Natë e thellë. Ledion Begaj, i futur në një aventurë të turpshme me gruan e fqinjit, i pëshpëriste pranë veshit:
— Sara Sota, veç mos lësho zë, se po më dëgjoi imja, na mori lumi.
Sara Sota rrinte pa folur, me dhëmbët shtrënguar fort, duke duruar në heshtje. Por pikërisht atë çast, pas murit u dëgjua një teshtimë e tmerrshme, e gjatë dhe bubulluese.
Sara u ngurtësua menjëherë, sytë iu hapën si pjata. Edhe Ledion Begaj mbeti pa lëvizur, sikur dikush ta kishte kthyer në gur. Pastaj u dëgjuan hapa. Të rëndë, zvarritës, që afroheshin ngadalë nga korridori. Dera e dhomës së gjumit u hap me një kërcitje të neveritshme dhe në errësirë u vizatua një hije. Ishte Teuta Marashi, bashkëshortja e ligjshme e Ledionit, me një qiri të ndezur në njërën dorë dhe me një legen të zbrazët prej smalti në tjetrën.
— Ledion! — thirri ajo me një pëshpërimë ogurzezë, duke hetuar terrin. — Ku humbe kështu? Të pres e të pres, po ti s’po dukesh. E mbylle qilarin me shul? Më duket se dhisë i ka mbaruar bari.
Ledion Begaj, të cilit nga frika iu shua gjithë trimëria e çastit, nisi të mendonte me ethe si të shpëtonte nga kjo bela.
Mendja i punonte me ngut, por asnjë rrugëdalje nuk i vinte ndër mend. Flaka e vogël e qiririt dridhej mbi mure dhe, hap pas hapi, po afrohej drejt shtratit. Rreziku ishte në majë: po të bënte Teuta Marashi edhe dy a tre hapa, do ta kuptonte menjëherë se burri i saj i nderuar nuk ndodhej aspak në shtratin e vet dhe se nuk merrej kurrsesi me kontrollin e shulave.
Pikërisht atëherë Sara Sota tregoi një zgjuarsi e gjakftohtësi për t’u pasur zili. Ajo u drejtua befas, rrëmbeu jastëkun pranë vetes, ia hodhi Ledion Begajt mbi kokë dhe, pa humbur kohë, nisi të gërhiste me zë të lartë, disi të sforcuar, sikur të ishte zhytur në gjumin e rëndë të një gruaje të vetmuar.
Nën jastëk, Ledioni për pak sa nuk u mbyt, por mbeti i ngrirë në vend, duke mos guxuar as të merrte frymë siç duhet.
— Sara? — pëshpëriti Teuta nga pragu, duke ngushtuar sytë drejt shtratit. — Ptu, qenka bërë dru në gjumë. Po imi ku dreqin vajti?
Në atë çast, nga oborri u dëgjua një zhurmë e madhe: qeni i fqinjit, Marsel Pano, kishte vendosur të ndiqte një mace që ishte afruar nga drita. Teuta u drodh.
— Ah, po, sigurisht, jashtë qenka, — mërmëriti ajo me vete. — Prapë do jetë ngjitur pas burrave, duke pirë fshehurazi diku pas kasolles. Mirë, mirë, do t’ia tregoj unë qejfin…
Teuta u kthye menjëherë nga dera.
Me hapa të nxituar, ajo shkoi drejt daljes dhe e mbylli derën pas vetes me kujdes, që të mos linte asnjë të çarë.
Sapo zhurma e hapave të saj u tret në korridor, Ledion Begaj doli nga poshtë jastëkut si të ishte nxjerrë nga uji, duke marrë frymë me zor e duke fshirë djersët e akullta nga balli. Gjithë zjarrmi që e kishte pushtuar pak më parë iu shua menjëherë.
— Uf, shpëtova për qime… — pëshpëriti ai, teksa rrëshqiti nga krevati dhe nisi të vishte pantallonat me duar që i dridheshin. — Gati sa s’më ra pika. Mjaft kaq, Sara Sota, çdo gjë me masë. Unë po dal nga dritarja.
— Ç’dritare, more i marrë! — ia ktheu Sara me një fërshëllimë, tashmë krejt e kthjelluar. — Atje është gardhi tre metra dhe Marsel Pano i lidhur! Dil nga veranda, vetëm mos bëj zhurmë!
Ledioni u kërrus gati më dysh, u vodh drejt daljes, hapi me shumë kujdes derën e verandës dhe u përpinë nga freskia e natës. Për fatin e tij, Teuta Marashi kishte shkuar ta kërkonte më tutje, në fund të kopshtit. Me mundim kapërceu gardhin e ulët që ndante oborret, hyri në shtëpinë e vet majë gishtash, u hodh në shtrat me gjithë rroba e këpucë, u mbulua deri te hunda dhe mbylli sytë.
Kaluan saktësisht dy minuta.
Pastaj dera e shtëpisë u përplas me një krismë që të ngrinte nga vendi. Brenda dhomës hyri si furtunë Teuta Marashi, me fytyrën flakë nga inati.
— Ledion! O i mjeri ti, ku dreqin kishe humbur?! — ulëriti ajo dhe ia rrëmbeu batanijen me një të tërhequr.
Ledion Begaj hapi gojën në një gogësimë të shtirur, fërkoi sytë ngadalë dhe vuri në fytyrë shprehjen më të bindshme të një njeriu të zgjuar padrejtësisht nga gjumi i thellë.
— Teuta?… Ç’ke që bën gjithë këtë zhurmë në mes të natës? Unë kam nja tri orë që fle këtu, po shihja ëndrrën e dhjetë… Ç’banjë, ç’raki po thua?
Teuta uli sytë dhe ngriu në vend. Nga poshtë batanijes dilnin çizmet e tij të punës, të mbuluara me baltë të freskët, bar dhe dhe të njomë.
— Po fle, thua? — pëshpëriti ajo me një qetësi aq të ftohtë, sa të rrëqethte. — Me çizme? Me xhaketë? Dhe pse mban erë parfumi të Sara Sotës?
Atë çast Ledion Begaj e kuptoi se mohimi nuk kishte më asnjë vlerë. I bindur tashmë se atë natë do ta pësonte më keq trupi sesa nami, mbylli sytë fort dhe priti fatin. Një sekondë më vonë, mbi fshat u përhap goditja e mbytur e një legeni të emaluar mbi një kokë aspak të mençur, duke i vënë pikën e fundit, të zhurmshme, asaj aventure nate.