Zëri i tij u drodh lehtë, sikur fjalët t’i dilnin me vështirësi nga kraharori.
— Dhe e vërteta është se ti punon më shumë se unë. Fiton më shumë se unë. Ndërkohë mban mbi shpinë edhe gjithë shtëpinë. E unë, për më tepër, e lashë mamanë time të të përçmonte, të thoshte se merreshe me gjëra pa vlerë.
Sytë e Xhoanës Osmani u mbushën me lot, pa e kuptuar as vetë kur.
— Më dhembte tmerrësisht, — tha ajo me zë të thyer. — Sa herë ti heshtje dhe ajo hidhte një tjetër thumbim. Ndihesha e vetmuar. Brenda familjes sime.
— Më fal, — foli Marsel Osmani ulët. — Kam qenë i verbër. Një djalë mami, tamam ashtu siç ma the. Por dua të ndryshoj. Dua të jem burri yt. I vërtetë. Ai që rri në krahun tënd, jo diku mes.
Xhoana ia nguli sytë. Atje nuk pa justifikime boshe. Pa frikën e humbjes. Pa vendimin për të bërë ndryshe. Nuk ishte premtim i hedhur në ajër; ishte zgjedhje.
— Nuk më mjaftojnë fjalët, — u shpreh ajo qartë. — Më duhen veprime. Kufij të prerë me mamanë tënde. Respekt për punën time. Barazi brenda shtëpisë.
— Do t’i kesh, — pohoi ai me vendosmëri. — Të gjitha. Kam marrë një shërbim pastrimi një herë në javë, që të mos lodhesh me pastrime të mëdha. Kam bërë një plan se cilat ditë do gatuaj unë darkën. Dhe i kam thënë mamit se vizitat do bëhen vetëm me marrëveshje, jo më papritur.
Xhoana puliti sytë, e befasuar.
— I ke bërë vërtet këto?
— Po, — ia shtrëngoi dorën. — Nuk dua të të humbas. Ti je gjëja më e rëndësishme në jetën time. Dhe do ta tregoj. Jo me fjalë. Me vepra.
Ata qëndruan ulur, dorë për dore, ndërsa muri i keqkuptimeve mes tyre filloi të shkrihej. Ngadalë, por pa kthim. Xhoana e dinte se kjo ishte vetëm nisja. Se do të kishte prapë tensione, debate, biseda të vështira. Se Vjollca Fundo nuk do t’i pranonte menjëherë rregullat e reja.
Por për herë të parë pas tre vitesh, ajo ndjeu diçka të re: nuk ishte më vetëm. Burri i saj ishte në krahun e saj, jo pas shpinës së së ëmës. Dhe kjo ia vlente çdo lot dhe çdo natë pa gjumë.
— Shkojmë në shtëpi? — e pyeti Marseli me zë të butë.
Xhoana pohoi me kokë.
— Po. Por mbaje mend: kjo është mundësia e fundit. Nëse gjithçka kthehet si më parë, unë largohem përgjithmonë.
— Nuk do të kthehet, — u betua ai. — Ta jap fjalën.
Dolën nga kafeneja dhe, për herë të parë pas shumë ditësh, Xhoana ndjeu se kishte sërish një familje. Jo të përsosur. Jo pa re. Por të sajën. Dhe ishte gati të luftonte për të.
Sepse dashuria nuk është vetëm durim. Është edhe mbrojtje e kufijve të tu. Është respekt. Është gatishmëri për të ndryshuar. Dhe kur këto ekzistojnë, çdo stuhi mund të përballohet.
Edhe ajo që të vjen nga vjehrra, me qese peshku në dorë.