Ishte një ditë e çuditshme, tepër e ndriçuar, pothuajse e pabesueshme për atë që po ndodhte në jetën e saj. Qielli ishte i kaltër, i pastër si dosja plastike e re ku Eriola Jakupi mbante dokumentet e divorcit. Para zyrës së gjendjes civile, disa burra rrinin ulur në stol, pinin cigare dhe debatonin me pasion për çmimin e ndërrimit të pragjeve të një makine të vjetër. Çfarë rëndësie kishte një prag makine, kur tek ajo po shembej krejt ndërtimi i jetës?
Punonjësja pas xhamit ngriti sytë, shfletoi letrat dhe bëri me kokë.
– Mirë… divorc. Me fëmijë apo pa?
– Pa, – u përgjigj Eriola me një frymë të thellë.
– Të paktën diçka pozitive, – mërmëriti gruaja, ndërsa vuloste formularin.
Dhe që aty, gjithçka nisi të rrokullisej si gurët e dominosë.
Kastriot Kalemi telefononte pareshtur, dërgonte mesazhe, më pas nisi t’i shkruante edhe Olsa Dushkut. Fliste për shkatërrim familjeje, për nënën e tij në krizë tensioni, për dashurinë e tyre të madhe dhe për mundësinë që gjithçka të zgjidhej “me mirëkuptim”.
Pastaj erdhi goditja tjetër. Një thirrje për në gjykatë. Luljeta Zylyftari kërkonte që Eriola të shpallej e paaftë mendërisht. Arsyeja: “paqëndrueshmëri psiko-emocionale, shpërthime afektive, episode maniake”. Me fjalë të thjeshta – e çmendur.
– Janë seriozë këta?! – Olsa pothuajse u mbyt me kafen. – Ti, episode maniake? Kur? Si nuk i pashë?!
– Ndoshta në momentin kur u thashë se nuk do t’u jap më para, – tha Eriola me një buzëqeshje të thatë.
Seanca gjyqësore ishte një farsë e plotë. Luljeta Zylyftari u shfaq e veshur në të zeza, si për mort. Kastrioti rrinte pranë saj, me pamjen e një burri të vejë, megjithëse gruaja i ishte gjallë e shëndoshë.
– Ajo është agresive! – qante Luljeta. – Më është vërsulur me thikë! Bërtet, kërcënon! Është e paqëndrueshme! Edhe tezja Mimoza Cani, e ndjera, ishte nën presion! Ne vetëm duam ta ndihmojmë… që paratë të administrohen nga familja. Për të mirën e saj. Që të mos bëjë ndonjë marrëzi…
Gjykatësi rrudhi ballin, i bezdisur.
Avokati i Eriolës, i ri, me një tullacëri të lehtë dhe sy sfidues, foli shkurt:
– I nderuar gjykatës, janë paraqitur raportet mjekësore. Klientja ime është plotësisht e shëndetshme. Ka kaluar kontrollin psikiatrik, ja konkluzioni. Gjithashtu, këtu është dokumentacioni bankar: kush dhe si ka tërhequr paratë nga kredia në emrin e saj. Ja karta, ja pamjet nga bankomati. Shikojeni me kujdes: paratë i tërheq zoti Kastriot Kalemi, duke harruar se bankomatet kanë kamera.
– Nuk jam unë… – belbëzoi Kastrioti.
– Sigurisht, – ia ktheu avokati me ironi. – Është detektivi Sherlock Holmes, i veshur tamam si ju.
Pas seancës, Kastrioti e ndali Eriolën në rrugë. I fliste me nxitim, i kapte bërrylin.
– Eri, të lutem… mos e bëjmë këtë. Gabime ndodhin. Mamaja u nxeh pak… edhe ti je nervoze. Por ne jemi familje. Ta harrojmë dhe të jetojmë normalisht. Si njerëz.
Ajo e vështroi gjatë. Sikur ta shihte për herë të parë.
Ja ku ishte burri i saj pesëvjeçar. Për të kishte mbajtur çanta të rënda, kishte gatuar, pastruar, çuar ilaçe për nënën e tij. Ndërsa ai? “Eri, çohu”, “Eri, mbyll dritën”, “Eri, ne jemi familje”… Derisa u ndjenë paratë. Atëherë gjithçka u bë “për të mirën e familjes”.
– E di çfarë kuptova? – tha ajo qetë. – Unë kurrë nuk pata familje. Pata një projekt. Quhej: “Përpiqu ta meritosh dashurinë”.
– Projekti mbyllet këtu. Nuk ia vlejti investimi.
Dhe u largua. Pa u kthyer pas.
Kastrioti mbeti në vend, i zbrazët. Pa drejtim, pa para dhe pa grua.
Divorci u bë zyrtar. Përpjekja për të rrëzuar testamentin dështoi – noteri dhe gjykata konfirmuan gjithçka si të ligjshme. Kredia iu ngarkua Kastriotit me vendim gjykate. Eriola doli e pastër. Zero borxhe. E lirë.
Ironia? Luljeta Zylyftari më vonë u përpoq të afrohej. Telefonata, mesazhe të ëmbla: “Mos u mërzit, bijë, jeta ka plot gjëra…”
Dhe në fund: “Kam nevojë për ty. Kastrioti pa ty s’di as patatet t’i qërojë…”
Eriola e lexoi mesazhin gjatë. Pastaj bllokoi gjithçka. Luljetën. Kastriotin. Edhe nipin e tyre, Nard Imerin, me servisin e gomave. Të gjithë ata që dikur i quante “familje”.
Sot ajo ka një apartament njëdhomësh. I vogël, me dysheme pak të shtrembër, por i saji. Një kotele të gjetur te hyrja. Një punë të re, në një shkollë ku askush nuk e njeh me mbiemrin e ish-burrit. Dhe para në bankë. Në llogarinë e saj personale. Jo “familjare”. Jo “të mamit”. Jo “të gomave”.
Dhe për herë të parë pas shumë vitesh, Eriola zgjohet në mëngjes me bindjen se është njeri i lirë.
Dhe, besoni apo jo, kjo ndjenjë vlente më shumë se pesëmbëdhjetë milionë lekë.