– A mund t’ju bëj një pyetje të vetme? – Eriola Jakupi e vendosi pjatën me supë para vjehrrës dhe e shikoi drejt e në sy, aq rreptë sa edhe vetes iu duk se po e tepronte. – Për çfarë arsye vini çdo ditë tek ne? Mos kemi hapur ndonjë mensë falas apo ndonjë kurs special me titullin “Si ta poshtërosh nusen”?
Luljeta Zylyftari, grua gjashtëdhjetë e katër vjeçe, me një fytyrë që mbante përgjithmonë shprehjen e pakënaqësisë, sikur gjithçka përreth të ishte gabim sipas standardeve të saj, e mati Eriolën nga koka te këmbët. Rrudhat pranë buzëve iu shtrënguan, duke formuar një buzëqeshje të ligë, thuajse kërcënuese.
– Së pari, – foli ajo, pa e prekur fare supën, – unë jam nënë. Së dyti, sikur të dije të gatuaje siç duhet, s’do kisha arsye të vija. Dhe së treti, – u përkul më afër, duke ulur zërin, – dua të jem e sigurt që nuk po ia helmon djalin tim.
Kastriot Kalemi, bashkëshorti tridhjetë e tetë vjeçar i Eriolës, ishte ulur mes tyre si një fetë djathi e shtrydhur në mes të sanduiçit. Djathë që po fillonte të shkrihej dhe kërkonte të rrëshqiste tinëzisht nga buka.
– Mamë, po ç’të ka kapur prapë? – belbëzoi ai, duke thërrmuar bukën me gishta. – Supa është në rregull.
– Ah, “në rregull”! – e imitoi e ëma me përbuzje. – Për ju të dy gjithçka është “në rregull”! Edhe puna e saj qesharake – për ca lekë në shkollë, edhe rrobat, edhe kjo supë… Çfarë ke zierë, trung lakre?
Eriola mori frymë thellë. Ajo gjithmonë merrte frymë thellë kur duhej të përmbahej. Por atë ditë, frymëmarrja nuk e shpëtoi.
– Atëherë mos hani. Askush s’ju detyron. Dera është aty, zonja Luljeta Zylyftari. Apo keni ardhur sërish të na tregoni se ish-nusja gatuante më mirë dhe burri ishte më i lumtur?
Kastrioti u drodh, sikur dikush t’i kishte ndezur një sobë elektrike nën karrige.
– Eri, pse e nis kështu…
– Ja ku filloi! – shpërtheu vjehrra. – Gjeti veten mbretëreshë tenxheresh! Ndërkohë, Zhaneta Kola punonte, mbante shtëpinë në rregull dhe nuk e turpëronte burrin!
Zhaneta. E famshmja Zhanetë. Ish-gruaja e Kastriotit. Figurë pothuaj mitike, e përsosur në çdo drejtim. Dhe kishte ikur vetë, me dinjitet, pa drama. Por Luljeta Zylyftari e shndërronte rregullisht në shenjtore.
– Po pse nuk shkoni tek ajo të hani supë, nëse jeni kaq adhuruese? – ia ktheu Eriola, duke ndjerë si po i vlonte diçka brenda. Pikërisht si supa mbi sobë.
Kastrioti u skuq, por, sipas zakonit, tha vetëm:
– Mjaft tani. Mamë, të lutem, pa Zhanetën.
Vjehrra u ngrit, rregulloi bluzën me bërryla të zgjatur dhe, duke e parë Eriolën me helm në zë, tha:
– Sikur të kishit para të vërteta, jo këto thërrime mësueseje, do këndonit ndryshe. Rrini këtu pa lekë, pa perspektivë. Ndërsa unë, për dijeni, mendoj edhe për të ardhmen tuaj! Nuk mund të vrapoj përjetë t’ju nxjerr nga gabimet tuaja!
– Po na shpëtoni? – pyeti Eriola, duke u mbështetur mbi tavolinë. – A mund ta shoh listën e shërbimeve? Se më duket se më ka shpëtuar ndonjë gjë…
– Mami ka të drejtë, – ndërhyri papritur Kastrioti. – Eriola, e di sa e vështirë është koha. Kreditë, çmimet… Ajo e ka nga qëllimi i mirë.
Eriola heshti. Vetëm e shikoi. Dhe në një çast e kuptoi qartë: asgjë nuk do të ndryshonte. Kurrë.
Mbrëmjen, kur Luljeta Zylyftari më në fund u largua, duke përplasur derën aq fort sa nga rafti ra një kavanoz me fasule, Eriola mbeti ulur në kuzhinë, duke i rrotulluar në mendje një pyetje të vetme: “Çfarë po bëj unë këtu?”
Telefoni u drodh. Mesazh: “Znj. Eriola Jakupi, ju lutemi telefononi urgjentisht. Noteri. Çështje trashëgimie e tezes suaj Mimoza Cani.”
Tezja Mimoza… Për një moment, Eriolës iu desh të gërmonte në kujtesë. Jetonte në Përmet. E vetmuar. Paksa e çuditshme. Në fakt, thjesht një grua e moshuar me huqe, por jo e rrezikshme.
Ajo telefonoi. Zëri ishte i thatë, zyrtar:
– Znj. Jakupi? Ju flet noteri Gjergj Lika. Ka të bëjë me trashëgiminë e tezes suaj Mimoza Cani. Ajo ju ka lënë gjithë pasurinë.
– Më falni… çfarë? – pyeti Eriola, duke fshirë mekanikisht tavolinën e lagur.
– Të gjithë pasurinë. Përfshirë edhe depozitën bankare. Pesëmbëdhjetë milionë lekë. Ju presim për procedurat.
Eriola u ul. U ngrit. Pastaj u ul sërish.
– Pesëmbëdhjetë. Milionë. Lekë, po. Gjithçka është e saktë.
Ajo nguli sytë në mur për disa minuta. Pastaj në kuzhinë hyri Kastrioti – me fytyrë të qeshur, me një qese nga supermarketi dhe me zë energjik:
– Dëgjo, mami telefonoi… thotë se ndoshta është koha të mendosh për leje lindjeje. Ç’të duhet shkolla për ca lekë…
– Po… – murmuriti Eriola, duke e parë përmes tij.
Lajmi u përhap më shpejt se çdo virus.
Të nesërmen në mëngjes, Luljeta Zylyftari tashmë qëndronte në pragun e derës, me një buzëqeshje të vetëkënaqur dhe një qese në dorë.