…ishte ende në këmbë, me mendje të kthjellët dhe pa asnjë lloj detyrimi, që Mentori mori atë vendim të vështirë për veten: ta linte banesën asaj që i kishte qëndruar pranë ditë e natë, asaj që i gatuante, pastronte, lante rrobat dhe ia kishte zbutur vetminë e pleqërisë. Për të, ajo nuk ishte thjesht ish-nusja e djalit, por njeriu i afërt, i dashur dhe i vetëm që i kishte mbetur.
Shpresa nuk pranoi menjëherë. Dhurata i dukej e rëndë dhe e rrezikshme. Sado që Taulanti të kishte gabuar, ai prapë mbetej djali i tij, ndërsa ajo çfarë ishte? Një ish-grua.
– Çfarë po thoni kështu? – i tha ajo e shqetësuar. – Unë nuk ju braktis as pa apartament. Nuk dua nesër sherre e gjyqe me Taulantin.
– Më dëgjo, bijë, – ia preu Mentori me zë të qetë, por të prerë. – Vendimi është marrë. Mua s’ma ka shumë jetën përpara, kurse ti ke ende për të jetuar dhe për të rritur nipin tim. Djali im ku është? As të flasë nuk do. A të ndihmon për ta rritur fëmijën? Jo. Ai sheh vetëm veten. Sikur të ishte gjallë Afërdita ime, do të më jepte të drejtë. Taulanti do ta shpërdoronte banesën dhe kaq. Nesër shkojmë te noteri. Kaq.
– Babë, pse mua? – u përpoq sërish Shpresa. – Po deshët, lëreni në emër të Klajdit. Ai është nipi juaj, unë kush jam?
– Ti je bija ime, Shpresa, – tha ai me butësi. – Klajdi është nip, por shtëpinë do ta kesh ti. Askush s’e di ç’do trashëgojë ai nga i ati. Po i doli karakteri i Taulantit dhe të nxjerr në rrugë? Ti je nënë, dhe unë e di që nuk do ta lësh kurrë djalin pa bukë e pa strehë.
Kështu, pa bujë dhe pa festë, Shpresa u bë pronare e apartamentit. Fillimisht e mundonte turpi dhe ndjenja e sikletit, por me kohë u qetësua: nëse Mentori kishte vendosur kështu, atëherë ashtu duhej të ishte.
Taulanti nuk u pajtua kurrë. Endej i tërbuar, trokiti dyerve të gjykatës, u përpoq të rrëzonte aktin e dhurimit, duke thënë se i ati nuk kishte qenë në vete dhe ishte mashtruar. Por humbi. Asgjë nuk arriti të provonte. Dokumentet flisnin qartë: Mentori kishte qenë plotësisht i ndërgjegjshëm kur ia la banesën Shpresës.
Dhe kështu, apartamenti i rrëshqiti nga duart, pothuajse para syve të tij. Kush ishte fajtor?
Pas asaj, Taulanti u largua nga qyteti. Ku ndodhet e ç’bën sot, as Shpresa dhe as Klajdi nuk e dinë. Ai nuk kontakton, nuk përgjigjet, nuk ekziston për ta.
Dikush mund të thotë se histori të tilla nuk ndodhin. Unë besoj të kundërtën. Ndonjëherë, prindërit, të plagosur nga fëmijët e tyre, i ndëshkojnë në heshtje, edhe me vendime të tilla.
Sa për Shpresën – ajo meriton respekt. Nuk është e lehtë të kujdesesh për një njeri që s’të ka gjak. Shpesh njerëzit shmangen edhe nga të afërmit e tyre, e jo më nga një vjehërr i moshuar.