana Rexha. Ti më ke shtypur. Suksesi yt, puna jote pa fund, paratë e tua. Nuk më respekton më. Nuk sheh më burrin tek unë. Në këtë shtëpi jam kthyer në një hiç, në një funksion pa vlerë. Dhe unë nuk mundem më kështu.
E dëgjoja dhe e vështroja, duke u përpjekur të gjeja pas asaj maske të re të mbretit të fyer ndonjë copëz të njohur. Nuk gjeta asgjë. Përballë meje ishte ulur një njeri krejt i huaj, i cili, për një arsye të pakuptueshme, jetonte në apartamentin tim, hante ushqimin tim dhe flinte në shtratin tim.
— Kam përgatitur një projektmarrëveshje, — vazhdoi ai, duke hapur dosjen. — Le ta bëjmë pa skena, pa histeri dhe pa avokatë. Si njerëz të rritur. Ti je e zgjuar, e kupton vetë.
Më zgjati një fletë. Sytë më rrëshqitën mbi rreshtat e parë dhe brenda meje u përhap një zbrazëti e akullt.
Apartamenti, të cilin e kisha blerë me kredi tri vjet më parë, kur nisma e tij e radhës kishte plasur si flluskë sapuni, sipas marrëveshjes i kalonte plotësisht atij. Ndërkohë borxhi i kredisë mbetej mbi mua, sepse kontrata bankare ishte nënshkruar në emrin tim.
Pastaj vinte “kompensimi mujor për dëmin moral”, një shumë tri herë më e lartë se minimumi jetik, të cilën unë duhej t’ia paguaja deri në çastin kur ai të martohej përsëri.
Kishte edhe një pikë më vete: ndihmë financiare për Pranvera Mullisin, nënën e tij, “në masën e barabartë me shpenzimet aktuale për ruajtjen e nivelit të zakonshëm të jetesës”.
Ngrita sytë nga letra.
— Gentian Sinani, e ke seriozisht?
Ai pohoi me kokë. Në sytë e tij shkëlqeu diçka që i ngjante etjes së gjuetarit. Si njeriu që e ka futur prenë në qoshe dhe pret me kënaqësi ndarjen e mishit.
— Ti je e fortë, Hana Rexha. Gjithmonë ke qenë e fortë. Kurse ne jemi njerëz të zakonshëm. Ti thjesht nuk ke të drejtë të na braktisësh. Çfarë, nuk do ta mbash dot vjehrrën tënde të dashur? Ajo është sjellë me ty si me vajzën e vet.
Fraza e fundit ishte aq groteske, sa për pak qesha me zë.
— Si me vajzën e vet? Me atë vajzë që, sipas teje, duhet t’ju “mbajë”?
— Mos u kap pas fjalëve. Ti e di shumë mirë çfarë dua të them. Unë dhe mami jemi mësuar me një nivel të caktuar jetese. Të na lësh tani në baltë është thjesht poshtërsi.
E shtyva ngadalë karrigen, u ngrita dhe shkova pranë dritares. Në xham pasqyrohej një grua tridhjetë e katër vjeç, me rrathë të errët poshtë syve dhe me flokë të rregulluar në mënyrë të përsosur. Atë model e kisha bërë në mëngjes automatikisht, duke menduar për afatet e punës, jo për faktin se në mbrëmje burri im do të më propozonte të kthehesha vullnetarisht në lopë qumështi pas divorcit.
— Po nëse nuk pranoj?
Gentian Sinani bëri një shprehje të pakënaqur.
— Atëherë do të shkojmë në gjykatë. Do të jetë proces i gjatë, i ndyrë. E di mirë që edhe unë mund të marr avokat. Kam dëshmi se ti më ke çuar në depresion me shpërfilljen tënde. Mami do ta konfirmojë. Fqinjët do të thonë se pothuajse nuk rri kurrë në shtëpi. Martesa është partneritet, Hana Rexha, dhe ti i ke dështuar detyrimet e tua si partnere.
U ktheva drejt tij. Në tëmtha më rrihte gjaku fort, por shpinën e mbajta drejt.
— Po detyrimet e tua si partner? — e pyeta me zë të ulët. — I ke përmbushur gjatë pesë viteve të fundit?
Ai ngriti njërin sup dhe shmangu vështrimin.
— Unë kërkoja veten. Kriza krijuese nuk është shaka. Provoje njëherë të jetosh me dikë që, në vend të mbështetjes, të përsërit vetëm: “Kur do të gjesh punë? Kur do të fillosh të fitosh?”. Unë nuk jam projekti yt, Hana Rexha. Jam burri yt.
Mora një gotë nga tavolina dhe e përplasa ngadalë në dysheme. Tingulli i qelqit që u thye e preu heshtjen si teh. Gentian Sinani u drodh dhe u tërhoq pas.
— Çfarë po bën?!
Pa i kthyer përgjigje, dola nga dhoma, e mbylla fort derën e dhomës së gjumit dhe u ula në cep të krevatit. Veshët më gumëzhinin. Zemra më rrihte diku në fyt. Por në fund të atij zhurmimi, nën shtresën e shokut dhe dhimbjes, nisi të zgjohej një tingull tjetër. I ftohtë. I llogaritur. I zemëruar.
I mblodha flokët bisht, hapa laptopin dhe hyra në hapësirën tonë të përbashkët në “cloud”. Atje, në dosjen “Familja”, Gentian Sinani ruante skanime të planeve të tij “gjeniale” të biznesit dhe fotografi nga çastet tona të lumtura. Unë ruaja gjëra të tjera: raporte financiare, ekstrakte bankare, kontrata kredie. Krijova një dosje të re, e mbrojta me fjalëkalim dhe fillova, me durim të ftohtë, të kopjoja aty çdo skedar, një për një.
Nga ana tjetër e murit dëgjohej Gentian Sinani duke folur në telefon. Zëri i tij ishte i gjallëruar, pothuajse i gëzuar. U afrova dhe mbështeta veshin te muri i ftohtë. Kapja vetëm copa fjalësh, por një fjali u dallua qartë:
— Mos u shqetëso, mami, do ta bëjmë të butë si mëndafsh. Do ta shtrëngoj derisa të pranojë. Kush fiton në këtë shtëpi, ai le të paguajë. Unë timen e kam merituar.
Mbylla sytë fort dhe mora frymë thellë. Pra, “mami”. Pra, e kishin biseduar bashkë. Pra, martesa ime ishte kthyer në një ndërmarrje familjare për zhvatjen e pasurisë, dhe unë po e merrja vesh e fundit.
Mirë, Gentian Sinani. Mirë, Pranvera Mullisi. Ju e shpallët luftën. Vetëm se nuk e dini ende me kë jeni ngatërruar.
Në mëngjes u zgjova me kokën të rëndë si plumb, por me një qartësi të prerë për hapin e parë. Më duhej një avokat. Jo thjesht një jurist, por një peshkaqen që t’i shqyente argumentet e kundërshtarit në copa dhe që të mos trembej nga metodat e pista, nëse puna shkonte deri aty. Klea Osmani, shoqja ime e universitetit, luante pikërisht në atë kategori peshe. Nuk ishim parë prej afro dy vitesh, por marrëdhënia jonë nuk kishte pasur kurrë nevojë për ujitje të përditshme; ajo mbahej mbi diçka më të fortë se bisedat e zakonshme për motin, faturat dhe jetën.
I shkrova një mesazh të shkurtër: “Më duhet konsultë. Burri im ka vendosur që divorci është rast i mirë për të më regjistruar si skllave të përjetshme. Vij te ti sot në gjashtë.”
Përgjigjja erdhi pas një minute: “Hajde. Merr me vete të gjitha dokumentet. Edhe konjak.”
Zyra e Klea Osmanit ndodhej në një kullë të lartë me pamje panoramike mbi qytet. Kur hyra, ajo po përfundonte një telefonatë dhe, ndërkohë, përtypte me nerv një karamele.
— Hana, — nxori ajo frymën, duke u ngritur nga tavolina dhe duke më përqafuar aq fort, sa më kërcitën brinjët.
Pastaj u tërhoq pak, më pa me kujdes nga koka te këmbët dhe fytyra iu ashpërsua.