Lutja për faljen e mëkateve dhe falja e atyre që të kishin lënduar… këto ishin fjalët që i përsëriteshin nga të gjithë. Por Fjolla Osmani nuk pranonte të largohej nga kjo botë më herët se të tjerët. Nuk kishte asnjë dëshirë të falte njerëzit që ia kishin shkatërruar jetën. Pse Zoti po e ndëshkonte atë dhe jo ata? Çfarë drejtësie ishte kjo? Një Zot i tillë nuk meritonte lutjet e saj.
Pas ndërhyrjes kirurgjikale, çdo tre javë kthehej sërish në spital për një tjetër cikël kimioterapie. Çdo herë shtrihej në shtrat me një përzierje shprese dhe tmerri, duke pritur rezultatet e analizave dhe skanerëve, sikur jeta e saj të varej nga një copë letër.
“Për çfarë të jetoj? Ç’kuptim ka? Sa herë mund të vdesësh nga frika, duke pritur përgjigje që mund të të shkatërrojnë? Ndoshta do të ishte më mirë të mbaronte gjithçka menjëherë,” mendonte shpesh, sidomos netëve pa gjumë.
Një pasdite Fjolla rrinte e mbështetur te dritarja e dhomës së spitalit. Degët e pemëve që përkundeshin nga era dhe retë që rrëshqisnin ngadalë në qiell nuk i sillnin më asnjë ndjenjë gëzimi. Hapat e dikujt u dëgjuan në pavijon, por ajo nuk u kthye. Askush nuk vinte për ta parë, askush nuk e kërkonte.
— Fjolla, — u dëgjua një zë mashkulli, me hezitim.
Mjekët dhe infermieret i thërrisnin pacientët gjithmonë me mbiemër. Për një çast ajo as nuk e kuptoi që po i drejtoheshin asaj, mendoi se ishte një iluzion i dëgjimit.
— Fjolla, — përsëriti zëri, pak më fort.
Ajo u kthye dhe përballë pa Taulant Gjinin. Kështu e thërriste dikur nëna e tij. Edhe Fjolla e kishte përdorur atë emër, por gjithmonë me ironi, kurrë me butësi. Koha e kishte gërryer: flokët i ishin rralluar, thinjat i kishin pushtuar tëmthat.
— Më njohe? — buzëqeshi ai. — Të kam sjellë portokalle dhe lëng. — Ngriti qesen që mbante në dorë.
Fjolla nuk foli. Taulanti e vendosi qesen mbi komodinën pranë shtratit.
— Si e more vesh? — më në fund ajo e theu heshtjen, pa dëshirë.
— Një fqinje më tha. Burri i saj është shtruar këtu. Si je? Çfarë thonë mjekët?
— Pse ke ardhur?
— Si pse? Nuk jemi të huaj. Ha portokalle, janë të mira, i provova. — Hodhi një sy rreth e rrotull: dy gra flisnin me zë të ulët, një tjetër lexonte. — Ndoshta dalim pak jashtë? Është mot i bukur, pashë që pacientët shëtisin.
— Nuk dua, — tha Fjolla dhe e ktheu fytyrën nga dritarja. Nuk kishte asnjë dëshirë të bisedonte me të. Çfarë mund të thoshin? Gjithçka kishte mbaruar. Ai ishte i gjallë, edhe pse i lodhur nga jeta, ndërsa ajo priste fundin. Nuk i lidhte më asgjë.
— Çfarë të sjell herën tjetër?
Ajo heshti.
— Atëherë po iki. Do vij nesër.
— Mos eja, — ia tha pa u kthyer.
Pas pak, Fjolla nxori një portokall nga qesja. Ngjyra e tij e ndezur i kujtoi një jetë tjetër. E mbajti në dorë, kujtesa ia solli shijen dhe goja iu mbush me pështymë. E qëroi me nxitim, ndau një thelb dhe e futi në gojë. Kur dhëmbët prekën tulin e lëngshëm, mbylli sytë nga kënaqësia. Gëlltiti. Pastaj një tjetër thelb. Ishte sikur çdo qelizë e trupit të saj po zgjohej nga gjumi.
Në mbrëmje hëngri edhe një portokall tjetër. Të përzierat u zbutën. Të nesërmen doli jashtë. Shëtiti në parkun e spitalit, u ul në një stol dhe mbylli sytë, duke dëgjuar cicërimat. Nën hijen e pemëve ishte freskët. Sa e këndshme ishte të ndjeje erën e lehtë mbi lëkurë.
— Fjolla, përshëndetje, — u dëgjua pranë saj.
Ajo hapi sytë dhe u verbua për një çast nga dielli që depërtonte mes gjetheve.
Taulanti u pozicionua përpara saj, duke ia zënë rrezet.
— Kështu është më mirë? Si po ndihesh?
— Ashtu-ashtu. Po ti?
— Edhe unë… Lida Beqiri më la. Djali ynë vdiq.
— Të të ngushëlloj apo të gëzohem për ty? Pse ke ardhur? Të luash rolin e fisnikut?
— Pse flet kështu? Erdhi nga zemra… Ne jemi thuajse familje. Të solla prapë portokalle dhe një shishe me lëng shtëpie.
— Kush e bëri, nëna jote?
— Më ofendon. E bëra vetë. Kur të nxjerrin nga spitali?
Fjolla ngriti supet.
— Pas dy ditësh.
— Në ç’orë? Të çoj unë në shtëpi.
— Mirë. Tani kam ftohtë, — tha ajo duke u ngritur. — Nuk ka nevojë të më shoqërosh. Ende ia dal vetë. — U drejtua nga godina pa u përshëndetur.
“Pse jam kaq e ashpër me të? Edhe ai ka vuajtur,” mendoi për një çast, por menjëherë e ndali veten. “Duhej më parë të më mbronte, të më dilte zot kundër nënës së tij, të më linte të bëhesha nënë. Do të jetonim bashkë, ndoshta do të kishim më shumë se një fëmijë. Ai nuk do të tradhtonte, djali i tij nuk do të lindte i sëmurë… Por gjithçka duhej bërë atëherë. Tani është vonë për gjithçka.”
Ai e çoi në shtëpi dhe e shoqëroi deri te dera e apartamentit, ku ajo ndaloi për një çast, sikur të përgatitej për një kapitull tjetër të jetës së saj.