…të shkëputej pak nga rutina.
Vizita në qendrën e mirëqenies mbeti gjatë në kujtesën e Teuta Frashërit. Gjatë gjithë jetës kishte qenë e bindur se dinte të kujdesej për veten: ushtrime në mëngjes, maska të përgatitura vetë për fytyrën e flokët, thonjtë i rregullonte në shtëpi, po ashtu edhe këmbët. Megjithatë, ajo që përjetoi aty ishte krejt tjetër nivel. Që në hyrje e trajtuan si një zonjë të rëndësishme, duke e mbështjellë me vëmendje, fjalë të ngrohta dhe buzëqeshje. Masazhe çlodhëse, trajtime për trupin, pastrim lëkure, maska rigjeneruese, manikyr dhe pedikyr profesional. Fillimisht mendja i shkoi vetëm te shpenzimet dhe çmimet marramendëse, por pas pak e la veten të lirë dhe nisi ta shijonte çdo minutë.
Kur u kthye në shtëpi, një ndjenjë e çuditshme e pushtoi. Qëndroi përballë pasqyrës dhe e kuptoi qartë se kjo grua që po shihte nuk mund të vazhdonte të vishej si më parë. Diçka brenda saj kërkonte ndryshim të menjëhershëm. Pa u menduar gjatë, mblodhi në një qese rrobat e vjetra, të forta por të shpirtit të kaluar, dhe i nxori jashtë. I la pranë koshave dhe u largua me nxitim, nga frika se mos pendohej. Vetëm pas një ore e kuptoi plotësisht çfarë kishte bërë.
— Çfarë guximi, moj Teuta, — i pëshpëriti vetes. — Një bluzë dhe një palë xhinse më kanë mbetur. Nesër duhet të dal e të blej gjithçka nga e para. Do të jetë goditje e madhe për portofolin.
Aty ndaloi së foluri dhe filloi të mendonte. Oltian Dervishi ishte larguar dy muaj më parë dhe, çuditërisht, ajo nuk kishte shpenzuar pothuajse asgjë. Më herët paratë nuk i mjaftonin kurrë; ai e quante shpërdoruese dhe, me kalimin e kohës, ajo vetë kishte filluar ta besonte këtë. Edhe pasi fëmijët u shpërngulën, situata financiare nuk ishte përmirësuar.
E hutuar, nxitoi drejt bllokut të saj të vjetër. Prej vitesh mbante shënim çdo qindarkë: të ardhurat, shpenzimet, madje edhe faturat i ngjiste me kujdes. Filloi t’i rishikonte: kësti i makinës, pajisje të ndryshme për peshkim, pagesa për ndonjë lojë online, karburant, pjesë këmbimi. Teksa lexonte, një e vërtetë e hidhur po bëhej gjithnjë e më e qartë. Ja pse tani kishte para. Çfarë i duhej realisht asaj?
— Për çfarë të duhet një fustan i ri? Gardëroba po shpërthen, — i ulërinte dikur burri, pa pasur rëndësi që ato fustane ishin blerë para njëzet vitesh.
— Çizme lëkure? Merr ndonjë palë në treg dhe mjafton. — Ajo i merrte, pastaj ecte e turpëruar. Kur shqyheshin, i ngjiste me ngjitës, pa guxuar të hapte gojë për të reja.
— Sa ke paguar për atë krem? Mos është prej ari?
Në atë kohë, Teuta mendonte sinqerisht se martesa e tyre ishte normale. Nuk e vinte re se Oltiani jepte pa problem mijëra lekë për pjesë makine, ndërkohë që vetëm ai e përdorte atë. Ajo udhëtonte me autobus, sepse drejtimi i saj nuk i përshtatej atij.
Tani, Teuta Frashëri kishte vendosur t’i kushtohej vetes me rregull. Bleu disa fustane, dy kostume elegante me pantallona, bëri vizita te estetistja. Në punë ndryshimi u vu re menjëherë; komplimentet nuk munguan dhe madje një herë iu hodh ideja e një takimi. Asgjë nga këto nuk e tërhiqte. Ajo dëshironte vetëm që burri, i cili për arsye të pakuptueshme ende nuk kishte kërkuar divorcin, ta shihte dhe të mbetej pa fjalë. Çfarë do të ndodhte më pas, nuk e mendonte. Tani nuk ishte më e sigurt se do ta priste me krahë hapur. Ta kthente Oltianin nuk e donte më; për herë të parë po mësonte ta donte veten.
Një mbrëmje, duke u kthyer nga puna, vuri re se drita e kuzhinës ishte ndezur. Mendimet e saj e befasuan. Në vend që të gëzohej, ndjeu vetëm bezdi dhe nervozizëm. Sapo kishte filluar të jetonte për veten, e tani duhej të kthehej sërish te roli i vjetër. Hapi derën dhe mbeti pa frymë. Një nga një, nipërit vrapuan drejt saj, pas tyre doli i biri, dhe nga kuzhina u shfaq nusja:
— Mami, përshëndetje! Surprizë! Ti the që nga e hëna ke pushim dhe ne vendosëm të të mblidhemi të gjithë…