…“por nuk do të largohem me një të rënë të lapsit — gjithçka duhet mbyllur me kujdes, që paratë të mos më rrëshqasin nga duart.”
Poshtë mesazhit shfaqej një emër tjetër. Marsela Rexha. Dyzet e dy vjeçe, e divorcuar, nënë e dy fëmijëve. Fjalitë ishin pothuajse identike: “Së shpejti do të jem i lirë, duro edhe pak.” “Ai plaku budalla nuk dyshon për asgjë.” Datonin tre muaj më parë. Më pas — heshtje totale.
Gresa Basha nuk ishte asgjë më shumë se radha e radhës.
Mimoza hapi një llogari të re. Pa fotografi, pa emër. I shkroi Gresës drejtpërdrejt:
“Po takohesh me Gentian Jakupin. Por nuk je e vetmja. Para teje ka qenë Marsela — ja mesazhet. Ti je vetëm kapitulli pasues. Mendoje mirë.”
Bashkëngjiti pamjet e ekranit. Shtypi “dërgo”. Telefoni iu rrëshqit nga dora. Zemra i rrihte fort — jo nga frika, por nga një ndjenjë çlirimi që nuk e kishte provuar prej vitesh.
Të njëjtin mesazh ua dërgoi edhe dy personave të tjerë — shoqeve të Gresës, atyre që mbushnin çdo postim me zemra dhe komente entuziaste. Mjaftonte kaq.
Pas tri ditësh, Gentiani e telefonoi nga një numër i panjohur.
— Çfarë ke bërë?!
— Ndryshova bravën.
— Jo bravën! Gresën! I shkrove asaj! Ua shpërndave pisllëqet shoqeve të saj!
Mimoza u ul në pragun e dritares. Jashtë binte shi, i imët dhe i pandalshëm.
— Nuk ishin pisllëqe. Ishin fjalët e tua. Pamje ekrani. Ti i shkrove, unë thjesht i bëra të dukshme.
Frymëmarrja e tij u bë e rëndë.
— A e kupton çfarë ke shkaktuar? Ajo ua tregoi të gjithëve! Shoqet i hodhën në “story”, kolegët i panë! Tani flasin vetëm për mua!
— Nuk të turpëroi ajo. E bëre vetë, kur mbaje dy gra njëherësh dhe mua më quaje budallaqe me para.
— Je e çmendur! E vjetër, e hidhëruar! Nuk e duron dot që u largova!
Mimoza dëgjoi pa e ndërprerë. Brenda saj u këput filli i fundit ku ishte mbajtur deri atëherë.
— Nuk u largove për të jetuar. Doje rehati për veten. Me mua ishe gjithmonë i ftohtë, i ngurtë, i padurueshëm.
— E padurueshme ishte të shihja paratë e mia të shkonin te Gresa. Dhe më parë te Marsela.
Ai heshti.
— Si e more vesh? Më ndiqje?
— Jo. Thjesht nuk i fshive mesazhet. Unë i pashë.
Një pauzë e gjatë. Pastaj një psherëtimë e lodhur, plot inat.
— Mirë. Dakord. Fitove. Do të iki. Vetëm se dua të flasim edhe një herë…