…dhe jo ti. Kredinë e kam shlyer unë. Prandaj edhe vendimi se kush banon këtu më takon mua.
— Po ne jemi familje — foli Klajdi Imeri me zë të pasigurt, sikur kërkonte terren. — A nuk mund të tregohesh pak më e butë?
— Të tregohesha e butë? — Elvana ndjeu se diçka i vloi sërish përbrenda. — Klajdi, askush nuk e pa të arsyeshme të më pyesë. Nëna jote erdhi dhe e shpalli vendimin e saj, sikur gjithçka të ishte e mbyllur. Nuk propozoi, nuk kërkoi mendim. Thjesht deklaroi. Sikur unë të mos ekzistoja fare në këtë shtëpi.
Ai heshti. Nuk gjeti fjalë. Elvana e kuptoi qartë se, po të lëshonte pe tani, më vonë do ta kishte pothuajse të pamundur ta rimerrte hapësirën e vet. Kishte parë me sytë e saj çfarë ndodhte tek shoqet: vjehrra hynte në shtëpi dhe gradualisht merrte komandën, ndryshonte mobilimin sipas shijes së saj, vendoste rregulla dhe jepte leksione se si duhet “jetuar siç duhet”. Elvana nuk e dëshironte një jetë të tillë.
Të nesërmen, Ylvije Gjini u shfaq përsëri, sikur asgjë të mos kishte ndodhur një ditë më parë. Kishte me vete një çantë të madhe me sende. Elvana hapi derën dhe e pa vjehrrën me një trastë të rëndë në dorë dhe një buzëqeshje të kënaqur në fytyrë.
— Mirëdita, Elvanë e dashur. Kam sjellë ca gjëra për kuzhinën. Mendova se do t’ju hynin në punë.
Elvana qëndroi në korridor, pa thënë asnjë fjalë, ndërsa Ylvije Gjini hyri me vetëbesim, hoqi këpucët, e uli çantën në dysheme dhe nisi të shikonte përreth, sikur po inspektonte një pronë që i përkiste. U fut në sallon, hodhi sytë nga muret dhe mobiliet, pastaj tundi kokën me mendjemadhësi.
— Këtu duhet patjetër letër-muri e re. Është shumë e çelët, jo praktike fare. Edhe dollapi duhet zhvendosur, se kështu e zë dritën.
Klajdi rrinte i ulur në divan, i hutuar, i pavendosur. Elvana e vuri re si lëvizte pa qetësi, sikur donte të thoshte diçka, por fjalët i mbeteshin në grykë. Ajri u bë i rëndë, i ngjeshur, si para një stuhie.
— Në dhomën e gjumit mund të vendoset një divan që hapet — vazhdoi Ylvije Gjini. — Nuk kam nevojë për shumë hapësirë. E rëndësishme është të jem pranë djalit tim.
— Zonja Ylvije — nisi Elvana me zë të ulët, por të prerë — unë dhe Klajdi ende nuk kemi marrë një vendim…
— Po çfarë vendimi ka këtu, moj bijë? — ia preu ajo, duke buzëqeshur ftohtë. — Nuk jam e huaj. Familja duhet të rrijë bashkë.
Në atë çast, Elvana nuk u përmbajt më. Zëri iu ngrit, edhe pse i dridhej.
— Këtë apartament e kam gjetur dhe e kam blerë vetë. Dhe nuk kam ndërmend ta ndaj me askënd!
Sytë nuk ia uli. Klajdi u çua me vrull nga divani, duke u përpjekur të ndërhyjë.
— Elvana, të lutem, mos e bëj këtë…
Por Ylvije Gjini tashmë i kishte shtrënguar buzët me fyerje dhe e shikonte nusen me përçmim të ftohtë.
— Pra, kështu qenka puna — tha ajo ngadalë. — Do të thotë se të pengon që një grua e moshuar të jetojë e qetë?
— Më pengon që dikush të vendosë të hyjë në shtëpinë time pa pëlqimin tim — u përgjigj Elvana pa u lëkundur.
Nëna dhe i biri e panë me zemërim, sikur ajo të kishte thënë diçka të turpshme. Ylvije Gjini ngriti zërin:
— Tani jemi familje dhe familja duhet të bëjë lëshime! Ti je egoiste, Elvana! Mendon vetëm për veten!
Elvana kryqëzoi krahët mbi kraharor, duke ndier zemërimin që i shpërthente nga brenda. I hodhi një vështrim vjehrrës dhe më pas burrit të saj, i cili nuk po arrinte të dilte në krahun e saj, dhe e kuptoi se ishte futur në një grackë. Shtëpia e saj kishte pushuar së qeni strehë; ishte kthyer në fushëbetejë.
— Po ju, çfarë jeni gati të sakrifikoni? — e pyeti ajo Klajdin, duke e parë drejt në sy. — Pse gjithmonë unë duhet të heq dorë nga privatësia ime, nga jeta që kam ndërtuar? Ky është apartamenti im. Unë kam paguar për të. Dhe kam të drejtë të vendos kush jeton këtu.
Klajdi mbeti pa fjalë. Ylvije Gjini vetëm psherëtiu me zhurmë, duke tundur kokën në mënyrë demonstrative. Tensioni rritej me çdo sekondë. Elvana e dalloi vështrimin e vjehrrës: një përzierje keqardhjeje dhe përbuzjeje, sikur ajo të ishte ajo që “nuk po kuptonte diçka thelbësore”.
— Klajdi, bir — iu drejtua sërish Ylvije Gjini, duke e injoruar plotësisht Elvanën — nuk e mendoja kurrë që gruaja jote do të ishte kaq e ftohtë. Ajo vërtet nuk e kupton që kam frikë të jem vetëm? Që po plakem dhe së shpejti do të kem nevojë për ndihmë?