… çdo javë, pa përjashtim! Njëherë sjell supë dhe pret që ta ngroh menjëherë. Herën tjetër pite që “duhen ngrënë patjetër sot”. Pastaj pulë, që sipas saj duhet futur në furrë pa humbur kohë. Dhe fakti që unë kam punën time, planet e mia, orarin tim — kjo s’ka asnjë rëndësi! Sepse, sipas jush, unë nuk punoj fare, apo jo? Unë thjesht rri në shtëpi dhe merrem me gjëra pa vlerë!
— Çfarë gjërash pa vlerë?! — shpërtheu Vjollca Fundo, e fyer. — Unë dua që djali im të hajë ushqim të mirë, të rregullt! Jo të mbahet me biskota!
— Unë e ushqej me atë që fitoj vetë! — zëri i Xhoana Osmanit u drodh dhe u ça. — Me ato “biskota” ne paguajmë qiranë e kësaj shtëpie! Me tortat e mia blemë frigoriferin dhe lavatriçen! Rroga e Marselit mjafton vetëm për dritat, ujin dhe karburantin! Por kjo nuk quhet punë e vërtetë, apo jo? Sepse nuk është sipas standardeve tuaja!
Marseli u zbeh në fytyrë.
— Xho, ç’lidhje ka kjo tani…
— Ka shumë lidhje! — ajo u kthye drejt tij, me sytë që i digjnin. — Sepse ti nuk më ke mbrojtur kurrë! Nëna jote prej vitesh më lë të kuptoj se nuk jam mjaftueshëm e mirë: gatuaj gabim, pastroj gabim, punoj gabim. Dhe ti hesht! Ose, edhe më keq, i jep të drejtë!
— Unë e respektoj nënën time, — zëri i Marselit u ashpërsua. — Dhe ti duhet ta respektosh po ashtu. Ajo është më e madhe, ka më shumë përvojë. Ajo do të mirën tonë.
— Të mirën? — Xhoana qeshi hidhur. — Ajo do që unë të jem e përshtatshme! Që të lë gjithçka sapo ajo të urdhërojë. Të gatuaj vetëm atë që ajo sjell. Të jetoj sipas rregullave të saj!
Vjollca Fundo ngriti mjekrën me krenari të lënduar.
— Ja pra si qëndron puna! Domethënë, unë po të pengoj! Unë që e linda, e rrita dhe e nxora në jetë këtë djalë! Marsel, a po dëgjon? Ajo do të më fshijë nga jeta juaj!
— Unë dua vetëm respekt! — bërtiti Xhoana. — Dua të më pyesin nëse më vjen për mbarë! Të mos hyjnë pa lajmëruar! Të mos më tregojnë si duhet të jetoj!
Marseli bëri një hap drejt saj. Fytyra i ishte bërë e fortë, pa shprehje.
— Nëna ime ka të drejtë të vijë kur të dojë. Kështu kam vendosur unë.
Fjalët e tij ranë në heshtje si gurë në ujë të qetë. Xhoana e shikoi burrin dhe nuk e njohu. Ose më saktë, e njohu më në fund. Për herë të parë në tre vite martesë, e pa qartë të vërtetën: përballë saj nuk ishte partneri i saj, as mbështetësi i saj. Ishte një djalë i lidhur pas nënës, për të cilin ajo gjithmonë do të ishte më e rëndësishme se gruaja.
— E qartë, — pëshpëriti ajo.
Diçka në tonin e saj e bëri Marselin të shqetësohej.
— Xho…
— Po, është shumë e qartë, — tha ajo më fort. — Ti e bëre zgjedhjen tënde. Atëherë do ta bëj edhe unë timen.
Ajo hoqi përparësen dhe e vari me kujdes pas shpinës së karriges. Duart i dridheshin, por zëri i saj ishte i vendosur.
— Marsel, jam lodhur duke qenë e padukshme në këtë shtëpi. Jam lodhur duke u justifikuar për punën time. Jam lodhur duke qenë gjithmonë “e gabuar” për nënën tënde dhe jo mjaftueshëm e rëndësishme për ty.
— Çfarë po bën tani?! — tha ai i alarmuar.
— Po mbledh gjërat e mia, — u përgjigj ajo qetë. — Më duhen disa ditë për të menduar. Do të rri te një shoqe.
Vjollca Fundo nxori një psherëtimë të fortë.
— Ja kështu është rinia e sotme! Me grindjen e parë, ia mbathin! Po familja? Po durimi?
Xhoana e pa gjatë, pa ngritur zërin.
— Zonja Vjollca, unë kam duruar tre vjet. Thumbimet tuaja për punën time. Vizitat tuaja pa paralajmërim. Ndërhyrjen tuaj të pandërprerë në jetën tonë. Kam duruar sepse e doja djalin tuaj. Por dashuria nuk është gur. Ajo gërryhet nga mungesa e vazhdueshme e respektit.
Pastaj u kthye nga burri:
— Kur të jesh gati të flasësh jo si djali i nënës tënde, por si burri im — më telefono. Ndoshta ende mund të rregullojmë diçka. Ndoshta jo.
Xhoana u drejtua nga dhoma e gjumit dhe hapi dollapin, gati për të nxjerrë gjërat e saj, ndërsa heshtja e rëndë mbeti pezull, duke paralajmëruar atë që do të vinte më pas.