– Ata nuk janë prindërit e mi, – u përgjigj djali shkurt, duke e hedhur dorën si për ta mbyllur bisedën.
Fjolla Jakupi nuk tha asgjë. Nuk kishte aspak dëshirë të hynte në muhabet, e aq më pak me një fëmijë që mezi i mbërrinte supit. Por ai nuk u dorëzua.
– Janë kujdestarë. Me siguri pas Vitit të Ri do të më dorëzojnë diku, – shtoi ai, sikur po fliste për motin.
– Si domethënë? – e pyeti ajo, duke kthyer kokën.
Në fillim Fjollës iu duk se po bënte shaka. Por nga fytyra e tij e zbehtë dhe nga sytë seriozë kuptohej qartë se nuk kishte asgjë lozonjare aty.
– Ua mora paratë, – tha ai pa e ulur zërin. – Doja t’u blija dhuratë për Vitin e Ri. Një qenush. Spanjel. E njeh? Janë shumë të bukur.
– Dhe… e bleve? – pyeti ajo, e befasuar.
– Po, – pohoi ai me kokë. – Por ata e kthyen qenin. Edhe mua do të më kthejnë. Tani po më çojnë te një gjyshe që mezi dëgjon. Më thanë se Vitin e Ri do ta kaloj me të.
– Çfarë gjysheje? – Fjolla u përfshi pa dashje në këtë histori, që papritur iu duk më e rëndë se problemet e saj.
– Një e afërme. Shumë e vjetër, e shurdhër. Nuk mund të më mbajë. Me të kam jetuar vetëm deri dy vjeç, pastaj më çuan në jetimore.
Fjolla kujtoi një emision që kishte parë dikur për jetimoret dhe si ishte trishtuar atëherë, sa i kishte ardhur keq për ata fëmijë.
– Po a lejohet të kthehet një fëmijë? – pyeti ajo me zë të ulët.
– Nëse mund të kthesh një qen, pse jo edhe një fëmijë, – tha ai me një logjikë të ftohtë që e goditi fort.
Kur u kthyen në vagon, kujdestarët e tij e shikuan vetëm për një çast, kalimthi. Fjollës iu duk se ata kishin shpresuar që djali të mos kthehej fare, të zbriste diku në ndonjë stacion dhe të humbiste mes shtëpive të mbuluara me borë.
Këtë herë ishte ajo që ia zgjati kufjen. Dëgjuan pothuajse të gjithë anën e kasetës, kur Fjollës i lindi mendimi ta merrte me vete, te Krenar Nushi. Ai do ta kuptonte, do ta ndiente historinë, mundohej ta bindte veten. Por një zë tjetër brenda saj i thoshte se jo… Jo sot, të paktën.
– Është e vërtetë që po e çoni te një gjyshe e shurdhër? – pyeti ajo me zë të lartë, duke hequr kufjen.
Gruaja e shikoi e bezdisur, sikur Fjolla t’i kishte shkelur këmbën. Burri, me një zë çuditërisht të hollë, ia ktheu:
– Tashmë është ankuar? Ne për të bëjmë gjithçka… i pafalënderuar!
Vrimat e hundës i fryheshin dhe duart i dridheshin. Atëherë Fjolla e kuptoi pse ata rrinin kaq të ngrirë: jo nga indiferenca, por sepse brenda tyre zienin nervat. Gruaja i hodhi një vështrim të lig djalit dhe tha me përçmim:
– Ruaju, se sa hap e mbyll sytë, ta vjedh edhe ty muzikën. Mollë nga i njëjti trung!
Ajo tundte gishtin kërcënues, ndërsa djali u tkurr, duke pritur goditjen.
Vendimi i erdhi befas. Fjolla u çudit sa e lehtë iu bë shpirti në çastin që e kuptoi çfarë duhej të bënte.
– Më falni, – tha ajo, duke e qortuar veten për tonin lutës, – po a do të ishte e mundur ta merrja unë me vete? Ju jeni nga Krraba, apo jo?
E dinte mirë që ishin nga Krraba; ishin hipur në të njëjtin stacion me të.
– Unë mendoj të kthehem në shtëpi, – vazhdoi me nxitim. – Ndryshova mendje. Prindërit e mi janë atje, Vitin e Ri do ta kaloj me ta. Shtëpia është e madhe, babai ka blerë fishekzjarrë. Mund ta marr djalin me vete dhe pas festave ju vini ta merrni.
Djali e lëvizte kokën nga njëra anë në tjetrën, i hutuar dhe i frikësuar njëkohësisht, ndërsa tensioni në vagon rëndohej, duke e përgatitur pa zhurmë vazhdimin e asaj që do të pasonte.