— Mami, të lutem… mjaft më — murmuriti Klajdi Imeri, por fjalët i dolën të zbehta, pa asnjë peshë vendimtare.
Elvana Tafa e kuptoi në atë çast se ishte e vetme përballë dy vetëve. Nëna dhe djali kishin krijuar një front të përbashkët: e shtynin, e bindnin, e ngarkonin me faj, e etiketuan si të ftohtë dhe pa zemër. Banesa e saj nuk ishte më strehë. Nuk ishte më vendi ku ajo merrte frymë lirshëm. Tani çdo qoshe mbante tension, çdo heshtje fshehte qortime të pathëna, çdo prani ndihej e huaj.
Por Elvana nuk mund të tërhiqej. Nëse dorëzohej tani, do të shkelte mbi dinjitetin e vet. E dinte mirë: një “po” i sotëm do të sillte vetëm më shumë kërkesa nesër. Ylvije Gjini do të fillonte të komandonte, të ndërhynte në çdo gjë, ndërsa Klajdi do të vazhdonte të heshtte, duke tundur kokën në shenjë pajtimi.
— E dini çfarë? — tha Elvana, duke u drejtua dhe duke mbledhur veten. — Jam lodhur nga kjo bisedë. Zonjë Ylvije, ju respektoj, por bashkëjetesë nuk do të ketë. Ky është një vendim përfundimtar.
— Pra kështu?! — vjehrra shtrëngoi buzët me mllef. — Klajdi, a po e dëgjon? Gruaja jote po më nxjerr jashtë, mua, nënën tënde!
— Nuk po nxjerr askënd — u përgjigj Elvana me një qetësi të lodhur. — Ju ende nuk keni ardhur të jetoni këtu.
Situata shpërtheu në skandal të hapur. Ylvije Gjini shpërtheu në lot, duke akuzuar se i biri po e braktiste për një grua të huaj, se Elvana po shkatërronte familjen dhe se kurrë nuk e kishte imagjinuar që nusja e saj do të ishte kaq mizore. Klajdi vraponte nga njëra te tjetra, i hutuar, pa ditur kë të qetësonte më parë.
Herë i afrohej nënës, herë gruas, belbëzonte fjali pa kuptim, por në thelb nuk zgjidhte asgjë. Elvana qëndronte pranë dritares dhe ndjente sikur gjithçka po shembej. Ishte e qartë: burri i saj nuk ishte në anën e saj. Nënën e shihte si viktimë, ndërsa gruan si pengesë.
Zëri i Ylvijes u ngrit edhe më shumë:
— Po më tradhton, Klajdi! Të rrita e vetme, të dhashë gjithë jetën time, dhe tani për shkak të saj… për shkak të saj po më kthen shpinën!
— Mami, të lutem, mjaft… — u përpoq ta ndalte ai, por sërish pa forcë.
Elvana u kthye nga ata. Fytyra i ishte zbardhur, por sytë i kishte të vendosur:
— Zonjë Ylvije, ju po e shantazhoni emocionalisht djalin tuaj. Ju e dini shumë mirë çfarë po bëni. Dhe unë nuk do të jem pjesë e këtij manipulimi.
— Si guxon?! — bërtiti vjehrra.
— Guxoj — u përgjigj Elvana pa ngritur zërin. — Sepse kjo është jeta ime dhe kjo është shtëpia ime.
Klajdi qëndronte në mes të dhomës me grushtet e shtrënguara. Në atë çast, Elvana e kuptoi të vërtetën: ai nuk do ta zgjidhte atë. Për të, nëna ishte gjithmonë e para. Nuk ishte i gatshëm të mbronte martesën, nëse kjo nënkuptonte të kundërshtonte të ëmën.
Më në fund, me një ftohtësi të qartë dhe duke e parë drejt në sy, Elvana tha:
— Klajdi, ose jetojmë vetëm ne të dy, ose nuk jetojmë fare bashkë. Zgjidh.
Fjalët ranë si një vendim gjyqi. Ai heshti gjatë, duke hedhur vështrimin herë nga nëna, herë nga gruaja. Ylvije Gjini qante me zë, duke fshirë lotët me shami. Më në fund, Klajdi uli sytë:
— Nuk mund ta lë mamanë vetëm. Më fal, Elvana.
Pa zhurmë filloi të mblidhte gjërat. Futte rrobat në çantë, merrte karikuesit, librat, sendet e vogla, pa e parë pothuajse fare. Ylvije Gjini qëndronte në korridor, me buzët e shtrënguara në një buzëqeshje fitimtare. Elvana nuk derdhi asnjë lot. Vetëm e pa burrin teksa dilte nga jeta e saj dhe e kuptoi se kështu ishte më mirë. Një burrë që nuk e mbron nuk i duhej.
Kur dera u mbyll pas tyre, Elvana u ul mbi shtrat dhe shpërtheu në të qarë. I dukej e pabesueshme që martesa e saj kishte marrë fund nga lojërat e pushtetit të një vjehrre. Dhomat, ku kishte derdhur aq shumë shpirt, tani i dukeshin bosh. Megjithatë, diku thellë brenda saj, qëndronte një bindje e fortë: kishte vepruar drejt.
Elvana nuk do të lejonte më askënd t’i diktonte jetën. Kredinë e kishte shlyer vetë, banesën e kishte ndërtuar me forcat e saj, dhe askush nuk kishte të drejtë t’ia merrte. Lotët u thanë ngadalë. Ajo u ngrit dhe iu afrua dritares. Jashtë, drita e perëndimit po shuhej dhe qyteti ndizte një nga një dritat. Jeta vazhdonte. Dhe Elvana e dinte — do t’ia dilte edhe kësaj here.