— Po bëni qejf, a?! — ia plasi Gëzim Shala, duke tundur faturën e blerjeve. — Bukën mund ta merrje më lirë, pula ka edhe me çmim social… madje, në situatën tonë, nuk është turp as të marrësh ndonjë produkt me afat të kaluar! — Ai i rregulloi syzet dhe e nguli vështrimin e ftohtë mbi Era Panon.
— Gëzim Shala, a e keni fare ndërgjegjen?! — Era e përplasi me nerv frigoriferin, duke futur me inat pulën e shkrete brenda. — Ju s’keni asnjë të drejtë të më qortoni për harxhime! Unë, budallaçe, besoja se ishim të gjithë në të njëjtën barkë, se po mbijetonim me zor… ndërsa ju, siç duket, nuk ia mohoni vetes asgjë!
Vjehrri e pa me habi nusen: nga i erdhën këto akuza? Mos vallë Era kishte marrë vesh për “blerjen e tij modeste”?
Në fakt, Gëzim Shala e nxirrte shpesh Erën nga durimi.
— Erëz, e zjeva pak hikërrorin tuaj. S’ke gjë kundër, apo jo? — e pyeste ai, më shumë sa për formë.
— Jo, s’kam, — përgjigjej ajo, duke u përpjekur të mos shpërthente. Edhe pse ndonjëherë i vinte të bërtiste: “Pse gjithmonë tonin? Pse prapë tonin?!”
Jo se i dhimbseshin drithërat. Ajo që e acaronte ishte sjellja e vjehrrit. Gëzimi, me pensionin e vet, shkonte në dyqan, bënte blerje dhe pastaj… i fshihte të gjitha në një dollap të madh në dhomën e tij. Vepronte fshehurazi, por disa herë Era e kishte kapur duke u futur në dhomë me çanta plot ushqime. Për çfarë po përgatitej, vetëm Zoti e dinte, sepse vetë ai ushqehej me ato që blinte Era nga paga e saj modeste. Dhe aspak nuk e shqetësonte fakti që Era kishte një vajzë të vogël — mbesën e tij — për të cilën ai, gjatë gjithë jetës, nuk kishte bërë as edhe një dhuratë të vogël.
Sa ishte gjallë Lavdrim Curri, burri i Erës dhe djali i Gëzim Shalës, bashkëjetesa dukej e durueshme: paratë mjaftonin, grindje nuk kishte… Pastaj Lavdrimit iu zbulua kanceri dhe një vit më vonë ai u shua.
— Baba, kujdesu për vajzat e mia, kur të mos jem më… — i kishte kërkuar Lavdrimi, pak para fundit.
— Patjetër që do të kujdesem! — kishte premtuar Gëzimi, duke fshirë një lot që i doli pa dashur.
Lavdrimi u nda nga jeta, duke lënë Erën të shkatërruar, me Vesën dyvjeçare në krahë. Bashkë me të, nga familja u zhduk edhe çdo gjurmë mirëqenieje. Ndoshta Gëzim Shala e kishte pasur me gjithë mend premtimin ndaj të birit. Por mënyra se si ai “kujdesjej” ishte, të paktën, e çuditshme.
— Eh, Erëz, mbetëm vetëm ne, edhe me fëmijën në qafë! — ankohej shpesh ai, i ulur në tryezën e kuzhinës, ndërsa Era gatuante darkën. — Çfarë kemi sot, prapë makarona?
Kjo lloj dhembshurie e shtirur e bezdiste Erën, por ajo përmbahej.
— Po, prapë, — thoshte ajo ftohtë. — Sepse para nuk ka, ndërsa makarona ende ka!
— Atëherë do t’ia dalim si të mundemi, — mërmëriste me trishtim Gëzimi. — Makarona me vaj janë ushqim i plotë.
— Vaj nuk kemi, — ia kthente Era, duke vëzhguar reagimin e tij.
— Kjo është skandal! — zemërohej ai. — Era Pano, ti duhet patjetër të gjesh një punë serioze, jo këtë kotësinë që bën tani!
“Kotësi” ai e quante punën online të Erës si kontabiliste.
— Mirë, — pranonte ajo. — Por, siç thoni vetë, kam “fëmijë”. A do ta merrni Vesën nga çerdhja, apo do të rrini me të kur të sëmuret? Vetëm atëherë mund të kërkoj një punë tjetër!
— Eh, ku kam unë fuqi, plak me një foshnjë? — psherëtinte ai. — Mos më duhet mua vetë një kujdestare… Mirë, do t’ia dalim disi, si gjithmonë, — përfundonte Gëzimi, duke u tërhequr menjëherë sapo biseda fillonte të merrte drejtim të pakëndshëm.