Megjithatë, sado pak, ata arritën të jetonin bashkë për një kohë. Dy vjet pas martesës, Taulant Marashi u përplas krejt rastësisht me “gruan e ëndrrave” së tij dhe, i kapur pas kësaj aventure të re, mori rrugën drejt Tiranës, duke u larguar nga qyteti i vogël ku kishin jetuar. Në mendjen e tij, kryeqyteti ishte vendi ku mundësitë vareshin nëpër degë si frutat dhe paratë binin nga qielli; mjaftonte vetëm të shtrije duart dhe t’i kapje.
Fakti që Shpresa Marashi mbeti pas me një djalë njëvjeçar, në një banesë me qira dhe me të ardhura modeste nga pagesa e lehonisë, nuk e trazoi aspak ndërgjegjen e tij. Për të, këto ishin detaje të parëndësishme. “Ka nënë,” mendoi ai. Nëna gjithmonë ndihmon. Nëna është e jotja, e afërta, ajo që nuk të kthen shpinën.
E ëma e Shpresës vetëm psherëtiu thellë dhe tundi kokën me trishtim. Nuk tha asnjë fjalë, edhe pse mund ta kishte bërë. Në fund të fundit, ajo e kishte paralajmëruar që në fillim: nga ky Taulant nuk do të dilte kurrë ndonjë hajër.
Sapo burri u vendos në kryeqytet, sikur iu fry edhe më shumë mendja. Heshtje e plotë. As lajm, as zë. Mirë, le të thuhet se martesa kishte marrë fund, por djali? Djali ishte aty, i vogël, i pambrojtur, pranë nënës. A nuk duhej të pyeste të paktën si ishte fëmija, nëse ishte shëndoshë, nëse kishte bukë për të ngrënë, rroba për të veshur? Por jo. As ta mendonte. Mos prisnit ndonjë përkulje apo telefonatë nga Taulanti. Të përulesh para kujtdo? Jo, faleminderit. Do t’i binte koka nga qafa po të merrte gjithë ata njerëz në telefon.
Edhe Shpresa nuk e kërkoi kurrë. Prandaj u habit pa masë kur një ditë i ra telefoni dhe në anën tjetër ishte Mentor Tahiri, babai i Taulantit. Me një zë të shqetësuar, ai pyeti nëse i biri ishte lidhur ndonjëherë me të. Pastaj, krejt papritur, i propozoi të vinte për vizitë. “Ju nuk u morët vesh, mirë, por pse ma largoni nipin?” i tha. “Eja, Shpresa, të paktën ta shoh djalin.”
Habia e saj ishte e kuptueshme. Me Mentor Tahirin ishte takuar vetëm pesë herë gjithsej. Marrëdhënia mes babait dhe djalit kishte qenë gjithmonë e ftohtë. Mentori e kritikonte Taulantin, përpiqej t’i jepte mend, ta drejtonte në jetë, ndërsa ai, krenar deri në arrogancë, i kthente shpinën me bindjen se dinte gjithçka më mirë se të tjerët.
Një javë të tërë Shpresa u mendua nëse duhej të shkonte apo jo. Në fund vendosi të fliste me të ëmën. Nëna, grua me mend në kokë, ia preu shkurt: “Shko. Nuk të bie asgjë nga nderi. Ai nuk të ka bërë keq. Dhe djalit i duhet një figurë mashkullore, qoftë edhe gjyshi.”
Kështu, pak e nga pak, vizitat u bënë të shpeshta. Shpresa dhe djali filluan të shkonin rregullisht në banesën e Mentor Tahirit. Aty ajo zbuloi një burrë të mirë, të drejtë, që e qortonte veten për mënyrën si e kishte rritur të birin. “E kemi llastuar,” pranonte ai. “Ishte fëmijë i vonë, mezi erdhi në jetë. Gjithçka ia dhamë, çdo gjë ia plotësuam, dhe ja ku përfunduam: mësoi të mendojë vetëm për veten.”
Ndërsa nipi, ai e adhuronte gjyshin pa kushte. Lidhja e tyre ishte aq e fortë, sa fjalët nuk mjaftonin për ta përshkruar.
Në fillim, Taulant Marashi ende shfaqej herë pas here te i ati, zakonisht kur i duhej diçka, ose telefononte rrallë. Me kalimin e kohës, edhe këto vizita u zhdukën, telefonatat u rralluan gjithnjë e më shumë, derisa një ditë u duk sikur ai kishte harruar krejtësisht se kishte një baba… dhe një djalë.