Ai u end paksa te pragu, i pavendosur, por Fjolla Osmani nuk e ftoi të hynte. Mbylli derën pas vetes dhe mbeti vetëm. Brenda apartamentit gjithçka ishte si më parë: e heshtur, e ftohtë, e zbrazët. Frigoriferi pothuajse bosh i kujtoi menjëherë se realiteti nuk kishte ndryshuar aspak.
“Duhej ta kisha dërguar të blinte diçka,” mendoi me vete, pastaj u dorëzua. “S’ka gjë. Do pushoj pak dhe më vonë dal vetë.” U ul në divan, mbështeti kokën pas shpinës dhe mbylli sytë. Nga korridori u dëgjua tingulli i mbytur i telefonit. Ajo psherëtiu, u ngrit me ngadalë dhe shkoi atje ku kishte lënë qesen me rrobat.
— Nuk më shkoi mendja menjëherë… Po deshe, mund të shkoj unë në dyqan, — tha Taulant Gjini nga ana tjetër.
Asaj i erdhi t’i thoshte të largohej, t’i fliste ashpër. Çfarë donte ende prej saj? Ndoshta kërkonte të shlyente fajet. Por trupi i saj ishte shumë i lodhur për të dalë jashtë.
— Po, nëse s’të bezdis, — ia ktheu shkurt.
Pas rreth dyzet minutash, Taulanti u kthye me qese plot.
— Çfarë të gatuaj? Oriz apo groshë? — pyeti.
— Më vonë. Dua vetëm çaj, — tha Fjolla. — Në spital na jepnin vetëm një ujë të errët pa shije.
Pasi piu çajin, u shtri sërish në divan.
— Ik tani. Dua të fle pak, — i tha ajo.
Ai e mbuloi me një batanije të hollë. Kur Fjolla u zgjua, e pa ende aty, ulur pranë saj.
— Pse rri? Nuk do të të fal. Gjithçka ndodhi për shkakun tënd. Po të mos ishe ti… — fjalët iu prenë nga një kollë e fortë.
Taulanti u largua pa thënë asgjë. Megjithatë, të nesërmen u shfaq sërish. Gatuajti groshë, përgatiti një sallatë të lehtë. Më pas këmbënguli ta nxirrte për një shëtitje. Ajo kundërshtoi, por në fund u dorëzua. Ecën ngadalë në parkun e vogël pranë pallatit, krah për krah, si një çift i zakonshëm. Fjolla ishte ende e dobët nga spitali.
— Do shërohesh patjetër, do ta shohësh, — i thoshte ai me bindje.
Ajo e lejoi të qëndronte pranë, të kujdesej për të. Ishte çuditërisht e këndshme të ndiheshe e mbrojtur, pa u kërkuar asgjë në këmbim.
Pas tri javësh, Fjolla u shtrua sërish për ciklin e radhës të kimioterapisë. Para kësaj bëri analizat dhe skanerin.
— Na surprizove, — i tha mjeku. — E prisja, në fakt. Ka përmirësim të dukshëm. Mendoj se së shpejti mund ta ndërpresim terapinë. Vetëm mos u lëshoni, ndiqni udhëzimet.
Këtë herë trajtimi ishte më i lehtë. Taulanti vinte shpesh me portokalle, e inkurajonte, besonte te ajo. Fjolla u mësua me praninë e tij, e priste. Njerëzit kanë të drejtë kur thonë se dhimbja përballohet më lehtë kur nuk je vetëm. Ndonjëherë brenda saj zgjohej mllefi dhe ajo i fliste ashpër, e largonte. Por ai gjithmonë kthehej.
Herë pas here, ajo i kërkonte vetë të qëndronte mbrëmjeve. Pas darkës shikonin televizor, komedi ose filma romantikë me fund të lumtur. Fjolla mbështeste kokën në shpatullën e tij dhe shpesh e zinte gjumi. Ai rrinte i palëvizur, derisa ajo zgjohej.
Një ditë ai propozoi të shkonin në shtëpinë e vjetër të pushimit. Rozafa Beqiri nuk shkonte më atje; burri i saj i ri kishte një vilë tjetër. Oborri ishte lënë pas dore. Fjolla u ul në një stol, mbështeti shpinën pas murit të shtëpisë të ngrohur nga dielli dhe thithi ajrin e pastër, ndërsa Taulanti kosiste barin.
Më pas pinë çaj jashtë. Ai ia mbuloi këmbët me batanije, vendosi një arkë dhe e bëri tavolinë. I premtoi se vitin tjetër do mbillte lule dhe do ndërtonte një verandë.
— Mendoje sa bukur do jetë: lule përreth, aroma e tyre dhe çaji ynë i pasdites.
Fjolla vetëm pohoi me kokë. Analizat tregonin përmirësim, por jo shërim. Duhej të jetonte deri vitin tjetër. Më mirë të mos ëndërroje shumë, që të mos dhembte më pas zhgënjimi.
Era e barit të freskët mbushte ajrin. Ata rrinin pranë njëri-tjetrit, ish-bashkëshortë që kishin dashur, ishin ndarë, kishin gabuar dhe tani përpiqeshin të falnin.
Ndoshta jeta po u jepte një mundësi të dytë, për t’u ndryshuar dhe për të rregulluar jo vetëm veten, por edhe njëri-tjetrin. Pse jo?
“Nuk ka rëndësi çfarë e shkakton zgjimin; e rëndësishme është që ai ndodh. Njeriut duhet t’i jepet një shans për një jetë të re, jo të gjykohet pafund për gabimet e së shkuarës,” — Nard Basha.
“Asnjë prej nesh nuk është i mbrojtur nga gabimet. Të gjithë mund të rrëshqasim, të flasim pa menduar, të lëndojmë pa dashje… Jo çdo gjë falet, por ndonjëherë një shans i vogël mjafton për të ndryshuar një jetë të tërë,” — Flamur Nushi.