Çantën e madhe e tërhoqi nga cepi i dollapit dhe nisi të paloste rrobat një nga një. Gishtat i dridheshin pa pushim, kraharori i digjte si nga zjarr i fshehtë, por lot nuk kishte më. Ato ishin shteruar diku mes kritikave të pafundme “po e bën gabim” dhe krahasimeve therëse “mama ime e di më mirë”.
Marsel Osmani rrinte i ngrirë te pragu i derës, duke e ndjekur me sy ndërsa ajo mblidhte jetën e saj në një çantë. Në fytyrën e tij ishte vizatuar hutimi.
— Xhoanë, të lutem, mos e bëj kështu. Hajde të flasim qetë, — u përpoq ai.
— Qetë? — zinxhiri i çantës u mbyll me një tingull të thatë. — Marsel, ne kemi folur. Jo një herë, por dhjetëra. Të kam kërkuar të më mbrosh. Të kam kërkuar t’i vësh kufij nënës sate. Të kam kërkuar të respektosh punën time. Çfarë ka ndryshuar?
Ai nuk gjeti përgjigje.
— Pikërisht, — tha ajo, duke e ngritur çantën në sup. — Asgjë. Sepse ti nuk do të ndryshosh. Është më e lehtë për ty kur unë hesht dhe gëlltis gjithçka.
Doli nga dhoma e gjumit drejt korridorit. Në kuzhinë, Vjollca Fundo rrinte ulur me një shprehje vuajtjeje teatrale.
— Ja kështu ma shpërblen gjithë përkujdesjen time, — tha ajo me zë të lartë. — Marsel, lëre të ikë. Do dalë pak, do ftohet, e pastaj do kthehet vetë.
Xhoana Osmani u ndal në prag.
— Nuk po dal për shëtitje. Po largohem që të kujtoj kush jam. Sepse për tre vjet në këtë familje jam bërë e padukshme. Një hije e rehatshme. Një shtesë e dobishme. Një shërbyese shtëpie që, për më tepër, sjell edhe para. Më duhet kohë të kuptoj nëse dua të kthehem sërish në këtë rol.
Ajo doli. Dera u mbyll pas saj pa zhurmë, pa dramë. Marseli mbeti në mes të korridorit, duke parë derën e mbyllur. Pas shpine, e ëma vazhdonte të fliste për mosmirënjohje, për rininë e sotme, për nevojën që dikujt t’i tregohet kush e ka fjalën në shtëpi.
Por ai nuk po e dëgjonte. Në mendje i jehonte fjalia e Xhoanës: “jam bërë hije”. Për herë të parë pas tre vitesh, u përpoq të kujtonte kur e kishte pyetur për herë të fundit si ndihej. Si po i shkonte puna. A ishte e lodhur. A kishte nevojë për ndihmë.
Nuk i erdhi asnjë kujtim.
Tre ditë me radhë, Xhoana qëndroi te shoqja e saj, Ylvije Cani. Tre ditë punoi pa ndërprerje, mbylli porosi, takoi klientë. Dhe, për herë të parë pas shumë kohe, mori frymë lirshëm. Askush nuk hynte pa paralajmërim. Askush nuk e qortonte. Askush nuk e zvogëlonte vlerën e punës së saj.
Ylvija, duke e vëzhguar, i tha një mbrëmje:
— E ke vënë re? Shkëlqen. Sikur dikush ta ketë hequr një barrë nga shpatullat.
Xhoana mendoi pak.
— Ndoshta është e vërtetë. Nuk e kuptoja sa e rëndë ishte gjithçka, derisa u largova.
Marseli telefononte çdo ditë. Në fillim kërkonte me ton urdhërues. Pastaj lutej. Më vonë thjesht pyeste si ishte. Ajo përgjigjej shkurt, me edukatë. Pa mllef. Vetëm duke ruajtur distancën.
Ditën e katërt, ai erdhi te pallati i Ylvijes. Qëndronte poshtë me një tufë të madhe bozhuresh — lulet e saj të preferuara. Kur Xhoana zbriti, ai dukej i humbur.
— A mund të flasim?
Shkuan në një kafene aty pranë dhe u ulën pranë dritares. Marseli heshti gjatë, duke rrotulluar filxhanin e kafesë tashmë të ftohtë.
— Kam folur me mamanë, — tha më në fund. — Seriozisht. I thashë se nuk mund të vijë më pa lajmëruar. Se puna jote dhe koha jote duhet të respektohen.
Xhoana e shikonte pa thënë asgjë.
— U mërzit. Tha që po e tradhtoj, që po të zgjedh ty para saj, — ai ngriti sytë. — Dhe unë i thashë po. Po zgjedh gruan time. Sepse ti je familja ime. Me mamanë, tani e tutje, do ketë kufij.
Diçka iu shtrëngua në kraharor Xhoanës.
— Marsel…
— Prit, — ai ia mori dorën. — E kuptova. Jo menjëherë. M’u deshën tri ditë vetëm në apartament për të menduar. Nuk e kisha vënë re kurrë sa shumë bën. Sa lodhesh. Sa përpiqesh. Për mua ishte gjithmonë si ajri: ushqimi gati, shtëpia në rregull, llogaria e mbushur… dhe unë fillova të kuptoj sa verbërisht i kisha marrë të gjitha këto si të mirëqena.