— Bir, thua? Po ku ishe ti, bir, kur babai yt kishte më shumë se kurrë nevojë për ty? Ku u zhduke kur ai të telefononte dhe të lutej të vije, qoftë edhe për pak orë, qoftë vetëm për një ditë? Ku ishe ti, bir, ndërsa unë rrija ditë e net të tëra pranë shtratit të tij? Ku ishe kur unë, e vetme, pastroja pisllëkun pas trupit të tij të pafuqishëm? Kur në spital e ushqeja me lugë, i jepja ujë, i ndërroja rrobat dhe e mbaja gjallë? Pse nuk erdhe, Taulant Marashi, kur të telefonoja dhe të lutesha me zë që të vije? Ku ishe kur unë, një e huaj për ty, ish-gruaja që e quan “e keqe”, i dhashë lamtumirën e fundit babait tënd? Vetëm, pa ndihmën tënde. Dhe tani, pse ke ardhur? Askush nuk të pret më këtu. Unë nuk të thirra dhe nuk dua as të të shoh.
— As unë nuk kam ndonjë dëshirë të të shikoj, — ia ktheu ai me përbuzje. — I the të gjitha? Atëherë mblidh leckat e tua dhe zhduku prej këtu, moj shpirtmirë e madhe! S’e kuptoj fare pse vazhdon të sorollatesh në këtë shtëpi. Mendon se do të përfitosh ndonjë gjë? Ja ku i ke, — tha me ironi, — përkujdesja jote për plakun, le ta quajmë një “kompensim”.
Me këto fjalë, Taulant Marashi nxori portofolin, kapi disa kartëmonedha mijëlekëshe dhe ia hodhi Shpresa Marashit pa asnjë ndjenjë.
— Bëhu gati. Ke tridhjetë minuta. Pastaj do të të nxjerr zvarrë, si një mace e zgjebosur.
— Jo, Taulant, — foli qetë Shpresa. — Do të largohesh ti. Nëse nuk del menjëherë nga BANESA IME, do të telefonoj policinë.
Britmat e Taulantit tundën muret e pallatit kur mësoi se nuk ishte trashëgimtar dhe se pronarja e ligjshme e apartamentit ishte ish-gruaja e tij. Ai bërtiste aq fort, sa fqinjët dolën nëpër shkallë. Shpresës iu desh vërtet të thërriste policinë, sepse burri u hodh mbi të për ta goditur. As ata nuk arritën ta qetësonin dhe e shoqëruan në komisariat. Para se ta merrnin, ai e kërcënoi Shpresën se, sapo të lirohej, do t’ia tregonte mirë. Do ta nxirrte zbuluar, kjo ishte e sigurt! Sipas tij, ajo kishte mashtruar plakun e pafuqishëm, e kishte gënjyer dhe e kishte bindur t’ia kalonte banesën. Sepse, si mundet një baba i vërtetë t’ia bënte një padrejtësi të tillë djalit të vetëm?
Rezulton se mundej, dhe për këtë kishte mjaft dëshmitarë…
Shpresa Marashi dhe Taulant Marashi kishin jetuar bashkë shumë pak. Ishte nga ato martesa ku, siç thuhet, karakteret nuk përputhen.
Taulanti ishte një egoist i dashuruar pas vetes, për të cilin bota rrotullohej vetëm rreth figurës së tij. Në jetën e tij, ai kishte dashur vetëm veten, madje as këtë jo gjithmonë, ndonjëherë vetëm të hënave. Puna nuk i pëlqente. Po, shkonte në punë, por bënte minimumin e mundshëm, dhe paga ishte po aq e vogël sa përpjekja. Kështu kishte qenë gjithmonë, dhe kjo do të shpjegonte shumë nga ato që do të ndodhnin më pas, kur rrugët e tyre u ndanë përfundimisht dhe jeta mori një kthesë tjetër…