— Më ka ardhur për të vjellë nga ti, — shpërtheu burri me përçmim, ndërsa mbushte valixhen. — Nga kujdesi yt i tepruar, nga përkëdheljet pa fund, nga ajo buzëqeshja jote e përhershme. “Oltian Dervishi, supëza”, “Oltian Dervishi, shapkat”, “Oltian Dervishi, je lodhur”… — u tall ai. — Është thjesht e neveritshme! Më ke mbështjellë me përkujdesjen tënde si me një rrjetë ngjitëse. Fëmijët janë rritur, askush nuk i detyrohet askujt më asgjë.
— Do të thotë se… ka dikë tjetër? — pyeti ajo me zë që i dridhej.
— Edhe sikur të ishte kështu, ç’rëndësi ka? — ia ktheu ftohtë. — Prej një viti sillem si i çmendur, pa gjetur qetësi. Mendoja se ishte një flirt i përkohshëm, por jo. Po, ka një tjetër, dhe çfarë pastaj? Me të jam i lumtur! Nuk më ngjitet pas si ti! Është zjarr, jo grua! Hajde, mos qaj, nuk kam ndërmend të kërkoj apartamentin.
— Oltian Dervishi… si mund të jetë e vërtetë kjo? — belbëzoi ajo.
Frika i kishte hyrë deri në palcë. Mundohej të ruante qetësinë, por dhimbja i shtrëngonte zemrën aq fort, sa lotët i rridhnin pa pushim. Vallë këto fjalë po ia thoshte njeriu që ajo kishte dashur mbi gjithçka?
— Ooo! — ulëriu ai, duke kapur kokën me të dyja duart. — Pse më duhej ky dënim? Unë po divorcohem!
Kur dera u përplas pas tij, gruaja mbeti e ngrirë dhe vështroi nga dritarja pa parë asgjë. Ajo fjali i ra si goditje me çekan. Me lëvizje mekanike nisi të rregullonte dhomën, duke mbledhur sendet e shpërndara. Mori telefonin, e la sërish mënjanë. Piut disa pika valeriane dhe u shtri, duke u përpjekur të flinte. Zemra i rrihte fort, ndërsa mendja i zhytej në makthe të rënda e të errëta. Në mëngjes u ngrit e thyer, mezi u përgatit për punë. I dukej se gjithçka ishte vetëm një ëndërr e keqe: do të zgjohej dhe Oltiani do të ishte aty, si gjithmonë, duke qeshur, duke thënë se kishte bërë shaka.
Me burrin e saj, Teuta Frashëri kishte jetuar më shumë se tridhjetë vjet. Jeta e tyre ishte si e të gjithëve — ose të paktën kështu besonte ajo, madje mendonte se ishte më e mira. Dëshirat personale i kishte shtyrë në një qoshe të largët, duke u shkrirë plotësisht në rolin e gruas dhe nënës. Ishte e bindur se dashuria dhe përkushtimi i saj do të vlerësoheshin. Jo se nuk kishte dashur ndonjëherë të tregonte karakter, sidomos pas martesës, por sa herë që guxonte të ankohej se Oltiani fitonte pak, nuk ndihmonte në shtëpi apo shmangej nga përgjegjësitë, e ëma i dilte menjëherë në mbrojtje dhëndrit:
— Pse i ngjitesh burrit? Ai është burrë, kryefamiljar. Larja e enëve nuk është punë për meshkuj. Çfarë do, të të lërë?
— Mami, jam e rraskapitur. Ai nuk dëshiron të bëjë asgjë, — përgjigjej Teuta.
— Po ti çfarë ke bërë që ai të dëshirojë? Buzëqesh butë, ji e heshtur e e përmbajtur, mos kërko asgjë, dhe ai vetë do t’i bëjë të gjitha. Apo ke harruar që keni dy fëmijë? Do t’i lësh pa baba?
Por kjo “strategji” e nënës nuk dha fryt. Teuta vazhdonte ta falte Oltianin, t’i përshtatej, ta ngushëllonte, ta mbronte nga gjithçka. Me kalimin e kohës, ai u kthye për të në një fëmijë të tretë — të llastuar, tekanjoz, kërkues. Ndërsa ndaj saj nuk kishte të njëjtin kujdes, as vëmendje, as dashuri.
Edhe vjehrra, Melihate Tafa, e cila që në fillim e kishte pritur me dyshim, me kohën nisi ta qortonte. Nusja e bindur i erdhi për shtat, por herë pas here, si grua, i vinte keq për të. Duke tundur kokën me psherëtimë, i thoshte me ton qortues:
— E ke llastuar shumë Oltian Dervishin, shumë. Me burrat nuk duhet vepruar kështu.
— Ai lodhet, dhe për mua nuk është e vështirë, — justifikohej Teuta.
— Lodheni njësoj të dy. Vetëm se ti pastaj merresh me fëmijët dhe punët e shtëpisë, ndërsa ai? Divan dhe birrë. Dhe ti i shërben për gjithçka?
— Zonja Melihate, më pëlqen ta përkëdhel. Nuk më rëndon. Të paktën për të jam dielli, e dashura, e mira, — përgjigjej ajo me bindje.
Vjehrra vetëm shtrëmbëronte buzët. Le t’ia fshijë pluhurin, nëse kjo e bën të lumtur. Fundja, kjo ishte zgjedhja e saj, dhe pasojat e saj do të shfaqeshin më vonë, kur jeta të kërkonte llogari dhe historia të vazhdonte në rrjedhën e vet.