…ishte zhdukur prej kohësh nga jeta e tyre. Çfarë alimentesh mund të fliteshin, kur Taulant Marashi i kishte thënë hapur Shpresës se sot kishte plot mënyra për t’iu shmangur detyrimeve të tilla dhe se vetëm ndonjë naiv i madh do të paguante me dëshirë.
Pak kohë më vonë, Mentor Tahiri u sëmur rëndë. Nuk ishte një shqetësim i lehtë, por një diagnozë e frikshme, nga ato që jo të gjithë arrijnë t’i mposhtin. Të jetuarit vetëm iu bë gjithnjë e më i vështirë dhe, pa u kuptuar si, rezultoi se e vetmja njeri që mund t’i qëndronte pranë ishte Shpresa. Ajo u tregua e hezituar për një kohë të gjatë të shpërngulej tek ish-vjehrri: mendonte se çfarë do të thoshin të tjerët, dhe mbi të gjitha se si do ta merrte Taulanti këtë veprim.
Por më pas arriti në përfundimin se kjo ishte zgjidhja më e arsyeshme për të gjithë. Klajdi e kishte shkollën më afër, ajo vetë ishte pranë punës dhe Mentori nuk mbetej pa përkujdesje. Për më tepër, prania e nipit të dashur dukej sikur ia lehtësonte dhimbjet plakut, sikur sëmundja të tërhiqej përkohësisht në hije.
Për dy vite të gjata Mentori luftoi me sëmundjen, por në fund ajo doli më e fortë. Gjendja e tij u përkeqësua deri në atë pikë sa u shtrua krejtësisht në shtrat dhe mezi mbahej. Ai vetë, ashtu edhe Shpresa, u përpoqën disa herë të kontaktonin Taulantin. Telefonatat ishin të shumta, por përgjigjja gjithmonë e njëjtë: kishte punë, nuk kishte kohë, do të vinte “një ditë”, ndërsa i ati duhej të mbahej fort dhe të kurohej.
Shpresa u kujdes për Mentor Tahirin fillimisht në shtëpi, më pas në spital. Kur mjekët e dërguan në shtëpi vetëm për të pritur fundin, ajo ishte sërish e vetmja pranë tij. Edhe atëherë ajo e telefonoi Taulantin, duke i kërkuar të vinte, sepse i ati e priste. Por ai nuk erdhi kurrë.
Mentori u nda nga jeta pa e parë djalin e tij për herë të fundit. As në varrim Taulanti nuk arriti, i zënë si gjithmonë. U shfaq vetëm pas një muaji, me një qetësi të paturpshme në sy. Ishte Shpresa ajo që e përcolli Mentor Tahirin në banesën e fundit, pa asnjë ndihmë prej tij.
Taulanti erdhi me një qëllim të qartë: të zgjidhte punët e apartamentit. Në mendjen e tij plani ishte i thjeshtë – fillimisht ta jepte me qira, e më pas ta nxirrte në shitje. Apartamenti ishte i mirë, tre dhoma, në qendër të qytetit. Çmimet e pasurive të paluajtshme ishin në rritje dhe ai tashmë po fërkonte duart, duke imagjinuar shumën e majme që do të fitonte.
Ajo që nuk e priste ishte ta gjente ish-gruan brenda banesës. Çfarë kërkonte ende aty? Pse nuk ishte larguar? Mirë, kishte ndihmuar të atin në kohë të vështirë, por tani çfarë shpresonte? Taulanti e konsideronte veten larg zemërbutësisë së të atit dhe ishte i bindur se do ta nxirrte menjëherë prej andej. Madje, nëse ajo do të kundërshtonte, do t’i kërkonte edhe pagesë për qëndrimin.
Por tronditja e vërtetë erdhi kur mësoi se pronare e apartamentit nuk ishte ai, por Shpresa. Si mund të kishte ndodhur kjo? Në mendjen e tij lindën dyshime të ulëta dhe të shëmtuara, duke hamendësuar se kujdesi për plakun nuk kishte qenë i vetmi motiv për një dhuratë kaq të madhe.
Ndërkohë, kur Mentori ishte ende i kthjellët në mendje dhe mund të lëvizte paksa, ai kishte marrë vetë një vendim të rëndë, pa presion dhe pa bindje nga askush…