— Kastriot, ti nuk do të thuash asgjë? — zëri i Marselës doli i prerë, por i ngarkuar me pritje.
Burri ngriti më në fund kokën. Vështrimi i kaloi fillimisht nga e ëma, pastaj u ndal mbi gruan e tij, sikur kërkonte fjalët diku mes tyre.
— Në thelb… nuk më duket një ide e keqe — foli me ton të ulët, pothuajse i druajtur.
Marsela u mpiks në vend. Për disa sekonda nuk arriti të kuptonte nëse kishte dëgjuar saktë.
— Po bën shaka, apo jo?
— Jo, nuk po tallem. Teuta ka vërtet nevojë për ndihmë. Mund ta shkëmbenim apartamentin. Një më i vogël do të na mjaftonte edhe neve, ndërsa kështu do t’i zgjidhnim problemin motrës sime.
— Në një apartament më të vogël? — duart e Marselës nisën t’i dridheshin pa e kontrolluar dot veten. — A e ke idenë çfarë po thua?
— E kam. Nuk është fundi i botës. Njerëzit shkëmbejnë shtëpi, ndodh shpesh.
— Ndodh shpesh? — zëri i saj u ngrit papritur. — Ky është apartamenti im, Kastriot! Ma lanë prindërit e mi! Unë jam rritur këtu!
— Marsela, mos bërtit. Ta flasim qetë.
— Çfarë ka për t’u diskutuar? Po më kërkon t’ia jap shtëpinë time motrës sate?
— Jo ta japësh. Vetëm ta ndërrosh. Edhe ti do të kesh një shtëpi.
— Por jo KËTË shtëpi! Jo këtë vend!
Luljeta Bushati ndërhyri menjëherë, me një ton që përpiqej të tingëllonte i arsyeshëm:
— Marselë, mos u tensiono kaq shumë. Ne vetëm propozuam një zgjidhje logjike. Ti merr një apartament, Teuta merr një tjetër. Të gjithë përfitojnë.
— Jo, nuk përfitojnë të gjithë! — shpërtheu ajo. — Unë humbas shtëpinë time!
— Është thjesht një apartament — bëri me dorë vjehrra. — Familja është më e rëndësishme. Familja duhet të qëndrojë e bashkuar.
Gjaku i vloi Marselës. Fytyra i digjte, gishtat iu shtrënguan në grushta.
— Nuk do të shkëmbej asgjë! Ky apartament është i imi. Pikë!
Fjalët i dolën të forta, të mprehta. Ajo ia nguli sytë Kastriotit pa u lëkundur. Ai u drodh lehtë, sikur ta kishte goditur dikush. Luljeta Bushati lëshoi një psherëtimë të thellë.
— Pra, kështu qëndrojnë gjërat — tundte kokën ajo. — Sa egoiste që je. Mendon vetëm për veten.
— Po mbroj pronën time.
— Pra, muret qenkan më të rëndësishme se njerëzit?! — shpërtheu vjehrra duke u ngritur në këmbë. — Ne flasim për familjen, ndërsa ti flet për pasurinë! Je mosmirënjohëse, Marsela. Kastrioti të do dhe kujdeset për ty, e ti nuk je e zonja as të ndihmosh motrën e tij!
— Nuk kam për detyrë të ndihmoj duke sakrifikuar shtëpinë time!
— E ke për detyrë! Je grua! Duhet ta mbështesësh burrin tënd në çdo gjë!
Kastrioti u ngrit me nxitim, duke u përpjekur të ndërhynte:
— Mami, qetësohu. Marsela, të lutem, mos e çojmë këtë në bërtitje.
— Të mos bërtasim? — u kthye ajo nga ai. — Ti po përpiqesh të më marrësh shtëpinë, e unë të hesht?
— Nuk po ta marr, vetëm po propozoj shkëmbim. Nuk është e njëjta gjë.
— Për mua është pikërisht e njëjta! Nuk dua ta humbas këtë shtëpi!
— Pse ta humbasësh? Do të kesh një tjetër.
— Nuk dua një tjetër! Dua të jetoj këtu!
Luljeta Bushati vuri dorën në ballë, e dëshpëruar.
— Zot i madh, sa kokëfortë që je! Nuk mendon për familjen, vetëm për veten!
— Mendoj për veten sepse askush tjetër nuk po mendon për mua!
Debati doli jashtë kontrollit. Vjehrra bërtiste për egoizëm, për mosmirënjohje, për shkatërrim familjeje. Kastrioti përpiqej ta qetësonte të ëmën, ndërsa njëkohësisht i fliste Marselës se gjithçka mund të zgjidhej paqësisht. Marsela qëndronte në mes të dhomës së ndenjjes dhe e ndiente qartë — nuk kishte më rrugë kthimi.
— Ky apartament është i imi. Prindërit e mi punuan për të dhe ma lanë mua. Nuk ia jap askujt.
— Unë vetëm po kërkoj të ndihmojmë motrën time, e ti po kundërshton çdo gjë! — ia ktheu Kastrioti me qortim.
— Po përpiqesh të zgjidhësh problemet e të afërmve të tu në kurrizin tim!
— Në kurrizin tonë! Jemi familje!
— Familje nuk do të thotë të sakrifikoj shtëpinë time!
Luljeta Bushati iu afrua dhe e tregoi me gisht.
— Je grua e keqe. Një grua e vërtetë gjithmonë e mbështet burrin e saj, gjithmonë ndihmon familjen e tij. Ti mendon vetëm për veten!
— Luljeta Bushati, ju lutem, largohuni — tha Marsela qetë, por me vendosmëri.
— Çfarë the?
— Ju lutem, dilni nga shtëpia ime. Tani.
Fytyra e vjehrrës u skuq nga zemërimi.
— Po më nxjerr jashtë?
— Po. Kjo është shtëpia ime dhe nuk do të lejoj të më bërtasin këtu.
— Kastriot! — iu kthye ajo të birit. — E dëgjon si po më flet?
Kastrioti mbeti i ngrirë, i hutuar, në mes të së ëmës dhe gruas së tij, pa ditur kë të shihte e çfarë të thoshte.