— Po, ashtu është.
— E qartë atëherë. Ke pasur fat, Marsela — tha Luljeta Bushati me një ton të lehtë, por të mprehtë. — Jo të gjithëve u bie për hise një trashëgimi e tillë.
Marsela nuk reagoi. Fjala “fat” iu ngulit në mendje si diçka e padrejtë. Ishte sikur humbja e prindërve të saj të shndërrohej në një përfitim material, jo në plagën më të madhe të jetës së saj. Ajo uli sytë dhe nuk tha asgjë.
Kastriot Curri nuk i kushtoi rëndësi pyetjeve të vazhdueshme të së ëmës. Ai i shmangej bisedave, i kthente me shaka ose heshtje. Kur Marsela u përpoq t’i fliste për vizitat gjithnjë e më të shpeshta të Luljetës, burri vetëm tundi dorën me pakujdesi.
— Ç’pastaj nëse vjen? Është nëna ime. Është vetëm, mërzitet, prandaj kalon këtej.
— Po çdo herë sillet sikur po e kontrollon shtëpinë, sikur po e mat me sy — këmbënguli Marsela.
— Je shumë dyshuese. Po e stërmendon kot — ia preu ai.
Marsela nuk e zgjati më. Ndoshta vërtet po e ekzagjeronte. Luljeta Bushati sillej me korrektësi, buzëqeshte, falënderonte për çajin, nuk thoshte kurrë asgjë hapur. Do të ishte e pamend të krijonte konflikt pa prova.
Kaluan disa muaj dhe motra e Kastriotit, Teuta Hasani, njoftoi fejesën. Vajza ishte vetëm njëzet e katër vjeçe, punonte si menaxhere, por paga i mjaftonte mezi për jetesë. I fejuari i saj, Saimir Çuko, punonte në ndërtim. Të dy jetonin në një apartament të vogël me qira, një dhomë e vetme, dhe pjesa më e madhe e rrogës shkonte për qiranë dhe shpenzimet bazë.
Dasma u organizua thjesht, në një lokal të vogël, me rreth tridhjetë të ftuar. Luljeta Bushati shkëlqente nga gëzimi, mbante dolli, përqafonte të bijën pa pushim. Kastrioti e uroi motrën, ndërsa Marsela tha disa fjalë të ngrohta, ashtu siç e kërkonte rasti. Festa kaloi qetë, me të qeshura dhe muzikë, dhe të ftuarit u shpërndanë vonë.
Vetëm një javë pas dasmës, Luljeta Bushati u shfaq sërish në apartamentin e tyre. Këtë herë pa ëmbëlsira dhe pa buzëqeshjen e zakonshme. Fytyra i ishte e tendosur, në dorë mbante një çantë të madhe. Kastrioti ishte në shtëpi, i shtrirë në divan përballë televizorit. Marsela ndodhej në kuzhinë, duke përgatitur darkën.
— Kastriot, Marsela, duhet të flasim — tha vjehrra sapo hyri në sallon.
Marsela fshiu duart me një pecetë dhe doli nga kuzhina. Luljeta u ul pranë tryezës dhe nxori nga çanta disa dokumente. Kastrioti iu afrua, ndërsa Marsela mbeti në këmbë.
— Për çfarë bëhet fjalë? — pyeti ajo me kujdes.
— Për Teutën. Ajo dhe Saimiri kanë probleme serioze me banesën. Qiraja është shumë e lartë, pothuajse gjithë rroga u shkon atje. Për të blerë shtëpi nuk kanë asnjë mundësi.
— Kjo është çështja e tyre — tha Marsela me ton të përmbajtur. — Janë njerëz të rritur.
— Sigurisht që janë. Por ne jemi familje. Familja ndihmon familjen — u përgjigj Luljeta.
Marsela ndjeu një ngurtësim të menjëhershëm. Fjala “ndihmë” iu duk e paqartë, e rrezikshme.
— Dhe çfarë lloj ndihme keni parasysh? — pyeti ajo.
Luljeta hodhi vështrimin nga Kastrioti, pastaj nga Marsela, dhe buzëqeshi lehtë.
— Këtu keni shumë hapësirë. Tre dhoma për dy veta. Praktikisht, luks i panevojshëm.
— Hapësirë e panevojshme? — Marsela ngrysi vetullat. — Çfarë doni të thoni?
— Më erdhi një ide. Apartamenti mund të ndërrohet me dy më të vegjël. Një për ju, një për Teutën dhe Saimirin. Të gjithë do të fitonin. Madje kemi parë disa alternativa, ja ku janë fotot dhe informacionet.
Ajo fliste me një qetësi tronditëse, sikur po sugjeronte një blerje të zakonshme, jo fatin e shtëpisë së Marselës. Marsela qëndronte pa lëvizur, e shtangur. Ta ndërronte apartamentin? Banesën e saj?
— Po flisni seriozisht? — zëri i saj u drodh.
— Shumë seriozisht. Secili do të kishte strehën e vet. Ju nuk mbeteni pa shtëpi. Dhe nëse mbeten ca para, unë do të shkoja në një kurë shëndetësore, të kujdesem pak për veten.
Luljeta vazhdoi të shpjegonte planin, me siguri dhe vendosmëri, sikur po fliste për diçka që i përkiste gjithë familjes, jo pronës personale të dikujt tjetër. Marsela e dëgjonte dhe ndiente se si brenda saj po mblidhej një revoltë e heshtur.
— Luljeta Bushati, kjo është shtëpia ime — tha ajo ngadalë, duke theksuar çdo fjalë.
— Natyrisht që është e jotja. Por je e martuar me Kastriotin. Jeni një familje. Gjithçka është e përbashkët.
— Jo. Nuk është e përbashkët. Këtë apartament ma lanë prindërit e mi para se të martohesha. Është pronë personale.
— Eh, ç’rëndësi ka kjo? Jetoni bashkë. Të afërmit ndihmohen.
Marsela ktheu kokën nga burri i saj. Kastrioti nuk foli. Shikimi i ishte ngulur në dysheme, nofullat e shtrënguara, fytyra e ngrirë nga tensioni.
— Kastriot, ti nuk…