Në pragun e derës, Luljeta Zylyftari qëndronte me atë buzëqeshjen e saj të fryrë nga vetëkënaqësia dhe me qesen e mbajtur si trofe.
– E pra, bijëza ime, – cicëroi ajo me një zë aq të ëmbël sa të shponte veshët, – urime! E dija unë… gjithmonë e kam ndier që ti do të na sillje fat. Ja, edhe borshi tani më duket më i shijshëm. Ah, dhe një gjë tjetër… duhet të ulemi e të flasim si njerëz të rritur për këto… hm… para. Që të mos rrinë kot, por të punojnë, kupton?
– Çfarë parash? – pyeti Eriola shkurt, e ftohtë, e vetëdijshme se shfaqja sapo kishte nisur.
– Po si, zemër, – filloi të tundte duart Luljeta, – tani je “me para”! Kastrioti më tregoi gjithçka. Prandaj mendova… do ishte më e sigurt të hapnim një depozitë bankare në emrin tim. Nuk i dihet kurrë… më mirë kështu.
– Sigurisht, – pohoi Eriola me një tundje koke, ndërsa shtrëngonte filxhanin aq fort sa gishtat iu zbardhën. – Nuk i dihet kurrë…
Në dhomën tjetër, Kastrioti rrinte i ulur dhe bënte sikur merrej me një telekomandë të vjetër që nuk punonte prej vitesh. Sytë i vërtiteshin nëpër dysheme, si të kërkonte diçka të humbur prej kohësh – ndoshta ndërgjegjen.
– Mos u shqetëso, – vazhdoi Luljeta, duke u endur nëpër kuzhinë si magaziniere që kontrollon stokun. – Paratë janë të familjes. Gjithçka është për familjen. Unë nuk bëj asgjë për vete. Për ju e kam gjithë këtë!
Eriola u ngrit. Pa zhurmë. Pa nxitim.
– Kastriot, – tha ajo qetë, – më thuaj pak, sipas teje… a mundet edhe babai e mamaja jote të hapin depozita në emrin tim? Për çdo rast. Fundja, paratë janë të familjes, apo jo?
– Er… ç’po bën kështu… – belbëzoi ai. – Mamaja e ka me të mirë…
– Me të mirë? – buzëqeshi Eriola me ironi. – Atëherë le të ulet “me të mirë” dhe të shkruajë një letër ku garanton se do m’i kthejë paratë. Ta shohim sa me të mirë është.
Vjehrra u drejtua si shtyllë.
– Çfarë toni është ky?! A e di ti fare me kë po flet?!
Eriola e vështroi drejt e në sy. Gjatë. Pa u lëkundur.
– E di shumë mirë. Me njeriun që për pesë vjet me radhë më ka shpjeguar se jam askushi. Dhe tani, papritur, e paska harruar këtë fakt.
Luljeta mbeti në vend. Pastaj u ul rëndë mbi një stol dhe nxori një fjali që mbeti pezull në ajër, si erë e keqe në shkallë pallati:
– Edhe sikur. Tani jemi familje. Dhe familja është e shenjtë.
Kastrioti heshti. Me përkushtim.
Ndërsa Eriola, për herë të parë pas shumë kohësh, mendoi se ndoshta kishte ardhur koha të shihte si dukej jeta pa këtë “familje të shenjtë”.
Kur doli nga pallati me valixhen në dorë, fqinja Bardha Gjoni, e cila rrinte gjithmonë pranë koshit të plehrave me një fytyrë luftarake, e shikoi shtrembër.
– Po ikën, Eriolë? Për pushime?
– Po, – ia ktheu ajo. – Në Antalia. Me një ndalesë të vogël në Peqin.
Valixhja ishte qesharake – e vjetër, dikur e së ëmës, me një bravë që mbyllej vetëm po ta shtrembëroje. Por brenda kishte gjithçka që kishte vërtet rëndësi: dy palë xhinse, tri bluza, dokumentet dhe furçën e dhëmbëve. Gjithçka tjetër… gjithçka tjetër kishte mbetur aty ku ishin Kastrioti dhe Luljeta Zylyftari. Le ta shijonin.
U shpërngul te Olsa Dushku. Shoqe flori. E divorcuar, ekonomiste, me një tik nervor të fituar pas pesëmbëdhjetë vitesh martesë me një përfaqësues tipik të racës “divan i shtrirë me birrë”.
– Hyr, sistemohu, – i tha Olsa, duke i treguar dhomën me divanin që hapej vetëm pas tentativës së tretë. – Do stërvitemi të jetojmë pa burra. Unë e kam tre vjet që ushtrohem. Ti do më kapësh.
– Po mundohem, – psherëtiu Eriola, duke e hedhur valixhen në cep.
Në dukje ishte liri. Por diçka brenda saj i thoshte se ky serial nuk mbyllej kaq lehtë.
Telefonatat nisën që në mbrëmje. Kastrioti.
– Er, ç’ke kështu si fëmijë? U grindëm, ndodh… mamaja u nxeh, ti u nxehe… hajde të flasim si njerëz. Kthehu. Duhet të bisedojmë.
– “Ne” kush? – e pyeti ajo ftohtë. – Ti me mamanë tënde apo unë me ty?
– Mos e fillo… – zëri i tij tingëllonte i lodhur. – E di si është, jemi familje. Këto gjëra zgjidhen bashkë. Nuk është se paratë të ranë vetëm ty nga qielli.
Eriola heshti. Gishti i shkoi vetvetiu drejt butonit për ta mbyllur, por kureshtja fitoi.
– Më fal… kujt i ranë?
– Epo… Er, mos u mërzit, por teknikisht janë para familjare. Ti je pjesë e familjes sonë. Pra, edhe paratë janë për të mirën e familjes.
– Ah, bukur. Atëherë, kur punoja për familjen tuaj, gatuaja, pastroja, laja, vija te mamaja jote për të ndërruar llamba – edhe ato ishin “të përbashkëta”? Apo aty quheshin detyrat e mia?
Heshtje. Aq e gjatë sa dëgjohej qartë si ai kruante zverkën.
– Er… e kupton vetë… kjo është ndryshe.
– Sigurisht. Aty ishte borsh. Këtu janë miliona.
Të nesërmen, dera e Olsës u trokit. Në prag qëndronte Luljeta Zylyftari. Pa ftesë. Me çantë në dorë dhe me një fytyrë që shprehte të drejtën e shenjtë për të hyrë në jetën e dikujt tjetër.