Në mendjen e Fjollës rrotullohej pa pushim një e vërtetë që e dinin të gjitha shoqet e saj, por që ajo e kishte fshehur pas gënjeshtrave të vogla: ajo ende nuk kishte përjetuar asgjë. Me to kishte bërë sikur po, kishte pohuar me gjysmë zëri se ishte “si gjithë të tjerat”, por realiteti ishte krejt ndryshe. Dhe ishte e qartë për të se, duke e ftuar vetëm në apartament, Krenar Nushi nënkuptonte pikërisht atë hap. Nëse do t’i thoshte se nuk do shkonte, ai do ta merrte si refuzim. Dhe atëherë, ndoshta, nuk do ta thërriste më, nuk do ta telefononte çdo të shtunë, nuk do ta priste me atë zë të butë që e bënte të dridhej. Kjo ishte arsyeja pse Fjolla shkoi në treg te Dashamir Toplana dhe i kërkoi punë. Dy muaj me radhë, sapo mbaronte mësimin, nisej drejt tezgave dhe shiste xhinse, ndërsa detyrat e shtëpisë i bënte aty për aty, me librin e mbështetur në gjunjë.
Herë pas here ua përmendte prindërve se do të udhëtonte, por ata nuk e merrnin seriozisht. E ëma diskutonte me të për menynë e Vitit të Ri, ndërsa i ati kishte blerë fishekzjarre dhe benga lëshimi, duke qeshur e duke thënë se do t’i ndizte fshehurazi, sapo e shoqja të kthente shpinën.
Një herë, Fjolla u përpoq t’i sugjeronte Krenarit se ndoshta mund të vinte pas Vitit të Ri, më një apo dy janar.
– Prindërit do jenë në shtëpi, – ia ktheu ai shkurt, pa asnjë hapësirë për diskutim.
– Po mirë, ç’rëndësi ka? – këmbënguli ajo. – Dalim shëtitje, shkojmë te pema në qendër…
Ai nuk u përgjigj. Heshtja e tij ishte më e ftohtë se çdo fjalë dhe Fjolla e kuptoi menjëherë se e kishte lënduar. Kështu, sapo mori pagesën nga Dashamir Toplana, shkoi drejt stacionit dhe bleu një biletë për në Piqeras.
Kur entuziazmi i parë u venit dhe jashtë dritares nisën të kalonin vetëm fusha të mbuluara me dëborë dhe rreshta mështeknash të zbrazëta, diçka i gërryente fytin. Provoi të pinte çaj të ngrohtë, por asgjë nuk u lehtësua. Në vendin pranë udhëtonte një familje e çuditshme: dy prindër të heshtur, me fytyra të ngrira, dhe një djalosh rreth dymbëdhjetë vjeç, i palodhur, që komentonte gjithçka, vraponte nëpër vagon dhe përtypej biskota me zhurmë. Dukej se vetëm Fjolla bezdisej prej tij; përreth mbizotëronte gjallëri festive, ndërsa prindërit e djalit dukeshin sikur nuk prisnin asgjë të mirë nga festa që po vinte.
Fjolla nxori plejerin, vuri kufjet, ndezi muzikën e Nautilusit dhe mbylli sytë. Një shije e hidhur i ngjitej fytit dhe gjithçka brenda saj u shtrëngua në një nyjë të rëndë: sytë e skuqur të së ëmës, shpina e të atit teksa largohej nga treni – megjithatë kishte ardhur ta përcillte – dhe rrëfimet e shoqeve për herën e parë, nëse kishte dhimbur apo jo. Rripi i shtrenjtë prej lëkure, i mbështjellë me letër të ndritshme, i dukej tani një dhuratë qesharake, edhe pse vetëm një ditë më parë ishte e bindur se Krenarit do t’i pëlqente.
– S’ka pse t’i marrësh gjë, – i kishte thënë Bora Pepa. – Lidhe veten me një fjongo dhe thuaji: dhurata jote më e bukur jam unë!
Këto fjalë e kishin bërë Fjollën të ndihej keq, thuajse t’i merrej mendja. Edhe tani ndjente sikur do t’i vinte për të vjellë.
– Çfarë po dëgjon? – e pyeti djaloshi, duke e tundur pa ceremoni për krahu.
– Muzikë, – u përgjigj ajo ftohtë.
– Ma jep edhe mua.
Pa pritur miratim, ai ia hoqi njërën kufje dhe e futi në vesh.
– Oh, qenkan të forta!
Filloi të lëkundej sipas ritmit, ndërsa prindërit nuk hodhën asnjë vështrim nga ana e tyre, sikur gjithçka të ishte në rregull. Fjollës iu bë e qartë pse djali ishte kaq i pakontrolluar.
Pas disa minutash, ajo ia mori kufjet dhe u ngrit, duke shkuar në tambur për të pirë një cigare. Djaloshi e ndoqi nga pas.
– Ma jep një cigare, a?
– Hej, je ende i vogël, – ia preu ajo. – Dhe pastaj, prindërit e tu do ta kuptojnë menjëherë.