…dhe t’i mbaj sytë hapur se ku po i shpërdoron paratë ajo shpenzuesja! Kjo grua nuk di fare si bëhen pazaret! — u vrenjt Gëzim Shala, duke shtrënguar buzët me pakënaqësi.
Që nga ajo ditë, vjehrri nisi të kontrollonte me imtësi çdo faturë që Era Pano sillte nga dyqani. Çekët kalonin një nga një nëpër duart e tij dhe pothuajse gjithmonë përfundonin me tundje koke e psherëtima të rënda.
— Po ç’janë këto çokollata kaq të shtrenjta? — e pyeste ai, duke e vështruar Erën mbi xhamat e syzeve. — S’ke ku t’i çosh paratë, apo jo?
— Çfarë shtrenjtë? — u përpoq të justifikohej ajo. — Janë karamele të zakonshme, madje ishin edhe me ulje! Vesa ndonjëherë kërkon një ëmbëlsirë… A s’kam të drejtë ta gëzoj fëmijën tim?
— Janë të dëmshme! — ia priste shkurt Gëzim Shala, si të kishte dhënë një vendim mjekësor.
Era e kuptonte shumë mirë që shqetësimi i tij nuk kishte lidhje fare me shëndetin e mbesës. Por debati me të ishte i kotë. Prandaj zgjodhi heshtjen: paratë i jepte ai, mirë apo keq, dhe le të murmuriste sa të donte.
Megjithatë, një ditë Gëzim Shala arriti të tejkalonte çdo kufi. Ishte ditëlindja e Vesës. Me këtë rast, Era i bleu vajzës kukullën për të cilën ajo kishte ëndërruar prej kohësh, si për një mrekulli të paarritshme. Kukulla ishte e madhe, e bukur dhe, pa dyshim, e kushtueshme. Kur vjehrri pa faturën, për disa çaste vetëm hapte dhe mbyllte gojën, i ngulitur me sy te shifra e çmimit. Më në fund, kur i erdhi zëri, shpërtheu:
— Çfarë është kjo?! Çmim apo distanca nga Toka në Mars?! A e ke humbur mendjen fare?!
Era u drodh nga britma, por menjëherë pas kësaj u ndez nga zemërimi.
— Është dhuratë për fëmijën, për ditëlindje! Ndodh një herë në vit! Dhe nuk është aq shtrenjtë sa të bërtisni kështu! Ju vetë s’i keni blerë Vesës as edhe një lodër të vetme, qoftë edhe më të lirën! Ky qenka “gjyshi”! — ia ktheu ajo me zë të lartë.
Gëzim Shala mbeti pa fjalë, i habitur. Pastaj, disi i turpëruar, belbëzoi:
— Mirë pra… për ditëlindje vërtet mundet…
— Po më jepni leje?! Faleminderit shumë! — Era nuk po arrinte të qetësohej.
Ajo mendoi se ky ishte skandali më i madh që kishin përjetuar ndonjëherë në atë shtëpi. Por gabonte.
Në të vërtetë, Gëzim Shala nuk ishte aspak pensionisti i gjorë që përpiqej të dukej. Kishte kursime dhe kishte edhe një ëndërr. Dhe një ditë, fati i buzëqeshi. Telefoni ra dhe nga ana tjetër u dëgjua zëri i gëzuar i Bujar Nushit:
— O Gëzim, si po shkon? Nusja s’të ka zhveshur ende nga të gjitha paratë?
— Ende na ka mbetur diçka, — u përgjigj ai me interes. — Po ti, ke ndonjë lajm?
— Kam! Merr paratë dhe hajde, se do blejmë një tokë! Pronari i parcelës përballë sime është pjekur për ta shitur. Thotë se u lodh duke u marrë me të… Vend i mrekullueshëm, shtëpizë e bukur! — e entuziazmoi shokun Bujari.
— Më në fund! — Gëzim Shala rrezatonte nga lumturia.
Shumë shpejt, ashtu siç kishte ëndërruar, ai u bë “pronar toke”. Erës nuk i tha asnjë fjalë për blerjen: s’i duhej aty nusja me fëmijë që t’i rrinte mbi kokë. Gënjente se po shkonte për pushime te daça e Bujar Nushit. Por, ndërkohë, rifilloi kontrollin e rreptë dhe shtrëngimin e shpenzimeve. Prona e re kërkonte investime.
— A nuk të duket, Era, se po më merr paksa më shumë para nga sa duhet? — e pyeti një ditë vjehrri, me një ton që s’premtonte gjë të mirë.
— Jo, nuk më duket fare! — ia preu ajo shkurt, duke ndier rrezikun. — Përkundrazi! Çmimet po rriten, ndërsa kontributi juaj në buxhet mbetet po ai!
Gëzim Shala u zbeh, u tërhoq dhe e mbylli shpejt bisedën. Por një ditë ndodhi ajo që nuk mund të kthehej më pas…
Era u kthye nga dyqani e nxirë në fytyrë, si re para stuhisë, dhe filloi të zbrazte qeset në heshtje. Gëzim Shala, si zakonisht, kapi faturën dhe nisi ta studionte me vëmendje.
— Prapë po jeton me luks, Era?! Sa herë të kam thë…