Ina Dervishi u ndal në pragun e kuzhinës me një shprehje të tillë, sikur prej kohësh ta kishte dëgjuar notën e fundit të një melodie të huaj dhe tani priste qetësisht që edhe të tjerët ta kuptonin më në fund se kënga kishte marrë fund.
Lindita Mullisi e kapërceu pragun me mundim, duke u mbështetur rëndë te krahu i të birit. Pamja e saj të linte përshtypjen e një gruaje që kishte pranuar vetë të ngjitej në Golgotën e saj dhe tani priste që të gjithë përreth ta vlerësonin madhësinë e sakrificës që po bënte. Në fytyrën e saj bashkëjetonin në mënyrë të çuditshme vuajtja dhe një kënaqësi mezi e fshehur.
Kështu duken zakonisht njerëzit që janë mësuar ta matin dashurinë e të tjerëve me numrin e shqetësimeve që ata janë gati të durojnë për ta.
— Mirëmbrëma, — tha Ina me një qetësi të plotë. — Dhoma është gati. Shtrati është rregulluar, peshqirët janë të pastër. Ilaçet mund t’i lini mbi komodinën pranë krevatit.
Vjehrra mbeti për një çast e hutuar.
Me sa dukej, ajo ishte përgatitur për një pritje të ftohtë, për një buzëqeshje të shtirur, për ndonjë psherëtimë të rëndë, mbase edhe për lot. Por mirësjellja e sinqertë ndonjëherë të lëndon shumë më tepër se një thumbim i hapur.
Ajo ia merr njeriut armën me të cilën është mësuar të luftojë.
— Epo… faleminderit, — u përgjigj Lindita Mullisi, pa shumë siguri në zë.
Endrit Basha buzëqeshi i kënaqur.
— E sheh, mama? Të thashë që nuk do të kishte asnjë problem.
Ina vetëm tundi lehtë kokën.
Nëpër apartament u përhap një heshtje e pazakontë. Nuk mund të quhej e ngrohtë apo e rehatshme. Përkundrazi, i ngjante më shumë sipërfaqes së një liqeni para stuhisë: tepër e lëmuar, tepër e qetë, aq sa të ngjallte shqetësim.
Pikërisht atëherë ra zilja e derës.
E shkurtër.
Vetëm një herë.
Megjithatë Lindita Mullisi u drodh me aq ashpërsi, sikur tingulli të mos kishte ardhur nga korridori, por t’i kishte shpërthyer diku brenda trupit.
Endriti u kthye instinktivisht nga dera.
— Po pret dikë?
— Po, — iu përgjigj Ina, po me të njëjtën qetësi.
Ajo kaloi pranë të shoqit dhe vjehrrës, rrotulloi ngadalë çelësin dhe hapi derën.
Në sheshpushimin e shkallëve qëndronte një burrë i gjatë, me flokë të thinjur, rreth gjashtëdhjetë e pesë vjeç. Mbante veshur një pallto të çelët, me një prerje që prej kohësh kishte dalë nga moda, por palltoja ishte krejt e pastër dhe e hekurosur me kujdes. Në dorë kishte një çantë të vjetër lëkure. Cepat e saj ishin aq të konsumuar, sa dukej sikur për vite me radhë aty nuk ishin mbajtur dokumente, por kujtime të rënda.
Fytyra e të panjohurit ruante një qetësi të habitshme.
Ai nuk buzëqeshte.
Por në vështrimin e tij nuk kishte as armiqësi.
Vetëm vëmendjen e një njeriu që kishte mësuar prej kohësh të dallonte gjërat që të tjerët përpiqeshin t’i fshihnin.
— Mirëmbrëma, Ina, — tha ai.
— Mirëmbrëma, Bledar Cani. Hyni, ju lutem.
Burri kaloi pragun.
Dhe po në atë sekondë, sytë e tij u ndeshën me sytë e Lindita Mullisit.
Ngjyra iu zhduk menjëherë nga fytyra.
Ajo u zbeh aq papritur, sa Endriti u kthye i trembur nga e ëma.
— Mama, nuk ndihesh mirë?
Por gruaja dukej sikur nuk dëgjonte më asgjë nga ajo që po ndodhte përreth.
Gishtat e saj shtrënguan me vrull rripin e çantës.
— Ti?.. — nxori ajo me një frymë gati të padëgjueshme.
Bledar Cani ndaloi në vend.
Për disa sekonda e vështroi me kujdes fytyrën e saj, sikur po krahasonte atë që shihte përpara me një pamje të ruajtur prej vitesh në kujtesë.
— Përshëndetje, Lindita.
Në zërin e tij nuk kishte as habi, as kënaqësi fitimtari, as zemërim.
Kishte vetëm lodhje.
Një lodhje të heshtur, të vjetër, të grumbulluar ndër vite.
Dhe pikërisht kjo thjeshtësi doli më e frikshme se çdo akuzë.
Endrit Basha shihte i çoroditur herë të ëmën, herë burrin e panjohur.
— Ju njiheni?
Lindita Mullisi nuk dha përgjigje.
Ajo u ul ngadalë mbi stolçen e vogël në korridor, sikur gjunjët, në një çast të vetëm, të kishin pushuar së binduri.
Në ajër u duk sikur u përhap era e valerianës, ndonëse askush ende nuk kishte hapur ndonjë shishe.
Ndonjëherë kujtesa ka vërtet aromën e vet.
Ina mbylli derën e hyrjes pa thënë asnjë fjalë.
Gjatë viteve të jetës, ajo kishte kuptuar diçka të rëndësishme: njerëzit rrallëherë tremben vërtet nga ata që bërtasin. Frikën e vërtetë e sjellin ata që shfaqen pa kërcënime, në heshtje, me qetësi dhe pikërisht në çastin e duhur.
— Endrit, — tha ajo butë. — Njihuni. Ky është Bledar Cani. Mund të thuhet se, në njëfarë kuptimi, edhe ai i përket familjes suaj.
— Në çfarë kuptimi? — u vrenjt i shoqi.
Bledar Cani hoqi pallton me ngadalë, e vari me kujdes në një grep të lirë dhe vetëm pastaj foli:
— Dikur kam qenë i martuar me nënën tënde.
Në korridor ra një heshtje aq e thellë, sa nga kuzhina u dëgjua qartë ritmi i pikave të ujit që binin nga rubineti i mbyllur keq.
Endriti u kthye ngadalë drejt Lindita Mullisit.
— Çfarë?..
— Ka ndodhur shumë, shumë kohë më parë, — nisi ajo me nxitim. — Dhe tani nuk ka më asnjë rëndësi.
Bledar Cani e dëgjoi në heshtje, pa e ndërprerë.