Në fillim gjithçka i dukej si lojë. Një ndjesi e fortë emocionuese i vlonte nën lëkurë dhe e detyronte Fjolla Jakupi të buzëqeshte pa arsye. Ishte hera e parë që udhëtonte e vetme me tren dhe, mbi të gjitha, bileta ishte blerë me paratë që i kishte fituar vetë. Prindërit kishin qenë të bindur se nuk do t’ia dilte, por ja ku ishte, duke u nisur dhe duke u ndier krenare për veten.
– I kam mbushur tetëmbëdhjetë vjeç, – e tha prerë, kur njoftoi se Vitin e Ri do ta kalonte në Piqeras dhe jo në shtëpi. – Kam të drejtë të zgjedh vetë çfarë dua të bëj.
E ëma u përlot menjëherë, duke fshirë hundët pa pushim. I ati, i hutuar, murmuriti:
– Po ne? Si do t’ia bëjmë pa ty?
– Do t’ia dilni, – ia ktheu shkurt Fjolla. – Gjithsesi do rrini para televizorit gjithë natën. Nuk jam e domosdoshme për atë.
– Sidoqoftë, je vajza jonë. E vetmja, – insistoi i ati.
– Dhe kjo qenka faji im? Duhej të kishit bërë edhe të tjerë, – u përgjigj ajo pa u menduar.
Pas kësaj, e ëma u mbyll në dhomë duke qarë hapur. Fjolla, në fund të fundit, ndiente se nuk kishte pse të ndihej fajtore.
Udhëtimi kishte një arsye të qartë: ajo po shkonte te Krenar Nushi, djaloshi që kishte njohur verën e kaluar. Çdo verë Fjolla shkonte me të ëmën te gjyshja në Piqeras, por atë vit ishte ndryshe. Gjyshja nuk ndihej mirë dhe e ëma kishte qëndruar me të, ndërsa Fjolla kishte shijuar për herë të parë lirinë, duke bredhur vetëm nëpër qytet. Pikërisht atëherë e kishte parë Krenarin, pranë një kalimi këmbësorësh, me një kitarë në duar dhe një bluzë të thurur, krejt jashtë stinës. Një djalë i vogël mblidhte monedhat nga kalimtarët me një kapele bejsbolli. Muzika i pëlqeu, po ashtu edhe ai vetë, por Fjolla nuk do ta kishte imagjinuar kurrë që ai t’i drejtohej asaj.
– Të pëlqen Nautilus-i, – i tha, më shumë si pohim sesa pyetje.
Ajo vetëm tundi kokën.
– Mund të ta jap një kasetë. Është e rrallë.
Fjolla nuk kishte kasetofon dhe për çudi iu duk turp ta pranonte. Krenari e kuptoi vetë.
– Kam një të vjetrin tim. Ndonjëherë i përtyp kasetat, por funksionon.
Rrugës për në shtëpinë e tij, ai i tregoi se pas një viti planifikonte të shkonte në kryeqytet për studime, sapo të mblidhte ca para.
– Më pas do t’u thuash të gjithëve që më ke njohur që në fillim, – qeshi ai, i bindur në suksesin e vet.
Kjo vetëbesim i dukej paksa qesharak, por pikërisht ajo e bënte kaq tërheqës. Prandaj, kur muzika filloi të luante në magnetofon, Fjolla e gjeti veten duke u puthur me të pa hezitim, edhe pse përvoja e saj e vetme kishte qenë një puthje e pasigurt në klasën e nëntë.
Ata shkëmbyen numrat dhe gjatë gjithë vjeshtës flisnin shpesh në telefon. Prindërit e ngacmonin:
– Fjolla, nxito, të kërkon dhëndri!
Ajo nervozohej, kishte frikë se Krenari do t’i dëgjonte, por sapo binte telefoni, vraponte menjëherë.
– Do vish tek unë për Vitin e Ri? – e pyeti ai që në nëntor. – Prindërit e mi do ikin te miqtë, shtëpia do jetë bosh.
– Do bëni festë? – pyeti ajo me pak zili, duke e ditur se të sajët s’do ta lejonin.
– Jo, jo… e mendoja vetëm për ne të dy.
Fjollës iu ndez fytyra dhe instinktivisht preku faqet me dorë, ndërsa mendimet i rrëmbeheshin gjithnjë e më larg, drejt asaj që po e priste.