— Nuk kam ndërmend të ndaj asgjë! Banesa është e imja — dhe kaq! — ia thashë prerë, duke e parë drejt në sy bashkëshortit.
Marsela Dhrami hapi derën e apartamentit të saj dhe u ndal për një çast në prag, ashtu siç bënte gjithmonë vitet e fundit. Para saj shtrihej salloni i gjerë, me tavan të lartë e dritare të mëdha nga ku hynte drita me bollëk. Parketi, i shtruar dikur me duart e prindërve të saj, shkëlqente ende si dëshmi e kujdesit të tyre.
Ishte një apartament me tre dhoma në zemër të qytetit — trashëgimia që i kishte mbetur pas ndarjes nga jeta të prindërve. Çdo qoshe mbante gjurmë kujtimesh: mbrëmje familjare, të qeshura të ngrohta, ndjesinë e sigurisë që kishte ndjerë gjithmonë aty.
Kur Kastriot Curri i kishte kërkuar dorën, Marsela pa u menduar dy herë i kishte propozuar të shpërngulej tek ajo. Hapësira ishte e bollshme, shtëpia e madhe. Kastrioti e pranoi menjëherë, e përqafoi, e puthi dhe e quajti një ide të shkëlqyer. Dasmën e bënë pa bujë, thjesht dhe pa teprime. Pas muajit të mjaltit, nisën ta rregullonin shtëpinë sipas shijes së tyre.
Marsela punonte si arkitekte interieri, ndërsa Kastrioti ishte i punësuar në një kompani IT-je. Vendimin për ta rinovuar apartamentin e morën bashkë. Blenë një divan të ri për sallonin, perdet e vjetra i zëvendësuan me grila moderne dhe kuzhinën e transformuan tërësisht: mobilje të çelëta, pajisje të integruara. Çdo ndryshim e mbushte Marselën me gëzim. Banesa po merrte një fytyrë të re, po shndërrohej në shtëpinë e tyre të përbashkët.
Kastrioti shpesh ftonte miq. Mblidheshin në kuzhinë, pinin birra dhe bisedonin për futboll apo lojëra elektronike. Miqtë nuk reshtnin së habituri:
— Kastriot, qenke rregulluar për bukuri! Apartament fantastik, grua e bukur. Je me fat, vërtet.
Ai buzëqeshte dhe nuk i kundërshtonte. Marsela i dëgjonte këto komente, por nuk e merrte për keq. Shtëpia ishte vërtet e bukur dhe për të ishte e natyrshme ta ndante me njeriun që donte.
Gjashtëmujori i parë kaloi i qetë. Marsela punonte nga shtëpia, zakonisht në dhomën e punës, përballë kompjuterit, duke skicuar projekte. Kastrioti kthehej vonë, i lodhur, por i kënaqur. Darkat i hanin bashkë, shikonin seriale dhe planifikonin fundjavat. Jeta ecte e rregullt, pa përplasje.
Gjithçka nisi të ndryshonte kur vjehrra filloi t’i vizitonte më shpesh. Luljeta Bushati banonte në një lagje aty pranë, në një apartament të vjetër me dy dhoma, të marrë me qira prej vitesh. Më parë vinte rrallë, vetëm për festa apo raste të veçanta. Pas martesës, vizitat u bënë të shpeshta.
Në fillim sillte ëmbëlsira.
— Marselë, kam pjekur diçka. Provojeni, Kastrioti im i pëlqen shumë mollët — thoshte me një buzëqeshje të butë.
Marsela e falënderonte, vinte ujin për çaj. Luljeta Bushati ulej, pinte çajin dhe më pas ngrihej, duke shëtitur nëpër dhoma.
— Sa bukur e keni çdo gjë. Hapësirë e menduar mirë, plot dritë. Edhe rinovimi është i freskët, duket që është bërë me zemër.
— Faleminderit, zonja Luljeta — përgjigjej Marsela me mirësjellje.
Vjehrra hynte në dhomën e gjumit, shikonte dollapët, hidhte një sy edhe në dhomën e punës.
— Kjo qenka zyrë? — pyeste.
— Po, punoj nga shtëpia.
— Sa komode. Një dhomë e tërë vetëm për punë… luks i vërtetë.
Toni dukej lavdërues, por Marsela ndiente diçka tjetër nën fjalë. Jo zili, më tepër një vëzhgim i ftohtë, sikur po vlerësonte se si mund të shfrytëzohej më mirë çdo metër.
Vizitat vazhduan. Luljeta Bushati herë vinte me ëmbëlsira, herë “rastësisht, se i binte rruga”. Ndonjëherë shfaqej paradite, kur Kastrioti nuk ishte në shtëpi. Marsela e priste, por brenda saj rritej një shqetësim i pashpjegueshëm. Vjehrra e shikonte apartamentin me tepër vëmendje, pyeste shpesh për ndarjen e hapësirës, për sipërfaqen, për çmimet e pasurive në lagje.
Një ditë u ndal te dritarja e dhomës së punës dhe hodhi sytë nga oborri.
— Pamje e bukur. Qetësi, gjelbërim. Një vend që vlen flori.
— Prindërit e mi e donin shumë këtë zonë — tha Marsela.
— Prindërit e tu? — u kthye ajo ngadalë. — Domethënë, apartamenti të ka ardhur prej tyre?