…pas përfundimit të universitetit kisha punuar vetëm dy vjet. Më pas lindi Taulanti, një vit e gjysmë më vonë erdhi në jetë Ylvija dhe, pak më pas, Ina… Po, sigurisht që përpiqesha të sillja ndonjë të ardhur shtesë: jepja mësime private, ndihmoja nxënës, por siç shprehej shpesh Lavdrimi, ato para ishin thjesht “për gjilpëra”. Prindërit e mi jetonin larg, rreth shtatë orë udhëtim me makinë, dhe në atë shtëpi banonte edhe vëllai im i madh. Askënd nuk kisha pranë.
Që nga mëngjesi, Afërdita Qafoku e gjente gjithmonë një arsye për të më sulmuar.
— Ornela, je bërë tmerrësisht dembele! — më qortonte me zë të mprehtë. — Është vjeshtë dhe ti i lan dyshemetë vetëm një herë në ditë! Fëmijët e tu kanë hyrë me baltë që herët, apartamenti është bërë llum!
— I kam pastruar dyshemetë dhe i kam larë këpucët pas vrapit tuaj të mëngjesit, — u përpoqa të mbrohesha me qetësi.
— Atëherë duart i ke të paafta, — ma preu shkurt ajo.
Në mesditë, akuzat ndryshonin, por asnjëherë nuk pushonin.
— Ornela, prapë e ke kriposur supën! — shpërtheu ajo një ditë, megjithëse nuk ishte e vërtetë.
— Sot, përkundrazi, e lashë pa kripë, — ia ktheva me zë të dridhur dhe i kujtova: — Të gjithë shtuan kripë në pjatat e veta.
— Mos gënje! — nuk pranonte asnjë kundërshtim. — Me siguri fëmijët e tu ma hodhën kripën qëllimisht!
Taulanti dhe Ylvija mbetën me sy të zgurdulluar nga habia, ndërsa Ina, e pafajshme si gjithmonë, pyeti:
— Mami, pse gjyshja po thotë gjëra që nuk janë të vërteta?
— Unë po gënjej?! — u ndez Afërdita. — Çfarë edukate u jep këtyre fëmijëve, moj mosmirënjohëse? Ju kam futur në shtëpi, ju kam mbajtur, e ju…!
— Ne nuk bëmë asgjë, — u përpoq Taulanti të fliste me guxim.
— Gënjeshtarë! Nëse nuk ju pëlqen këtu, dilni jashtë!
Ylvija shpërtheu në lot; ishte jashtëzakonisht e ndjeshme. Taulanti e përqafoi motrën dhe e çoi në dhomë, larg zhurmës.
— Më ranë mbi kokë, — murmuriste Afërdita. — Çdo gjë e bëj për ta, e ata vetëm prapësi!
— Fëmijët e mi janë të sjellshëm dhe të ndershëm, — i thashë me vendosmëri. — Po silleni padrejtësisht me ta.
— Flet pikërisht ti? — më sulmoi ajo. — Si nënë qyqe, m’i ke hedhur fëmijët mbi qafë dhe tani po përpiqesh të më dëbosh nga banesa ime!
— Unë?! — mbeta pa fjalë.
— Po, ti! I lë fëmijët të ulen në dysheme që të sëmuren e pastaj do të më fajësosh mua, se gjoja vjen nga vrapimet e mia!
— As që më ka shkuar në mendje diçka e tillë!
— Po kripa? Pse ushqimi im del gjithmonë i kripur?
— Nuk e kuptoj për çfarë po flisni, — i thashë me dëshpërim.
Me kalimin e ditëve, gjithçka vetëm sa përkeqësohej. Çfarëdo që të bëja, sipas saj ishte gabim. Afërdita nuk kursehej aspak të më poshtëronte para fëmijëve. Ne sapo kishim kaluar traumën më të madhe, largimin e Lavdrimit nga jeta jonë, dhe tani po zhyseshim në një ankth edhe më të thellë.
Ina filloi sërish të kishte nevojë për pelena gjatë natës, megjithëse për një vit të tërë nuk kishte pasur asnjë problem. Fshihej pas divanit dhe u pëshpëriste kukullave të saj se si “shtriga” i bërtiste. Ndërkohë, Ylvija dhe Taulanti nisën të ecnin keq në mësime: Afërdita e kishte zakon të hynte papritur në dhomën e tyre dhe të ngrinte skandale për gjërat më të vogla.
Fantazia e kësaj gruaje dukej se nuk kishte kufij.
— Doni të më nxirrni nga shtëpia ime! — bërtiste ajo nëse ndonjë send nuk ishte vendosur saktësisht aty ku ajo e donte, qoftë edhe një filxhan i vënë djathtas në vend të majtës.
— Po më helmoni! — ulërinte kur Ylvija përdori një herë parfumin për fëmijë që i kishin dhuruar.
— Je varur në qafën time dhe ke shtrirë këmbët! — përsëriste sa herë i jepej rasti.
Prej tre muajsh, me paratë e pakta nga mësimet private, blija ushqime për vete, për fëmijët dhe edhe për Afërditën. Gjërat më bazike, pa luks. Shpesh mbetesha vetë pa drekë e pa darkë, vetëm që fëmijët të mos ndjenin mungesë. Ajo paguante faturat, por për vete blinte ëmbëlsira dhe gjëra të shtrenjta, të cilat i konsumonte me demonstrim, vetëm.
— Ja çfarë dembeleje! — ankohej ajo me zë të lartë. — Gjithë ditën rri në kompjuter, më mirë të pastronte një herë siç duhet!
Çdo ditë shpenzoja të paktën dy orë duke pastruar. Jo sepse fëmijët bënin rrëmujë, por sepse Afërdita linte enët e palara, hante në divan dhe shëtiste nëpër shtëpi me këpucë. Megjithatë, disa herë në ditë më kujtonte “detyrimin” tim për pastrim.
— Ja çfarë nuseje më zgjodhi djali, — e dëgjova një herë të thoshte. — Dembele, e shëmtuar, me karakter të keq… ajo ia shkurtoi jetën Lavdrimit…
Një ditë u ktheva në shtëpi dhe i dëgjova këto fjalë. Po ankohej te dikush, duke treguar sa e vështirë ishte jeta me mua.
— Oh, ja ku erdhi, — tha me përbuzje kur më pa. — As gjysmë viti nuk ka kaluar dhe ajo tashmë tund bishtin. Pa turp, pa ndërgjegje.
U mbylla në dhomë dhe i rashë telefonit shoqes sime, Shpresa Beqiri. Ajo ishte kthyer në fshatin e saj pas universitetit, punonte në shkollë dhe komunikonim vetëm nëpërmjet telefonit.
— Ornela, zemra ime, si je? — më foli ajo me ngrohtësi.
— Shpresa, gjithçka po shkon keq… pa Lavdrimin jeta më duket e zbrazët, Afërdita po më shkatërron dhe nuk kam ku të shkoj…
— Eja tek unë, — tha pa hezitim. — Mësuesja e anglishtes dha dorëheqjen dje, në mes të vitit shkollor.
— Po kush do të më marrë mua? Kam punuar shumë pak… — u ligështova.
— Do të të marrin, patjetër! Zv/drejtori dhe drejtoresha janë njerëz të artë. Do të të ndihmojnë për gjithçka. Ka edhe banesë shërbimi, qetësi, ajër të pastër… Ti jep mësime private, pra i mban mend gjërat. Çfarë thua, vjen?
— Nuk e di… — u përgjigja me pasiguri.
Ideja për të lënë qytetin e madh dhe për t’u zhvendosur në fshat më frikësonte. Ende po vuaja humbjen e Lavdrimit, dhe tani më duhej të mendoja të shkëpusja fëmijët nga shkolla, në mes të vitit, e të shkoja drejt një të panjohure.
— Ornela! — bërtiti Afërdita nga kuzhina. — Ku ke bredhur gjithë ditën?! Jam e uritur dhe nuk ka asnjë shenjë dreke! Çfarë më janë varur këta mbi kokë! Të mallkuar! Dhe kush të dha leje të hash sallamin tim?!
Kjo ishte pika e fundit.
— Shpresa, — i thashë me vendosmëri, — ma jep numrin e zv/drejtorit ose të drejtoreshës…
— Ornela…