…dhe ai nuk donte të dukej i ftohtë apo i pandjeshëm.
Por Ylvije Gjini filloi ta theksonte gjithnjë e më shpesh sa e lodhshme dhe e zbrazët ishte jeta e saj vetëm. Klajdi kthehej vonë në mbrëmje në shtëpi dhe i tregonte Elvanës se si e kishte gjetur të ëmën me sy të skuqur nga të qarat, se si ajo ankohej që edhe zhurma e televizorit nuk arrinte ta mbyste heshtjen dhe se fqinjët mezi shfaqeshin më për vizitë.
Gruaja fliste pa pushim për shëndetin që po i dobësohej, për tensionin e lartë, dhimbjet e shpinës, për frikën që e kaplonte natën kur mbetej vetëm. Klajdi bëhej gjithnjë e më i shqetësuar dhe gjithnjë e më shpesh sillte në bisedë idenë se nëna e tij po plakej dhe kishte nevojë për dikë pranë.
Elvana e ndiente qartë se nga po shkonte e gjithë kjo. Ajo vërente si i rëndohej shikimi Klajdit, si shmangte sytë e saj sa herë përmendej e ëma. E kishte të qartë se herët a vonë Ylvije Gjini nuk do të mjaftohej më me ndihmën e përditshme apo me vizita pas pune.
Në ajër kishte filluar të qëndronte pezull një ndjesi e pakëndshme, sikur qetësia e shtëpisë së saj po kërcënohej. Klajdi, dikur i vendosur dhe i përmbajtur, tani tregonte butësi dhe lëshime sa herë bëhej fjalë për të ëmën. Ndërsa Ylvije Gjini, me durim dhe mjeshtëri, e shtynte djalin drejt një ideje të vetme: që ai vetë ta propozonte shpërnguljen. Elvana e dinte se ai moment po afrohej.
Nuk ishte e sigurt si do të reagonte kur të ndodhte, por ankthi brenda saj rritej çdo ditë. Netëve i ikte gjumi; shtrihej duke soditur tavanin dhe në mendje i rrotulloheshin dialogë të panumërt, duke u përpjekur të gjente fjalët e duhura për një bisedë që ende nuk kishte ndodhur.
Një të diel vendosën ta ftonin Ylvije Gjinin për darkë. Elvana përgatiti pure patatesh, skuqi qofte, shtroi me kujdes tryezën. Vjehrra erdhi me një tortë në dorë, buzëqeshte, lavdëronte banesën, thoshte sa e ndriçuar dhe mikpritëse ishte. Hëngrën, folën për motin, për njerëzit e pallatit, për punën. Për një çast, Elvana filloi të qetësohej, kur papritur Ylvije Gjini e tha, sikur të ishte gjëja më normale në botë:
— E dini çfarë, fëmijë? Unë e kam marrë vendimin. Do të vij të jetoj me ju.
E tha me ton të qetë, të sigurt, sikur po njoftonte një dalje të zakonshme nesër në mëngjes. Sipas saj, kështu gjithçka do të ishte më e lehtë: djali pranë, kujdes i përhershëm, më shumë siguri për të. Klajdi pohoi me kokë, pa kundërshtuar, dhe Elvana e kuptoi menjëherë se ai ishte në dijeni. Ndoshta e kishin diskutuar më parë, ndoshta gjithçka ishte vendosur pa të.
Ylvije Gjini vazhdoi, pa e vënë re zbehjen e fytyrës së Elvanës:
— Banesën time do ta jap me qira dhe të ardhurat do t’i hedhim në arkën e përbashkët të familjes. Do të kemi buxhet të përbashkët dhe gjithçka do të jetë më e thjeshtë. Apo jo, Klajd?
Elvana ndjeu si iu tendos çdo muskul, sepse dikush sapo e kishte quajtur shtëpinë e saj “të përbashkët”, pa e pyetur fare. Klajdi dukej i hutuar, shtrydhte pecetën mes gishtave, por nuk fliste. Ajo e shikoi, priti të thoshte diçka, çfarëdo, por ai vetëm uli sytë dhe murmuriti:
— Po… në fakt, po. Mamaja e ka vërtet të vështirë vetëm.
— Klajdi — tha Elvana me zë të ulët — a mund ta diskutojmë këtë më vonë? Vetëm ne të dy?
— Eh, çfarë ka për t’u diskutuar — ndërhyri Ylvije Gjini duke tundur dorën. — Familja duhet të jetë bashkë.
Mbrëmja përfundoi në një heshtje të tendosur. Ylvije Gjini nisi të fliste për perde të reja, për ndihmën që do të jepte në punët e shtëpisë, për drekët që do të gatuante — sikur zhvendosja të kishte ndodhur tashmë. Elvana mezi i dëgjonte fjalët; në kokë i jehonte vetëm një mendim: “në banesën time”. Për herë të parë, ndjeu një ftohtësi irrituese ndaj vjehrrës.
Deri atëherë, Ylvije Gjini i ishte dukur thjesht një grua e moshuar, e vetmuar, që kërkonte pak vëmendje. Tani, Elvana pa tek ajo një llogari të ftohtë dhe një këmbëngulje që më parë nuk e kishte dalluar.
Sapo Ylvije Gjini u largua, Elvana nuk e mbajti më veten. Mbylli derën, u mbështet pas saj dhe, me qetësi të prerë, tha:
— Klajdi, nëna jote nuk do të vijë të jetojë në shtëpinë tonë.
Ai e pa i hutuar:
— Elvana, çfarë po ndodh me ty? Nuk doja të të lëndoja. Thjesht… mamaja është vërtet vetëm, e ka të vështirë…
— E kuptoj që e ka të vështirë. Por kjo është banesa ime. Unë e kam blerë. Unë e kam paguar kredinë, dhe unë do të vendos se kush jeton këtu.