— Fshiji pamjet e ekranit, thuaju shoqeve të tua t’i zhdukin gjithashtu. Tani s’mund të dal askund, të gjithë mendojnë se…
— Se je mbajtur me paratë e mia? Pikërisht ashtu ka qenë. Pesë vjet u vare mbi mua si barrë. Nuk punove asnjë ditë, nuk kontribuove asnjë qindarkë. Prisje vetëm çastin e duhur për t’u zhdukur me lekët. Por nuk të doli.
Ai nuk foli. Gëlltiti me vështirësi.
— Asgjë nuk do ta fshij. Mësohu të jetosh me këtë, ashtu siç u detyrova unë.
Ajo e mbylli telefonin dhe ia bllokoi menjëherë numrin. U afrua te dritarja. Shiu kishte pushuar. Trotoari poshtë shkëlqente nga dritat.
Kaluan dy muaj. Mimoza Nano u kthye plotësisht në punë — te dyqani i rrobave për fëmijë, i cili ndërkohë ishte shndërruar në një rrjet të vogël. Furnitorë të rinj, kontrata, koleksione sezonale. Dhe, mbi të gjitha, qetësi. Nuk kishte më telefonata nervoze “kur po vjen?” dhe as ankthin e përhershëm se dikush do të vonohej sërish.
Një mëngjes, ndihmësja e saj, Vesa Vrioni, hapi derën e zyrës dhe vendosi një celular mbi tavolinë.
— Znj. Nano, ju kanë shkruar privatisht. Më falni, e pashë pa dashje… por mendova se duhet ta lexoni.
Llogari e panjohur. Marsela Rexha.
“Përshëndetje. A keni qenë e martuar me Gentian Jakupin? Unë jam Marsela. Prej gjashtë muajsh u zhduk pa asnjë shpjegim. Mendova se faji ishte imi. Vetëm së fundmi mësova të vërtetën — më mashtroi mua, më pas ju, pastaj edhe Gresën. Kuptova se problemi nuk isha unë. Ai është kështu. Ju falënderoj që më hapët sytë.”
Mimoza shkroi shkurt:
“Asgjë për të falënderuar. Kujdesuni për veten.”
E mbylli bisedën. Historia e Marselës nuk ishte më pjesë e jetës së saj.
Në mbrëmje, Mimoza u kthye në shtëpi duke kaluar nga parku. Dritat e rrugës përhapnin një ndriçim të zbehtë. Telefoni i saj nuk binte. Askush nuk kërkonte llogari.
Në apartament ndërroi rrobat, mbushi një gotë me ujë dhe u ul pranë dritares. Qyteti jetonte — makina, drita, zhurma e largët. Gentiani ishte diku atje. Gresa. Marsela. Secili vazhdonte rrugën e vet.
Ajo hapi sirtarin dhe nxori byzylykun prej argjendi. E vështroi — i gërryer, pa vlerë. U ngrit, hapi dritaren dhe e hodhi jashtë. Metali trokiti mbi gurët në errësirë.
E mbylli dritaren. U ul sërish.
Heshtja ishte e plotë.
Pas pesë vitesh — më në fund, vetëm e saja.