— Shtatë milionë? Shkëlqyeshëm! I blejmë Klajdit një apartament të rregullt, ndërsa për ty mjafton një garsoniere! — e shpalli Mentor Sinani vendimin e tij prerë, pa u munduar as për një çast t’i kërkonte mendimin asaj.
— A e kupton fare që kjo që po bën quhet tradhti? — zëri i Mentor Sinanit dridhej lehtë, megjithëse përpiqej të dukej i qetë dhe i fortë.
Fjolla Gjini qëndronte pranë dritares. Vështrimi i saj ishte ngulur në kopsht, ku dy vajza të vogla vraponin pas një topi, duke qeshur me një gëzim të pastër, sikur e gjithë bota u përkiste atyre. Telefonin e mbante shtrënguar në dorë, por nuk thoshte asnjë fjalë.
— Fjolla… — Mentor Sinani iu afrua dhe i vendosi dorën mbi sup. — Ne jemi familje. Brenda familjes nuk ka “paratë e mia” dhe “paratë e tua”. Gjithçka ndahet. Kështu ka qenë tek prindërit e mi dhe kështu duhet të jetë edhe tek ne.
Fjolla u kthye ngadalë nga ai. Në sytë e saj nuk kishte më atë butësinë e dikurshme; kishte lodhje dhe diçka therëse, të mprehtë, si një gjilpërë e fshehur nën një dorezë leshi.
— Te gjyshja ime, Mentor, gjërat funksiononin ndryshe — foli ajo me zë të ulët. — Ajo jetonte e vetme, i merrte vetë vendimet dhe e respektonte veten.
Mentori u tërhoq një hap pas, sikur fjalët ta kishin goditur në fytyrë. Pas pak qeshi thatë, me një të qeshur të pakëndshme.
— Krahasim i bukur! Një plakë me tekat e saj… E di shumë mirë që tani Klajdi ka më shumë nevojë për ndihmë. Pa mbështetje, ai s’ka asnjë shans të ringrihet.
Fjolla ngriti kokën menjëherë, e acaruar:
— Deri kur do të flasim për këtë Klajdin?! Është burrë i rritur! Jo fëmijë që duhet të mbahet për dore gjithë jetën!
Mentori psherëtiu, u ul në cep të divanit dhe nguli sytë në dysheme. Nuk kundërshtoi — dhe pikërisht kjo e zemëroi Fjollën edhe më shumë. Dukej sikur vendimi ishte marrë prej kohësh dhe ai priste vetëm që ajo të dorëzohej vetë.
Në heshtje dëgjohej pikimi i rubinetit në kuzhinë. Uji binte me këmbëngulje, duke numëruar sekondat, sikur po paralajmëronte një shpërthim të afërt.
Shkëndijat e para të këtij konflikti ishin ndezur që ditën kur Mentori e kishte sjellë Fjollën për herë të parë në shtëpinë e familjes së tij. Ajo familje e madhe, e lidhur nga zakoni për t’i bërë të gjitha bashkë, e kishte pritur me buzëqeshje — por jo si të barabartë, më shumë si dikë që do të ndihmonte aty-këtu.
— Je zonjë shtëpie e zonja, Fjollë — i kishte thënë vjehrra, Zhaneta Curri, duke i zgjatur një tas me brumë. — Na jep një dorë, duar të reja duhen gjithmonë.
Atëherë Fjolla kishte buzëqeshur me ndrojtje dhe kishte përveshur mëngët. Më pas kishte larë male me pjata, kishte pastruar tryezën, kishte dëgjuar biseda të pafundme për Klajdin që sërish kishte humbur punën, që kishte rënë në shoqëri të keqe, që duhej shpëtuar patjetër. Ajo mundohej të përshtatej, por brenda saj rritej një ndjenjë e çuditshme: sikur po e shfrytëzonin, ndërsa secili mendonte vetëm për hallet e veta.
Mentori, përkundrazi, shkëlqente nga lumturia — ai e adhuronte atë vatër të zhurmshme, gjithnjë me erë qepësh të skuqura dhe zëra njerëzish. Për të, ajo ishte vendi ku të gjithë merrnin frymë si një trup i vetëm. Për Fjollën — një kafaz ku ajo nuk i përkiste.
— Fjollë, përpiqu të më kuptosh — nisi sërish Mentori, tashmë më i qetë, por me theks këmbëngulës. — Nëse blejmë shtëpi vetëm për vete, i kthejmë shpinën familjes sime. Klajdi do të mbetej pa strehë. Nuk do që ai të përfundojë në rrugë, apo jo?
Ajo e pa drejt e në sy dhe papritur ndjeu një valë që i ngrihej nga brenda — jo lot, por të qeshura. Të qeshura të hidhura.
— Në rrugë? — shtrembëroi buzët. — Ai jeton në një apartament me tre dhoma me prindërit e tu. Ha çfarë gatuan e ëma. Ka dhomën e vet — të vetën, e kupton?! Ku është rruga këtu?
Vetullat e Mentor Sinanit u mblodhën dhe sytë i shkëlqyen.
— Nuk e kupton. Ai po kalon një periudhë të vështirë. Është në depresion.
Fjolla iu afrua, aq pranë sa mes tyre mbeti vetëm ajri, i tendosur si një tel i shtrënguar fort.
— Po unë? Mendon se për mua është e lehtë? Kur më ke pyetur për herë të fundit si jam? Çfarë ndjej? Edhe unë jam njeri, Mentor. Nuk jam nëna jote. Nuk është detyra ime ta mbaj vëllain tënd në krahë…
Fjalët e saj mbetën pezull në ajër, ndërsa tensioni në dhomë u trash edhe më shumë, sikur diçka e pashmangshme po afrohej me hapa të padukshëm.