— Mirë pra, nëse mërzitesh, shijoje shoqërinë, — i tha me një ton gjysmë shakaje.
Ajo i shtrëngonte nipërit që flisnin të gjithë njëherësh, ndërsa lotët i rrëshqisnin pa e pyetur nëpër faqe. Përpiqej të buzëqeshte, por emocioni ishte më i fortë. I biri deshi t’i bënte edhe disa pyetje, por e pa gjendjen e saj dhe hoqi dorë. Vonë, kur nata kishte rënë plotësisht dhe apartamenti ishte zhytur në qetësi, dolën të dy në ballkon dhe u ulën për të biseduar.
— Si po ndihesh tani? Po babai si është?
— Jam më mirë, po marr frymë më lirshëm. Babai… nuk e di, hesht. Nuk thotë asgjë.
— Kam folur me të. Nuk ka zgjidhje tjetër, — tha i biri shkurt.
Heshtja u shtri mes tyre. Ajo ia ledhatoi flokët Visar Sinanit dhe mbështeti kokën në dorë. Ja ku e kishte, djali i saj, i shqetësuar për të.
— Përse gjithë kjo? Mos u çudit, por kur iku, mendova: mirë bëri. Le të shkojë.
— Mami, flet sikur s’të intereson fare. Keni kaluar kaq shumë vite bashkë. Dhe po ta dije kë ka zgjedhur… një grua histerike. Do ta shohësh, nuk vonon dhe kthehet zvarrë.
Zemra i rrahu fort për një çast, por ajo u përmbajt. Mendoi gjatë dhe vetëm atëherë foli:
— Të hënën kisha vendosur të dorëzoja kërkesën për divorc dhe ndarjen e pasurisë. Nuk dua të pres kthimin e tij. Kemi vetëm këtë shtëpi; po u kthye, mund të dobësohem. Zoti mos e dhëntë të nis diçka të re e ta kem ende hijen e tij mbi kokë. Nuk mund të ndërtohet një jetë e re, kur e vjetra të mban ende. Ke folur me Rinesa Dhramin? I di planet?
Ai pohoi me kokë. E dinte që Rinesa i kishte ofruar të ëmës të shkonte të jetonte tek ajo për një vit, të ndryshonte ambient, të punonte pak. E dinte gjithashtu që ajo kishte rënë dakord me vendin e punës të rikthehej pa problem, nëse dëshironte. Atij i dukej një çmenduri, nuk e kuptonte pse gjithë këto përmbysje. Ndërkohë, ajo vazhdoi:
— Do ta ndajmë apartamentin dhe makinën, pastaj do të iki. Po, asnjë pikë mëshire. Për atë kredi kam punuar vite të tëra. Më mjafton një garsoniere, s’kam nevojë për më shumë. Do ta jap me qira dhe do të nis rrugën time. Atij do t’i zgjasë kjo eufori edhe gjashtë muaj, pastaj do të kërkojë të kthehet.
I biri ngriti vetullat i habitur. Ajo psherëtiu, por nuk u ndal:
— Tani e di gjithçka për gruan e re. Tre burra i ka përcjellë në varr. Nuk është tip që t’i rrotullohet rreth e rrotull askujt. Ka karakter të fortë, duket se kjo i ka munguar. Por së shpejti do të kërkojë qetësi, se nuk është më djalosh. Taulant Rexha, vëllai i tij, më telefonoi, tha se gjërat atje po shkojnë keq. Mos harro nesër të shkosh te gjyshja, edhe ajo po më lë të kuptoj se kthimi i tij është çështje kohe.
Ajo heshti, hodhi sytë mbi qytetin që po fikej dalëngadalë dhe mori frymë thellë. I biri nuk e ndërpreu. Për herë të parë në jetë po flisnin kaq hapur.
— Ishte dashuri apo thjesht zakon? Nuk e di. Por nëse kthehet, mund të lëkundem. Mund të iki sërish. Atje më presin njohje të reja, ndjesi të reja. Dhe gratë mbi pesëdhjetë nuk i shohin si plaka të harruara. Kështu është më mirë.
Në gjykatë u paraqit e kuruar deri në detaj. Kur e pa, Oltian Dervishi mbeti pa fjalë. Por tronditja e vërtetë erdhi më pas: gruaja që ai e kishte quajtur gjithmonë të butë kërkoi ndarjen e pasurisë. Kur e kuptoi këtë, bërtiti aq fort sa gati humbi zërin.
Gjithçka ndodhi sipas planit të Teuta Frashërit. Pasuria u nda dhe me pjesën e saj ajo bleu një apartament të vogël, por të rehatshëm. Shkoi te vajza dhe, pa e pritur, gjeti lumturinë. Burri i saj i ri ishte pronar i një hoteli privat. Aty ajo gjeti veten: kujdesej për mysafirët me një përkushtim që i bënte të gjithë ta adhuronin. Me kalimin e kohës, ish-bashkëshorti u nda edhe nga “dashuria e re”, por ajo nuk kishte më frikë nga një takim me të. Ishte shndërruar në një njeri tjetër.