…duke u tërhequr menjëherë, si zakonisht, — kështu vepronte gjithnjë Gëzim Shala sa herë biseda fillonte të merrte drejtim të pakëndshëm.
— Po, ndoshta do t’ia dilnim… — guxoi një herë Era Pano, duke e matur fjalën. — Sikur edhe ju të ndihmonit sadopak me shpenzimet…
— Po nga t’i nxjerr paratë, moj Erë?! — u step ai, duke e parë me habi të hapur. — Unë jam pensionist! Çfarë ndihme pret prej meje?
Sa ishte saktësisht pensioni i Gëzim Shalës, Era nuk e dinte. Ai ankohej vazhdimisht se ishte “më i vogël se i vogli”, thuajse një lëmoshë. Megjithatë, çuditërisht, gjithmonë ia dilte të krijonte rezerva ushqimore. Kjo ishte ajo që e bezdiste më shumë Erën: nuk e kuptonte si ta bindte vjehrrin të nxirrte nga “thesaret” e tij për familjen ku jetonin të gjithë bashkë.
Një ditë i lindi një ide e çuditshme, pothuaj e pakuptimtë edhe për veten.
“Po sikur të veproj si ai?” mendoi. “T’i fsheh furnizimet tona dhe të shoh si do t’ia dalë.”
Dhe ashtu bëri.
Të nesërmen në mëngjes, Gëzim Shala e priti me sy të zgurdulluar dhe zë të dridhur.
— Era, a e ke humbur mendjen?! Ke vendosur të na vdesësh urie?! — shpërtheu ai. — U çova i uritur, hapa dollapin: bosh! Frigoriferi? Dy sallame të vetmuara! I hëngra! Pa asgjë tjetër! Çfarë po ndodh këtu?!
— Po çfarë ka ndodhur kaq tragjike? — u shtir ajo e habitur, krejt e qetë. — Kanë mbaruar ushqimet në kuzhinë. Hapni rezervat tuaja. Përse gjithë ky alarm?
— Çfarë rezervash?! — u kap pas gjoksit ai. — Kam vetëm disa pako drithërash, për ditë të zezë! Dhe unë shpresoja që ajo ditë të mos kishte ardhur ende!
— Po çantat e mëdha me ushqime që sillni sa herë merrni pensionin, ku shkuan? — pyeti Era me pafajësi të theksuar.
— Çfarë çantash?! — belbëzoi Gëzimi, i zënë ngushtë. Nuk e kishte menduar kurrë se ajo e dinte sa të mbushura ishin raftet e tij. — Mirë, mirë… ndoshta janë pak më shumë se dy pako. Por ato janë sigurim! Në rast se mbetemi pa asnjë lek! Për ditën më të errët!
Erës i ranë duart. Megjithatë, nuk donte të dorëzohej.
— Zoti Gëzim, e di që po ju vë në pozitë të vështirë… por sa është realisht pensioni juaj?
Ai u shtrembërua, sikur t’i kishte rënë dhëmbi.
— Qesharak!
— Edhe paga ime është qesharake! — ia ktheu ajo pa hezitim. — Por me të paguaj dritat, ujin, ushqej tre veta, si të mundem! Jam e lodhur. Ju lutem, mbuloni të paktën një pjesë të shpenzimeve. Përndryshe, do më leverdiste më shumë të marr një dhomë me qira! — Këtë herë, Era nuk kishte ndërmend të tërhiqej.
— Ç’do të thotë dhomë me qira?! Pse?! — u hutua ai. — Unë i kam premtuar djalit tim para se të vdiste se do të kujdesesha për ju!
— Pikërisht këtë po ju kërkoj, — tha ajo duke ia ngulur sytë. — Sepse deri tani, kujdesin për të gjithë po e mbaj vetëm unë!
Gëzim Shala e kuptoi se këtë herë ishte zënë ngushtë seriozisht. Me shumë pahir, pranoi të jepte një pjesë të vogël nga pensioni i tij “minimal” për pagesat e përbashkëta. Madje, nxori edhe disa ushqime nga dhoma e tij dhe i vendosi në dollapin e kuzhinës, duke premtuar se do t’i plotësonte rezervat herë pas here.
Era as që e imagjinonte çfarë goditjeje morale kishte pësuar vjehrri.
— E imagjinon? Era u rebelua! — ankohej Gëzim Shala te shoku i tij, Bujar Nushi. — Kërkon para! Harxhuese e pashpresë!
— Dhe mirë bën, — ia ktheu Bujari. — Më fal, Gëzim, je shoku im, por e ke tepruar. I je ngjitur asaj vajze në qafë dhe po udhëton rehat!
— Po ku jam ngjitur unë?! — u mbrojt ai me inat. — Thjesht po përpiqem të kursej pak. Për të mirën e të gjithëve! Ti i di planet e mia!
— Planet ndoshta janë të mira, — tundte kokën Bujari. — Por mënyra si i zbaton… nuk është aspak njerëzore!
— Janë krejt në rregull! Mirë, — mërmëriti Gëzim Shala, duke u përgatitur të vazhdonte ankesën e tij.