— Apartamentin e kam siguruar me punën time dhe nuk kam ndërmend ta ndaj me askënd! — ia ktheva prerë, pa lënë hapësirë për kundërshtime apo ndërhyrje të tjera.
Elvana Tafa dhe Klajdi Imeri bashkëjetonin prej pak më shumë se një viti. Banesa ishte dy dhomëshe, e ndriçuar mirë, në katin e shtatë të një pallati tipik në një lagje të mirë të qytetit. Nuk ishte dhuratë, as trashëgimi familjare. Elvana e kishte blerë vetë, pas shumë vitesh sakrificash, duke kursyer çdo qindarkë dhe duke punuar pa pushime, pa leje, pa luks.
Dhjetë vite më parë, ajo kishte nisur punë si ekonomiste në një kompani ndërtimi me një pagë modeste. Më pas kaloi në një firmë më të madhe për një rrogë më të mirë dhe, pas dy vitesh të tjera, të ardhurat iu rritën ndjeshëm. Gjatë gjithë kësaj kohe nuk e njihte jetën e qejfit: as pushime verore, as dalje nate, as rroba të shtrenjta. Qëllimi ishte i vetëm — kursimi.
Brenda tre vitesh arriti të mblidhte shumën për këstin e parë të kredisë së apartamentit. Shlyerjen e vazhdoi duke marrë punë shtesë fundjavave. Kur më në fund dokumentet u mbyllën dhe banesa u regjistrua vetëm në emrin e saj, Elvana ndjeu një krenari të thellë, një ndjesi fitoreje që nuk e kishte provuar kurrë më parë.
Klajdi që në fillim ishte mahnitur nga pavarësia e saj. Vetë ai jetonte me të ëmën, Ylvije Gjini, në një apartament të vjetër njëdhomësh në periferi. Sapo nisën lidhjen, u bë e qartë se ajo banesë e vogël nuk mund të ishte vend për një çift.
Pa shumë diskutime, Klajdi u zhvendos tek Elvana. Jeta e përbashkët nisi qetë, pa përplasje apo drama. Ai punonte si menaxher në një kompani tregtare, me të ardhura mesatare, dhe kontribuonte në ushqime e shpenzime mujore. Herë pas here blinte ndonjë gjë për shtëpinë: një tigan të ri, çarçafë, ndonjë llambë. Përpiqej të ishte i dobishëm, në mënyrën e tij.
Apartamenti kishte një atmosferë të ngrohtë dhe Elvana e adhuronte çdo cep. Tapetin e dhomës së ndenjjes e kishte zgjedhur vetë, mobiliet i kishte blerë në ulje, por gjithmonë cilësore. Në kuzhinë vareshin perde të lehta, të qepura nga duart e saj.
Dhoma e gjumit kishte një dollap të madh me dyer rrëshqitëse; gjysma e rafteve qëndronin bosh, sepse Elvana nuk duronte rrëmujën. Klajdi shpesh bënte shaka se ndihej ende si mysafir, por ajo gjithmonë e qetësonte:
— Mos u bëj qesharak, Klajd. Kjo është edhe shtëpia jote.
Ai buzëqeshte dhe tundte kokën, por për çudi, ato fjalë nuk i tingëllonin kurrë plotësisht bindëse. Ata u mësuan me mbrëmjet e qeta, mëngjeset e përbashkëta dhe heshtjen komode. Gjithçka rridhte pa surpriza, në një ritëm të parashikueshëm. Fundjavave shkonin në kinema, ndonjëherë porosisnin pica, ndërsa mbrëmjeve ndiqnin seriale.
Elvana punonte nga ora nëntë deri në gjashtë. Klajdi shpesh qëndronte në zyrë deri vonë, kthehej i lodhur, hante diçka dhe flinte. Asgjë e jashtëzakonshme — por për Elvanën kjo mënyrë jetese ishte e përkryer.
Lidhja e tyre dukej e qëndrueshme, edhe pse jo e mbushur me pasion. Klajdi nuk sillte lule pa arsye, nuk organizonte mbrëmje romantike, por Elvana as që e kërkonte këtë. Për të, më e rëndësishmja ishte të kishte pranë një burrë të besueshëm, që nuk pinte, nuk humbiste rrugës dhe nuk krijonte skena.
Flisnin herë pas here për të ardhmen — për një pushim në Turqi, për blerjen e një makine të përdorur — por nuk e imagjinonin se shumë shpejt gjithçka do të tronditej. Ose ndoshta, thellë brenda vetes, Elvana e ndiente se kjo qetësi ishte tepër e brishtë, por zgjidhte t’i largonte mendimet shqetësuese.
Ylvije Gjini nisi t’i ankohej të birit se e kishte të vështirë të jetonte vetëm. Fillimisht ishin disa telefonata të rralla mbrëmjeve, kur Klajdi dilte në ballkon dhe fliste me zë të ulët, plot shqetësim.
Më pas, thirrjet u shtuan. Një herë humbën çelësat dhe ajo mbeti për një orë të tërë jashtë derës, duke qarë në shkallë. Një herë tjetër u dogj llamba dhe nuk kishte kush ta ndërronte, sepse të hipte në stol ishte e rrezikshme. Ose mungonte dikush për të bërë pazarin — qeset ishin të rënda dhe dyqani ndodhej disa stacione larg me autobus.
Klajdi dëgjonte, ndjente keqardhje dhe gjithnjë e më shpesh shkonte tek e ëma pas pune. Elvana i vërente të gjitha këto, por për momentin nuk ndërhynte. E kuptonte që Ylvije Gjini ishte vetëm, që për të vërtet ishte e vështirë të përballonte gjithçka vetë, dhe se kjo situatë, pa u ndjerë, po fillonte të ndryshonte ekuilibrin e jetës së tyre…