Letra që Mentori kishte rrëshqitur nën derë ishte e shkurtër, por kërcënuese. Fjolla e hapi me duar që i dridheshin dhe lexoi rreshtat e thatë, të shkruar pa asnjë ndjenjë:
“Do ta zgjidh unë këtë punë. Nëse jo me fjalë të mira, atëherë në gjykatë.”
Të nesërmen në mëngjes, pa paralajmërim, në apartament u shfaq Zhaneta Curri, vjehrra e saj. Hapi derën me një qetësi të bezdisshme — çuditërisht kishte gjithmonë një çelës rezervë. Nëna e Fjollës u përpoq të thoshte diçka, por Zhaneta hyri në dhomë me hapa të sigurt, sikur shtëpia t’i përkiste asaj.
— Fjolla, — nisi ajo me zërin e saj të lartë e të ashpër, — ti nuk po e kupton thelbin. Familja nuk është vetëm burri dhe gruaja. Familja jemi të gjithë ne. Gjithmonë kemi jetuar bashkë, gjithmonë jemi mbështetur tek njëri-tjetri. Është detyrimi yt të ndihmosh Klajdin. Përndryshe, Zoti do të të ndëshkojë.
Fjolla u ngrit në këmbë. Durimi i saj kishte marrë fund.
— Zhaneta Curri, këto para janë të miat. M’i ka lënë gjyshja ime mua. Jo djalit tuaj, jo Klajdit, por mua personalisht.
Vjehrra i ngushtoi sytë, sikur po e gjykonte.
— Paratë janë provë karakteri. Dhe ti ke dështuar. Je bërë koprrace, njësoj si i ati yt — u prehtë në paqe.
Fjalët e saj e goditën Fjollën si thikë. Për një çast mendoi se do t’i hidhej, por nëna e saj u fut mes tyre.
— Mjaft! — tha ajo me ton të prerë. — Kjo është shtëpia ime. Dilni menjëherë jashtë.
Zhaneta ngriti duart lart, filloi të bërtiste për mosmirënjohje e mallkime, dhe u largua duke përplasur derën aq fort, sa nga tavani ranë copëza suvaje.
Po atë mbrëmje, ndërsa Fjolla po i mblidhte sendet në një çantë të re — kishte vendosur të shpërngulej me qira, për të mos e futur edhe nënën e saj në këtë ankth — telefoni i vibroi sërish. Numër i panjohur.
— Alo? — u përgjigj me kujdes.
— Fjolla Gjini? — u dëgjua një zë i ri, femëror, i kthjellët. — Quhem Eriola Dervishi. Ju… nuk më njihni. Jam fqinja e Klajdit.
Fjolla u tendos menjëherë.
— Çfarë dëshironi nga unë?
— Vetëm t’ju paralajmëroj. Sonte ai ishte poshtë pallatit me disa shokë dhe fliste me zë të lartë se si mund t’jua “nxirrte” paratë. Tha se njeh dikë që mund ta ndihmojë për këtë punë. Nuk më dukej shaka.
Fjolla e falënderoi, mbylli telefonin dhe u ul në divan. Zemra i rrihte fort. E dinte mirë: Klajdi nuk ishte vetëm dembel. Ai gjithmonë zgjidhte rrugën më të lehtë dhe, nëse dikush i ofronte një zgjidhje të dhunshme, nuk do të mendonte dy herë.
Të nesërmen, Fjolla shkoi te një jurist, të cilin ia kishte rekomanduar një kolege. Zyra ishte e mbushur me libra të vjetër; ajri mbante erë letre dhe kafeje. Burri, rreth të dyzetave, me syze dhe vështrim të përqendruar, e dëgjoi historinë deri në fund pa e ndërprerë.
— Trashëgimia është pronë personale e juaja, — tha ai, duke shfletuar dokumentet. — Por ata do të ushtrojnë presion emocional. Mund të kërcënojnë me gjykatë, duke u mbështetur te fakti se jeni familje dhe se paratë duhet të përdoren për “nevoja të përbashkëta”. Ligjërisht është një çështje e humbur për ta, por do t’ju lodhin nervat.
Fjolla uli kokën.
— Jam e rraskapitur. Por nuk do t’ua jap.
Juristi pohoi me kokë.
— Është vendimi i duhur. Dhe edhe diçka tjetër, — buzëqeshi papritur. — Duhet të ndaloni së qeni viktimë. Nuk mjafton vetëm të mbroheni. Duhet të veproni.
Këto fjalë iu ngulitën në mendje.
Mbrëmjen e asaj dite, ajo mori sërish zarfin e gjyshes. I lexoi rreshtat me zë, sikur të ishin lutje:
“Mos ua jep atyre që janë mësuar të jetojnë në kurriz të të tjerëve. Mos harro: t’i lashë ty, që të jetosh jetën tënde.”
Dhe papritur, Fjolla kujtoi burrin e çuditshëm me karafila. Fytyrën e tij, shikimin. Ai nuk kishte thënë gjithçka. Kishte diçka të fshehur, një sekret të pathënë.
Të nesërmen vendosi ta kërkonte.
Eci nëpër rrugët e vjetra të qytetit, aty ku kishte jetuar dikur gjyshja e saj. Në një oborr të vogël pas një shtëpie të rrënuar, një plakë ishte ulur në stol. Fjolla iu afrua me kujdes.
— Më falni, — e pyeti, — a e dini kush mund të jetë ai burrë… që erdhi tek unë dhe tha se e kishte njohur gjyshen time?
Plaka i ngushtoi sytë, duke u përpjekur të kujtonte.
— I gjatë, me flokë të thinjura, me pallto bezhë? Atëherë ai duhet të jetë…