Koka e djalit lëkundej me vrull majtas-djathtas, aq sa Fjollës i dukej sikur do t’i shkëputej nga qafa e hollë çdo çast.
– Çfarë dhurate u paska shkuar prindërve të tu, – tha gruaja me një ironi therëse, duke shtrembëruar buzët.
– Do të gëzohen, – u përgjigj Fjolla prerazi dhe, në mendje, shtoi se ndoshta ata jo, por ajo vetë patjetër po.
– Mamë, po më lejon? – luti djali me një zë të hollë, gati të padëgjueshëm. – Nuk dua të rri me Luljeta Fundon, ajo gromësin gjithë kohës dhe televizorin e mban në kupë të qiellit. A mund të shkoj me të?
Nga ai “mamë” i lutshëm dhe nga shprehja e ngrirë e gruas, Fjollës iu mblodh njëherësh zemërimi dhe një dëshirë për të qarë.
– Le të ikë! – shpërtheu papritur burri. – Le të shkojë ku t’i dojë qejfi! Flutura Hasani, jam i rraskapitur, nuk mbaj dot më. E ke idenë çfarë u tregon të gjithëve për ne? Pas festave shkojmë në kujdestari, le ta marrin, unë nuk e përballoj më!
Fjolla priste që djali të shpërthente në lot. Por ai, përkundrazi, buzëqeshi gjerë dhe e nguli vështrimin pa ia ndarë.
Gruaja nxori nga çanta një stilolaps dhe një copë gazete, shkroi diçka me nxitim dhe ia zgjati.
– Ja numri ynë. Vetëm ki parasysh që…
– Do ta zgjidhim, – ia preu Fjolla fjalën. – Hajde, bëhu gati. Brenda dhjetë minutash zbresim dhe kapim trenin e kthimit.
I pëlqeu vetes mënyra si e tha, sikur treni të ndalej po t’i bëje shenjë me dorë, si taksitë. Për një çast u ndje e guximshme dhe e rritur, por menjëherë iu kujtua Krenar Nushi dhe iu shua vrulli.
– Duhet të bëj edhe një telefonatë, – tha, pa e ditur nëse po fliste me veten apo me djalin.
– Prindërve? – pyeti ai me shpresë. – Janë të sigurt që s’do mërziten? Nuk do na nxjerrin jashtë? Ke qen? Po mace?
– Mjaft, – e ndali Fjolla. – Mos fol kaq shumë. Do t’i shohësh vetë.
Ajo mori çantën dhe u ngrit. Në vagon ra një heshtje e rëndë. Vetëm atëherë Fjolla vuri re se të gjithë po i shikonin.
– Merrni ca portokalle, – tha papritur një burrë i shëndoshë me mustaqe, që rrinte në shtratin anësor. – Për tryezën e festës.
– Unë kam byrekë me mollë! – u hodh fqinja e tij.
Njerëzit filluan të lëviznin e të flisnin njëherësh dhe, pas pak, Fjollës nuk i mjaftonin duart për dhuratat. Djali rrinte pranë saj, ende me atë buzëqeshje të madhe. Vetëm kur zbritën në stacion dhe vendosën çantat mbi një stol të mbuluar me borë, ai shpërtheu papritur në të qara, fort dhe fëminore. Fjolla e përkëdheli me siklet në shpinë.
– Mos qaj. Hajde, mos qaj. Do të të blej një plejer, po deshe.
– Me kasetë? – u ndriçua ai.
Fjolla hezitoi. Kaseta ishte e Krenarit, por me gjasë nuk do të takoheshin më.
– Me kasetë, – premtoi. – Hajde të gjejmë një telefon dhe biletarinë, duhet të nisim rrugën për në shtëpi.
“Në shtëpi”, – e përsëriti me vete dhe zemra iu mbush me një drithërimë të ëmbël. – “Sa do të gëzohen mami dhe babi!”
Hodhi një sy nga djali, mendoi vetëm për një çast nëse prindërit e saj do ta prisnin mirë një mysafir të tillë, por menjëherë e largoi dyshimin. Madje përgatiti edhe fjalinë që do t’u thoshte:
– Gjithmonë më keni thënë se jam e vetme. Ja, tani s’do jem më…