— …fol: pulën duhet ta marrësh me çmim social, bukë ka gjithmonë më të lirë! E pastaj, pse s’e mendon edhe mallin e skaduar? Është më lirë, ndërsa hahet ende! — mërmëriti Gëzim Shala me pakënaqësi, duke e matur Erën nga koka te këmbët.
— Po a keni fare ndërgjegje?! — shpërtheu Era Pano, duke përplasur derën e frigoriferit ku sapo kishte futur pulën e shkretë. — Si guxoni të më qortoni mua?! Ndërkohë që ju, siç e mora vesh, nuk kurseni asgjë për veten!
Gëzim Shala mbeti i shtangur. Sytë iu zgjeruan nga habia: nga i kishte dalë kjo?
— E di për “shtëpizën në fshat” tuajën! — tha Era prerë. — Sot Bujar Nushi pyeti pse unë dhe Vesa nuk shkojmë kurrë atje!
“Ah, ç’budalla jam! — mallkoi veten Gëzimi. — Duhej ta kisha paralajmëruar Bujarin të mos fliste. Ta mbante si surprizë, a diçka e tillë…”
Era e shikonte, duke pritur përgjigje.
— E kupton… — nisi ai me zë të ulët, duke u skuqur. — Ende s’është gati për të jetuar me fëmijë…
— Vërtet? — ia ktheu ajo me ironi, duke ngritur vetullën. — Sepse miku juaj tha se është shtëpi për merak: “shko dhe jeto”!
Gëzimi mbeti pa fjalë. Zemërimi i zuri vend mendjes.
— Edhe sikur të jetë ashtu! — shpërtheu ai. — Pse duhet t’ju marr me vete?! Shtëpinë e bleva për vete! Gjithë jetën kam ëndërruar të kem një vend ku të pushoj në pension!
— Po e blerë pjesërisht me paratë tona! — ia ktheu Era, me zërin që i dridhej. — Unë, si budallaqe, mbaja gjithë shtëpinë mbi supe. Për fëmijën s’mund të blija as një lodër më shumë! Nga ju merrja thërrime… se ju, gjoja, kishit “pension qesharak”! Mjaft më! — dhe u largua nga kuzhina, duke e përplasur derën pas vetes.
Të nesërmen, Era mblodhi plaçkat. Ajo dhe Vesa u nisën drejt fshatit ku jetonte e ëma e Erës.
— Je grua e pamend, Era! — i tha Gëzim Shala në ndarje. — Po ia shkatërron jetën vetes! Të paktën mendo për Vesën! Ç’e pret atë në atë fshat?!
— Vetëm për vajzën kam duruar lakminë tuaj të sëmurë! — iu përgjigj Era. — Por çdo durim ka kufi. Dhe mos u hiqni sikur mendoni për mbesën: ju frikëson vetëm fakti që tani do t’ju duhet të paguani vetë qiranë dhe ushqimin! Nuk kam asgjë për t’ju uruar… Jetoni si të doni!
Por Gëzim Shala nuk arriti të jetonte gjatë në vetmi. Tre muaj pas largimit të familjes, i erdhi ditëlindja. I vetmi mik, Bujar Nushi, refuzoi të vinte.
— S’dua të festoj me ty, — i tha. — Je njeri i kalbur, Gëzim! I nxorre të tutë nga shtëpia! Premtimin që i kishe dhënë djalit nuk e mbajte! Nuk e besoja që pleqëria do të të kthente në këtë gjë…
“E ç’rëndësi ka!” — mendoi Gëzimi me inat. — “Do festoj vetëm: ditëlindjen dhe çlirimin nga barrët!”
Nga “kursimi” i tij famëkeq, nuk shpenzoi shumë: bleu kërpudha të skaduara dhe një shishe raki të lirë nga një dyqan bodrumi, dyshimta, por me çmim të ulët. Mbrëmjen e kaloi përballë pasqyrës. Duke ngritur gotën drejt reflektimit të vet, shqiptoi një dolli të paqartë: “I uroj vetes gjithçka!” Çfarë nënkuptonte, as vetë s’e dinte. Por universi e mori fjalë për fjalë…
Pak më vonë, u ndje keq. Para syve i vërtiteshin njolla, koka i rrotullohej. I zënë nga paniku, thirri urgjencën.
Mjekët nuk arritën në kohë.
Në varrimin e Gëzim Shalës erdhi vetëm Bujar Nushi.
— Eh, Gëzim… — psherëtiu ai pranë dheut të freskët. — Pak e shijove ëndrrën tënde. Ja ç’të solli lakmia… — dhe uli kokën në heshtje.