…Pa ftesë. Me çantë në dorë dhe me një fytyrë që shprehte të drejtën e shenjtë për të hyrë në jetën e dikujt tjetër.
– Oh, pra qenke ende këtu, – tha Luljeta Zylyftari, duke e vështruar Olsën nga koka te këmbët, si të ishte ndonjë insekt nën xham zmadhues. – Zemër, mos bëjmë sikur mund të fshihesh nga familja. Jemi njerëz të rritur. Hajde t’i flasim qetë ca punë parash.
Olsa u shtyp pas kornizës së derës dhe psherëtiu me nerv:
– Eriola, paskeni mbledhjen e shekullit. Unë jam thjesht spektatore. Vetëm pa sherre, ju lutem. Tapeti është i ri.
Eriola Jakupi kryqëzoi krahët mbi gjoks, duke u përpjekur të mbante qetësinë.
– Çfarë pyetjesh keni, zonja Luljeta?
Vjehrra u ul drejt e në divan, pa pritur as miratim, dhe foli me ton njeriu që kishte ardhur për llogari:
– Pra kështu. Tani qenke grua me lekë. Bravo. Të paska buzëqeshur fati. Por paratë nuk duhen mbajtur kot. Duhet të qarkullojnë. Unë jam këshilluar… – teshtiu lehtë, – me ekonomistë. Domethënë, me shoqen time Vjosa Dhrami. Djali i saj punon në bankë.
– Në çfarë pozicioni? – pyeti Olsa me ironi të fshehur.
– Rojë sigurie. Por i di të gjitha, mos u shqetëso. Pra, ja ideja: këto para duhen investuar. Mendoj të blihet një apartament për Kastriotin. Djali e ka të vështirë. Edhe makinë i duhet. Plus, një biznes i vogël. Ja, Nard Imeri, nipi im, do të hapë një servis gomash. Punë floriri.
– Vizionare jeni, – buzëqeshi Olsa shtrembër. – Po e bëjmë direkt edhe testamentin për servisin?
– Vajzë, nuk po flas me ty, – ia preu shkurt Luljeta dhe u kthye nga Eriola. – Ti duhet ta kuptosh… këto nuk janë para personale. Janë për familjen. Dhe ti je pjesë e familjes sonë. Pra, ndahen për të gjithë.
Eriola u ngrit ngadalë. Shkoi te dritarja dhe hodhi sytë poshtë. Oborri ishte si gjithmonë: një burrë tërhiqte një shalqi, një gjyshe i bërtiste mbesës. Gjithçka normale. Vetëm se jeta e saj, në atë çast, ishte përmbysur.
– Zonja Luljeta, – foli qetë. – Pesë vjet me radhë më keni shpjeguar se isha askushi. Se nuk isha nuse, por gabimi i djalit tuaj. Se isha një shtesë e dështuar në familjen tuaj. Dhe tani vini të më tregoni si të menaxhoj paratë e mia?
Vjehrra u hodh në këmbë.
– Sepse tani je shpresa jonë!
– Shumë vonë, – u kthye Eriola. – Anija juaj me shpresa ka ikur. Dhe pa mua në bord.
Po atë mbrëmje, Olsa erdhi me dy shishe verë dhe shpalli solemnisht:
– Për një jetë të re. Pa vjehrrë. Pa burrë. Pa servis gomash.
– Me kënaqësi, – tundi kokën Eriola.
Telefoni i dridhi mbi tavolinë. Fillimisht një telefonatë nga Kastrioti – e la të bjerë. Pastaj një mesazh: “Seriozisht do t’i mbash të gjitha për vete? Pas gjithçkaje që bëri mamaja ime për ty?”
Pas pak sekondash, një tjetër mesazh, nga një numër i panjohur: “Detyrimi juaj kreditor prej 274 000 lekësh kërkon shlyerje urgjente. Kontakt: juristi Skënder Tola.”
Eriola u ul. Kredi? Çfarë kredie? Ajo s’kishte marrë kurrë hua.
– Mirëmbrëma. Jeni znj. Eriola Jakupi? – dëgjoi nga telefoni.
– Po. Për çfarë kredie bëhet fjalë?
– Është marrë në emrin tuaj një vit e gjysmë më parë. Kredi konsumatore. Shuma është tërhequr menjëherë. Pagesat ia kishit besuar bashkëshortit, Kastriot Kalemi.
Para syve të Eriolës gjithçka u turbullua.
– Më falni… unë nuk kam firmosur asgjë.
– E kuptoj. Por ne kemi kontratën me firmën tuaj. Dhe identifikimin me video.
– Çfarë identifikimi?
– Jeni filmuar gjatë nënshkrimit. Mund t’jua dërgoj pamjen.
Pesë minuta më vonë, videoja ishte në telefonin e saj. Ajo vetë, ulur në kuzhinën e vjehrrës. Përpara saj disa fletë. Luljeta i shtyn dokumentet dhe i flet me zë të ëmbël: “Firmos këtu për siguracionin, bijë, formalitet.” Dhe ajo… firmos.
– Në rast mospagese, – shtoi zëri në telefon, – procedohet me gjykatë.
Olsa e shikonte sikur Eriola sapo t’i kishte thënë se i kishin ndërruar trurin.
– Eriola… çfarë dreqin është kjo?
– Kjo… – ajo u kap për kokë. – Kjo është katastrofë. Më fal për fjalorin.
Dy ditë më pas erdhi goditja tjetër. Noteri e njoftoi se Luljeta Zylyftari kishte paraqitur kërkesë për kundërshtimin e testamentit. Pretendonte se Mimoza Cani nuk kishte qenë në gjendje të qartë mendore, se ishte mashtruar, dhe se trashëgimtarët e vërtetë ishin… Kastrioti dhe e ëma, si “familjarët më të afërt shpirtërisht”.
Eriola rrinte përballë murit dhe e kuptonte qartë: donin ta shtypnin. Ta shuanin. Ta zhduknin.
Dhe pikërisht atëherë bëri diçka që nuk e kishte menduar kurrë.
Mori telefonin. Thirri. Dhe me një zë të ftohtë, pa lot e pa britma, i tha Kastriotit:
– Po divorcohemi. Nesër dorëzoj dokumentet.
– Dhe mbaje mend mirë: para nuk do të merrni. Asnjë qindarkë. As për servis gomash, as për telekomandë të re.
Për herë të parë pas shumë vitesh, gjoksi iu mbush me lehtësi. Një lehtësi e frikshme, por e vërtetë.
Dita kur Eriola dorëzoi kërkesën për divorc ishte…