Ai u drodh lehtë, si i zënë në befasi.
— I ke lexuar? Ke hyrë në telefonin tim? Çfarë quhet kjo sipas teje?
— Quhet fakt që e harrove dy ditë rresht mbi tavolinën e kuzhinës, — u përgjigj Mimoza qetë. — E hapa pa menduar, më doli përpara emri i Gresës. Pjesën tjetër nuk ishte e vështirë ta lidhja vetë.
Gentian Jakupi u ngrit në këmbë, bëri disa hapa nervozë nëpër kuzhinë dhe kaloi pëllëmbën mbi flokë, sikur donte të fshinte mendimet.
— Mirë. Po. Ka një vajzë. E pastaj? Nuk do të thotë asgjë. Ishte thjesht mërzi. Ti je gjithmonë në punë, gjithmonë e zënë. Çfarë prisje të bëja, të rrija i mbyllur mes katër mureve?
Mimoza mori byzylykun nga tavolina dhe e rrotulloi ngadalë mes gishtave.
— Këtë e hoqe ditën kur ajo tha se argjendi është për pleq, apo jo?
Noçka e tij u tendos, dhëmbët iu shtrënguan.
— Mos e hap këtë bisedë.
— Nuk po e hap, — tha ajo ftohtë. — Po e mbyll.
U ngrit dhe u drejtua nga dera. Gentiani u përpoq ta ndalte duke e kapur nga krahu, por Mimoza u kthye papritur; ai bëri një hap pas, i hutuar.
— Mendon se pa paratë e tua jam askushi? Mendon se mund të më trembësh? — zëri i saj ishte i fortë. — Unë gjej punë kudo, nuk jam fëmijë.
— Do gjesh, — ia ktheu ai. — Por jo këtu. Bëj gati gjërat. Nesër ndërroj bravën.
Ai mbeti i ngrirë. Pastaj qeshi shkurt, me një të qeshur të hidhur.
— Po më nxjerr jashtë? Nga apartamenti që e kam mobiluar pesë vjet me radhë?
— Nga apartamenti ku në letra figuron vetëm emri im, — u përgjigj ajo pa hezitim. — Dhe që u mobilua me paratë e mia.
Ai u largua në agim, duke e përplasur derën aq fort sa u drodhën xhamat. Mimoza mbeti ulur në sallon, duke dëgjuar boshllëkun që la pas. Pesë vjet kishte ndërtuar atë jetë. Ai kishte qenë pranë saj, kishte thënë fjalë të bukura. Ajo nuk kishte kërkuar shumë — vetëm të ishte aty.
Dhe ai kishte qenë. Por jo me të.
Duart i dridheshin. I shtrëngoi fort, por dridhja nuk u ndal. Për një çast deshi ta telefononte: “Kthehu, ta flasim.” Por e dinte se ishte grackë — kur frika nga vetmia bëhet më e madhe se poshtërimi.
Mimoza mori telefonin; fjalëkalimin e dinte prej kohësh. Filloi të shfletonte mesazhet. Gresa Basha. Njëzet e tetë vjeçe, menaxhere SMM. E dukshme, ambicioze. “Shumë shpejt do ta rregulloj gjithçka, zemër. Ai plakushi nuk dyshon për asgjë…”