– Të mbaruan lekët, zemër? – e pyeti ai me një ton tallës.
– Jo. Thjesht nuk ke më qasje tek to.
Gentian Jakupi hyri në apartament rreth mesnatës. Nga rrobat i vinte era e parfumit të tij dhe një ëmbëlsi e huaj, e panjohur. Mimoza Nano rrinte ulur në kuzhinë. Përpara saj, mbi tavolinë, ishte vendosur byzylyku i argjendtë – dhurata e përvjetorit të tyre të parë. Prej tre muajsh nuk e kishte vënë më. Kishte thënë se i gërryente kyçin.
Ai kaloi pranë saj pa e parë në sy; vetëm çelësat iu përplasën lehtë.
– Pse je ende zgjuar?
Ajo nuk u përgjigj. Vështrimi i kishte mbetur te byzylyku – pak i zbehur, por i paprishur. E kishte gjetur në mëngjes, të fshehur në sirtar, poshtë çorapeve. Nuk kishte humbur. Ishte fshehur me qëllim.
– Jam i rraskapitur. Takimi u zgjat, partnerët s’pushonin së pyeturi, – tha ai.
Mimoza ngriti sytë. Ai ishte tridhjetë e pesë vjeç, ajo pesëdhjetë e gjashtë. Pesë vite më parë kishte zgjedhur të besonte se nuk ishte paraja arsyeja pse ai ishte me të.
– Çfarë takimi? – e pyeti qetë.
Gentiani buzëqeshi shtrembër dhe hapi frigoriferin.
– Biznesi, sigurisht. E di vetë, po e nis projektin. Gjëra serioze.
“Projekti”. Ai që ajo e financonte prej gjashtë muajsh – pa kontrata, pa rezultate. Vetëm fatura: restorante, butiqe, pika karburanti nëpër rrethe.
Mimoza mori telefonin dhe e vendosi mbi tavolinë, me ekranin nga lart. Ishte hapur biseda me Gresa Bashën. As që u mundua ta fshihte.
– Dëgjo, nesër në mëngjes duhet të dal herët. Ma jep kartën, se e kam kaluar limitin, – tha ai pa u kthyer.
Mimoza buzëqeshi lehtë.
– Kartën? Nuk ekziston më.
Ai u kthye menjëherë, vetullat iu mblodhën.
– Si nuk ekziston?
– Sot ua mbylla aksesin të gjitha llogarive. Nga ky çast, asgjë e jotja nuk funksionon më.
Heshtje. E shikoi sikur ajo po fliste në një gjuhë të pakuptueshme. Pastaj, me lëvizje të ngadalta, u ul përballë saj.
– Mimoza, çfarë po bën? Ne jemi familje.
– Ishim, – ia ktheu ajo shkurt.
Ai u përpoq të buzëqeshte, por doli e sforcuar. Zgjati dorën drejt saj; Mimoza e tërhoqi pëllëmbën.
– Ç’është ky kapriço fëmijësh? Të kam mërzitur për diçka? Hajde ta flasim si njerëz, ta shpjegoj.
– Nuk ka nevojë, – tha ajo. – I kam lexuar të gjitha.
Në fytyrën e tij u shfaq një ngrirje e papritur, si një parandjenjë se biseda sapo kishte hyrë në një fazë nga e cila nuk kishte më kthim.