Fytyra e Kastriot Currit ishte zbehur krejt dhe duart i dridheshin lehtë, sikur toka nën këmbë t’i ishte lëkundur.
— Marsela, kjo nuk ishte e drejtë — foli ai më në fund, me zë të ulët. — Mamaja thjesht donte të bënte mirë.
— Të bënte mirë? — Marsela lëshoi një të qeshur të hidhur. — Për kë, Kastriot? Për Teutën? Për ju të dy? Apo edhe për mua?
— Për të gjithë ne.
— Për të gjithë… përveç meje.
Pa shtuar asnjë fjalë tjetër, Marsela u drejtua nga dera dhe e hapi. Qëndroi drejt, e qetë në dukje, por e vendosur deri në fund.
— Luljeta Bushati, ju lutem, largohuni.
Vjehrra rrëmbeu çantën nga kolltuku dhe i hodhi një vështrim plot helm.
— Je njeri i ftohtë. Zemër nuk ke fare.
Ajo doli me hapa të shpejtë dhe dera u përplas fort pas saj. Marsela e mbylli ngadalë, pastaj u mbështet me shpinë pas murit. Frymëmarrja i ishte rënduar dhe zemra i rrihte fort, sikur donte t’i dilte nga kraharori.
Kastrioti qëndronte në mes të dhomës së ndenjjes, duke e parë, i humbur.
— Pse u sollë kështu me të? — e pyeti.
— Pse ajo u soll kështu me mua? — ia ktheu Marsela menjëherë.
— Ajo po përpiqej të ndihmonte motrën time.
— Me dëmin tim, Kastriot. A e kupton? Në kurrizin tim.
— Ne jemi familje. Familja duhet të ndihmojë njëri-tjetrin.
— Ndihma nuk do të thotë të heqësh dorë nga gjithçka që ke.
— Askush s’të kërkoi gjithçka. Vetëm ta shkëmbenim banesën.
— Nuk dua ta ndërroj këtë shtëpi! Sa herë duhet ta përsëris?
Kastrioti u ul rëndë në divan dhe kaloi dorën mbi fytyrë.
— Atëherë, po më thua se nuk do ta ndihmosh Teutën? — tha pas pak. — Ndoshta duhet të mendojmë seriozisht nëse ka kuptim të vazhdojmë kështu bashkë.
Fjalët u shqiptuan qetë, por goditën më fort se çdo britmë. Marsela e pa burrin përballë dhe nuk arriti ta njohë. Nuk ishte më ai njeri me të cilin kishte ndarë jetën për dy vjet.
— Kjo është kërcënim? — e pyeti ftohtë.
— Është pyetje.
— Atëherë përgjigjja është jo. Nuk ka kuptim.
Kastrioti ngriti sytë.
— E ke seriozisht?
— Më seriozisht se kurrë. Nëse kushti për këtë martesë është që unë të dorëzoj shtëpinë time, atëherë kjo martesë nuk më duhet.
— Marsela…
— Mjaft, Kastriot. Kam thënë gjithçka.
Ai u ngrit dhe shkoi drejt dhomës së gjumit. Ajo dëgjoi derën e dollapit, zhurmën e qeseve. Pas rreth njëzet minutash, ai u kthye me një çantë në dorë.
— Do rri ca kohë te mamaja ime.
— Sa do zgjasë kjo, varet vetëm nga ti — iu përgjigj ajo pa emocione.
Kastrioti e pa sikur donte të thoshte diçka, por fjalët i mbetën në grykë. Mori xhaketën, çelësat dhe doli.
— Nëse ndryshon mendje, më telefono.
— Nuk do të të telefonoj.
Dera u mbyll. Marsela mbeti vetëm. U kthye në sallon dhe u ul në divan. Sytë i ranë mbi muret e njohura, fotografitë familjare në rafte, parketin që e kishin shtruar prindërit e saj me duart e tyre.
Heshtje. Një heshtje e plotë, e thellë. Por brenda saj nuk kishte frikë. As pendesë. Vetëm bindjen e qartë se kishte vepruar drejt.
U ngrit dhe iu afrua dritares. Qyteti i mbrëmjes shtrihej përpara saj, me dritat që ndizeshin në apartamentet përballë. Banesa ishte ende e saja. Shtëpia që prindërit i kishin lënë, plot kujtime. Askush nuk do t’ia merrte. Askush nuk do ta detyronte të sakrifikonte jetën e saj për interesat e të tjerëve.
Kastrioti ishte larguar. Luljeta Bushati ishte refuzuar. Teuta Hasani kishte mbetur pa ndihmë. Por Marsela nuk ndjente faj. Sepse të ndihmosh nuk do të thotë të humbasësh veten.
Nxori telefonin dhe i shkroi shoqes së saj, Elsa Imeri:
“Kastrioti u largua. Histori e gjatë. A mund të vish nesër?”
Përgjigjja erdhi pothuajse menjëherë:
“Patjetër. Vij me verë. Mbaje veten.”
Marsela buzëqeshi lehtë. Jeta vazhdonte. Pa një bashkëshort që vendoste gjithmonë të tjerët para saj. Pa një vjehërr që e konsideronte pronën e saj si të vetën. Pa njerëz që nuk respektonin vendimet e saj.
Shtëpia mbeti. Kujtimi i prindërve mbeti. Të tjerat ishin të parëndësishme.
Shkoi në kuzhinë dhe u ul në tryezë. Vështrimi iu ndal te karrigia bosh përballë. Dikur aty ulej Kastrioti. Tani jo më. Dhe kjo ishte në rregull.
I shkoi ndër mend se duhej të ndërronte bravën. Për siguri. Ai mund të kthehej, të përpiqej sërish ta shtypte. Por dera do të ishte e mbyllur. Shtëpia, e mbrojtur.
Marsela hyri në dhomën e gjumit dhe u shtri në shtrat. Mbylli sytë. Nesër do të ishte një ditë e re. Pa zënka. Pa presion. Pa pritshmëri të huaja.
Vetëm ajo dhe shtëpia e saj. Kalaja e saj. Jeta e saj. Dhe këtë, askush, kurrë, nuk do t’ia marrë.