Fjolla Osmani qëndronte shtrirë përmbys mbi batanije, me trupin e zgjatur dhe këmbët e kryqëzuara lehtë. Duart i kishte vendosur mbi bark, me gishtat e ndërthurur fort, sikur të donte të mbante diçka që po i rrëshqiste. Vështrimi i saj ishte ngulur te dritarja: një puhizë e butë tundte degët e pemëve, ndërsa në qiellin e kaltër lëviznin ngadalë re të bardha, si tufëza leshi.
Sa bukur do të ishte të gjendej atje, mes pemëve të përshkuara nga rrezet e diellit. Të ecte pa nxitim mbi barin e gjelbër, elastik nën këmbë, të kthente fytyrën nga ngrohtësia e diellit dhe të shihte lart, drejt qiellit të pafund, me sytë gjysmë të mbyllur. Të dëgjonte cicërimat e gëzuara të zogjve që fluturonin mbi kokë…
Ajo ngriti njërën këmbë dhe e mbajti pezull në ajër. Pikërisht aty ku do ta vendoste, një brumbull i vogël po zvarritej mbi një fije bari. Fjolla e spostoi hapin më tutje, që të mos e shtypte. Një lule e verdhë, me kërcell të hollë, i preku lehtë kyçin e këmbës…
Ajo u drodh, tërhoqi këmbën me një lëvizje të beftë dhe hapi sytë. Ishte zgjuar. Kishte dremitur dhe gjithçka kishte qenë vetëm një ëndërr. Sa shumë do të donte të mos zgjohej, të vazhdonte të ecte pa fund mbi atë bar, larg e më larg, pa u kthyer më këtu, në spital, në dhomën e ftohtë…
Dikur nuk i vinte re këto gjëra. As barin, as insektet e vogla. Shiu dhe era i bezdisnin. Gjithmonë ishte me nxitim, vraponte, përpiqej t’u provonte të tjerëve diçka. Tani, përkundrazi, dëshironte që dita të mos mbaronte kurrë dhe që nata të mos vinte. Sepse nata sillte frikë dhe ëndrra të errëta. Sa e frikshme është të mendosh për vdekjen, kur brenda teje ka ende aq shumë dëshirë për të jetuar…
Fëmijërinë e hershme Fjolla e mbante mend turbullt, në copëza të shkurtra kujtimesh. Kjo do të thoshte se kishte qenë e mirë. Kur filloi shkollën, gjithçka ndryshoi. Gjërat e këqija, ato, nuk harrohen kurrë.
E ëma i tregonte shpesh se, që e vogël, kishte ëndërruar të mësonte piano. Por banesa e tyre kishte qenë shumë e vogël dhe një piano nuk do të futej kurrë aty. Prandaj vendosi që ëndrra e saj të realizohej nga vajza. E regjistroi Fjollën në shkollë muzike dhe bleu një piano.
A mund t’ia ngarkosh një fëmije ëndrrën tënde, madje ta detyrosh ta jetojë? Fjolla nuk e donte pianon. E urrente të luante gamat, minorët dhe majorët. Megjithatë, për të mos e mërzitur të ëmën, ndiqte mësimet dhe madje e mbaroi shkollën e muzikës. Kur vinin mysafirë, e ëma i kërkonte të luante diçka dhe i shikonte të ftuarit me krenari. Nëse Fjolla gabonte, fytyra e saj tkurrej menjëherë.
— Duhet të mësosh mirë, që të mos më turpërosh, — i thoshte shpesh.
Të luante lirshëm me shoqet në oborr i ndodhte rrallë. E ëma e thërriste menjëherë brenda për ushtrime. Fjollës nuk i pëlqente të largohej, por e dinte se, po të vonohej pak, ndëshkimi do të ishte i sigurt: dy orë piano në vend të njërës.
Çdo notë mesatare e bënte të qante. E ëma e qortonte dhe e frikësonte: nëse nuk do të hynte në universitet, do të përfundonte pastruese, duke u zvarritur në dysheme me leckë të lagur. Që atëherë, Fjolla kishte frikë nga pastrueset, sikur të ishin diçka e tmerrshme.
Ajo shkruante me kujdes të madh në fletore, që shkrimi t’i dilte i bukur. Mësonte përmendësh paragrafë të mërzitshëm historie dhe gjeografie. Gjatë pushimeve verore lexonte të gjitha librat që rekomandonte mësuesja e gjuhës dhe letërsisë. Nuk jetonte për veten, por për të ëmën, vetëm që ajo të ishte krenare.
Pas mbarimit të shkollës, Fjolla hyri në universitetin që kishte zgjedhur e ëma. U dashurua pothuajse menjëherë dhe, në vitin e katërt, u martua, duke iu kundërvënë për herë të parë nënës së saj. Më në fund u largua nga kontrolli dhe kërkesat e saj. Por nuk e kishte imagjinuar se jeta me vjehrrën do të ishte edhe më e rëndë. Kërkesat nuk u zhdukën; thjesht ndryshuan formë. Tani kritikat vinin për enët e palara në kohë, për supën e kripur, për qumështin e harruar ose për djathin e gabuar të blerë në dyqan.
— Nuk kishte tjetër, më thanë që ky është edhe më i mirë, — justifikohej Fjolla.
— Ky është më i shtrenjtë. Ti ende nuk fiton para për të blerë djathë të tillë. Çfarë, aq e vështirë ishte të shkoje në një dyqan tjetër? Dhe dyshemenë nuk e ke larë.
— E lava dje, — përgjigjej ajo me zë të ulët.
— Po pluhurin? As që të ka shkuar mendja ta fshish. Për çdo gjë duhet të të flas unë. Vetë nuk shikon gjë?
— E kam fshirë…
— Edhe mbi dollap? Aty ka plot pluhur. E paralajmërova Taulant Gjinin që do të vuante me ty, me një dembele të tillë. Nëse lind fëmijë, mos prit që unë të rri me të. Mjafton që jetoni me shpenzimet e mia, e tani doni të ma ngarkoni edhe një fëmijë?