— Mjaft më, Nexhmije Kodra! — shpërtheu Ornela Bushati, duke humbur durimin. — Ky apartament nuk është i juaji dhe nuk do të vendosni ju çfarë bëhet këtu!
— Si mendon, a do t’i shkonte kuzhinës kjo perde? — u përgjigj qetësisht Nexhmije Kodra, duke shfletuar katalogun e tekstileve që e kishte sjellë me vete. — Është jeshile, me qëndisje. Në dyqanin te cepi i rrugës kanë ulje këtë javë.
Ornela ngriti kokën nga laptopi dhe mori frymë thellë, ngadalë. Brenda dy javësh bashkëjetesë, kjo ishte hera e tretë që flitej për perde, mbulesa dhe ngjyra pëlhurash.
— Nexhmije Kodra, unë dhe Visari e kemi rinovuar kuzhinën vetëm gjashtë muaj më parë. Për më tepër, kjo është një zgjidhje e përkohshme, vetëm sa të mbarojnë punimet në shtëpinë tuaj — tha ajo, duke u përpjekur të tingëllonte sa më e butë.
— E përkohshme? — vjehrra shtrëngoi buzët. — Edhe përkohësisht, njeriu do të ndihet rehat. Dhe, ta them troç, ajo perdja që keni tani nuk lë të hyjë drita.
Visar Dhrami rrinte i ulur me telefon në dorë, duke bërë sikur po lexonte lajmet. Ornela e dinte mirë se prej gjysmë ore ai po lëvizte të njëjtin ekran, pa u përfshirë fare.
— Mami, ne kështu e pëlqejmë — tha më në fund Visari, me zë të ulët.
— Si të doni — Nexhmije Kodra e mbylli katalogun me një përplasje të lehtë. — Unë thjesht dua më të mirën. Gjithmonë vetëm më të mirën.
Ornelës iu desh shumë përpjekje për të mos shpërthyer. “Dy javë,” i përsëriti vetes. “Vetëm dy javë, derisa fqinjët e saj të mbarojnë riparimet që shkaktuan përmbytjen.”
Por dy javët u shndërruan në një muaj. Dhe Nexhmije Kodra nisi të sillte veten si në shtëpinë e saj. Fillimisht, në dollap u shfaq filxhani i saj i preferuar. Pastaj disa vazo me lule zunë vend në dritare. Më vonë, një grumbull librash u sistemua në dhomën e ndenjjes.
— Ornelushka, nesër do ta ftoj Shpresa Mollën për çaj. Nuk ke gjë kundër, apo jo? — pyeti një mbrëmje gjatë darkës.
— Shpresa Mollën? — u habit Ornela.
— Po, fqinjen time. Kemi jetuar njëzet vjet në të njëjtin pallat. Është grua shumë e mirë, do ta njohësh dhe…
— Nexhmije Kodra — ndërhyri Ornela, duke ruajtur qetësinë — unë dhe Visari punojmë të dy. Apartamenti është i vogël. Nuk mendoj se është ide e mirë të ftojmë njerëz.
— Çfarë njerëz? — u shpreh vjehrra me duar hapur. — Është shoqja ime e vjetër! Thjesht do pimë çaj. Mos u shqetëso, gjithçka e përgatis vetë.
Ornela i hodhi një vështrim burrit, por Visari përsëri u shtir sikur nuk po dëgjonte.
— Visar, thuaj diçka — nuk duroi më ajo.
— Çfarë të them? — ngriti supet ai. — Mami ka të drejtë. Është për pak kohë. Ç’rëndësi ka nëse vjen shoqja e saj?
Kështu, në shtëpinë e tyre u shfaq Shpresa Molla — një grua e mbushur, me flokë të krehura lart, e dhënë pas thashethemeve për fqinjët. Pas saj erdhi Drita Curri, ish-kolege e Nexhmijes, e hollë dhe e ftohtë në sjellje. Dhe më pas Osman Sota, “një mik i vjetër”, siç e prezantoi vjehrra.
Ornela u kthye nga puna dhe gjeti njerëz të huaj në kuzhinë. Po pinin çaj, po hanin çokollatat që ajo i kishte blerë për vete dhe flisnin sikur të ishin në shtëpinë e tyre.
— Po, pikërisht këtë ia thashë edhe djalit tim — dëgjoi zërin e Nexhmije Kodrës sapo hapi derën. — Rinia e sotme është krejt ndryshe. Me këto pajisje e internet, nuk ka më marrëdhënie si dikur.
— Jam plotësisht dakord — ia ktheu Shpresa Molla. — Nusja ime rri gjithë ditën me telefon në dorë. I them: “Sara Osmani, lëre atë gjë dhe fol me njerëzit siç duhet.” Po ajo vetëm tund dorën.
Ornela i përshëndeti me dhëmbë të shtrënguar, kaloi drejt dhomës së gjumit dhe u përpoq të mos dëgjonte më. Por muret ishin të holla.
— Visar, kështu nuk vazhdohet — i tha të shoqit të shtunën, kur dolën për drekë në një kafene, i vetmi vend ku mund të flisnin pa vjehrrën. — Kanë kaluar gati dy muaj. Riparimet te nëna jote kanë përfunduar prej kohësh.
— E di — psherëtiu ai. — Por atje është vetëm. Pas babait, ka mbetur krejt e vetme.
— E kuptoj, por nuk për këtë ramë dakord. Shtëpia jonë është kthyer në han. Dje Osman Sota ndenji këtu deri në njëmbëdhjetë të darkës! E ngriti zërin e televizorit dhe pa filma aksion.
— Është njeri i mirë, thjesht pak i zhurmshëm.
— Nuk është çështje zhurme. Është fakti që nëna jote sillet sikur ky apartament t’i përkasë asaj. E ka riorganizuar tërësisht dhomën e ndenjjes!
— Kështu është më komode…
— Visar! — ngriti zërin Ornela, duke tërhequr vëmendjen e disa klientëve. — Dy vjet kemi zgjedhur mobiljet. I kemi vendosur siç na pëlqente neve. Dhe ajo i ka lëvizur të gjitha pa na pyetur fare!
Visari hapi duart.
— Ornelushka, ajo është e moshuar. Dhe pastaj… është nëna ime.
— Ndërsa unë jam gruaja jote. Dhe kjo është shtëpia jonë, jo një bujtinë.
— Jepi edhe pak kohë — u lut ai. — Do të mësohet të rrijë vetëm dhe do të kthehet.
Por Nexhmije Kodra nuk kishte ndërmend të largohej. Përkundrazi, çdo ditë sillej më hapur si zonja e shtëpisë.
Një pasdite, kur Ornela u kthye nga puna, vuri re se nga vitrina mungonin disa figura dekorative dhe një kuti e vjetër bizhuterish.
— Nexhmije Kodra — hyri në kuzhinë, ku vjehrra po gatuante. — Nuk e keni parë kutinë e vogël që ishte në vitrinë? Atë prej druri, të gdhendur.
— Ah, atë sendin e vjetër? — tha ajo pa u kthyer. — E hodha. Edhe ato figurat e shëmtuara. Nuk përputheshin fare me arredimin.
Ornela ndjeu sikur diçka iu këput brenda.
— Ju… e hodhët kutinë time? Atë që ma kishte dhënë gjyshja?
— Ornelushka, ishte një gjë e vjetër, pa vlerë. E konsumuar, as bravën nuk e kishte në rregull. Pse të mbahen gjithë ato mbeturina?
Ajo u ul ngadalë në karrige. Brenda asaj kutie kishte letra, kartolina, kujtime — gjithçka që e lidhte me gjyshen e saj të dashur.
— Nuk kishit asnjë të drejtë — tha me zë të ulët. — Ishin sendet e mia. Kujtimet e mia.
— Si s’paskam të drejtë? — u habit Nexhmije Kodra. — Thjesht vura rregull. Nuk mund të jetosh mes gjërave të vjetra, sjellin energji të keqe.
Pa thënë asnjë fjalë, Ornela doli nga kuzhina. Kishte frikë se, nëse fliste, ose do të qante, ose do të thoshte diçka që s’do ta kthente dot pas.
Mbrëmjen e asaj dite, ajo pati një bisedë serioze me Visarin.
— Kjo i ka kaluar të gjitha kufijtë — tha ajo, me zë të përmbajtur, që të mos dëgjohej nga dhoma tjetër. — E hodhi kutinë e gjyshes sime. Pa më pyetur fare.
— Nuk e bëri me qëllim të keq… — nisi ai.
— Mjaft e justifikove! — shpërtheu Ornela. — Ajo ishte gjëja ime. Kujtimi im!
— Mirë, mirë — tha ai, duke ngritur duart. — Do të flas me të. Kjo ishte vërtet e tepërt.
Biseda u bë të nesërmen. Nexhmije Kodra për një kohë të gjatë nuk e kuptoi problemin, por në fund kërkoi falje — ftohtë, sikur po e akuzonin padrejtësisht.
Për disa ditë, në apartament mbretëroi një paqe e tendosur.
Pastaj erdhi pjesa vërtet “interesante”. Një mbrëmje, teksa Ornela dhe Visari po hanin darkë, Nexhmije Kodra tha me ton serioz:
— Fëmijët e mi, dua të flas me ju për të ardhmen — i bashkoi duart mbi tavolinë dhe i pa drejt e në sy. — Kam menduar gjatë dhe besoj se ka ardhur koha ta zgjidhim njëherë e mirë çështjen e banesës.
— Në ç’kuptim? — pyeti Ornela, me një ndjesi të keqe që po i ngrihej në gjoks, ndërsa vjehrra vazhdoi fjalinë e saj pa u ndalur.