…do të ishte bosh. Ndërsa këtu, për tre veta, tashmë mezi marrim frymë. Prandaj po ju propozoj diçka të arsyeshme: t’i shesim të dyja apartamentet dhe të blejmë një më të madh, me tri dhoma. Të jetojmë të gjithë bashkë, si familje, qetësisht, pa sherre.
Ornelës pothuajse iu bllokua fryma. Gati sa nuk u mbyt me kafshatën.
— Të gjithë bashkë? — e përsëriti, sikur të mos i besonte asaj që sapo dëgjoi.
— Po, sigurisht — tha Nexhmije Kodra me bindje të plotë. — Ju nuk do të kishit më kredi për të shlyer çdo muaj, ndërsa unë nuk do të rrija e vetme mes katër mureve. Madje kam gjetur edhe një apartament shumë të bukur, këtu afër, në rrugën e Ndërtuesve. Kuzhinë e madhe, sallon i bollshëm…
— Ne nuk kemi menduar të shpërngulemi — ndërhyri Visari me kujdes, sikur po ecte mbi akull të hollë.
— Planet ndryshojnë, bir — ia preu ajo, duke tundur dorën. — I kam bërë edhe llogaritë. Nga shitja e dy banesave do të merrnim mjaftueshëm për këstin e parë. Pa asnjë problem.
— Nexhmije Kodra, ne nuk do ta shesim këtë apartament — tha Ornela prerë. — E kemi blerë vetëm dy vite më parë. Kemi kredi për pesëmbëdhjetë vjet.
— Kredia mund të shlyhet edhe më herët — u përgjigj vjehrra me një ngritje supesh. — Dhe pastaj, çfarë ka kaq të frikshme në një zhvendosje? Vend i ri, fundja. Ndërkohë, çfarë mundësie! Apartament me tri dhoma! Për moshën tuaj, është zgjedhje e shkëlqyer.
— Unë nuk dua të shpërngulem — këmbënguli Ornela. — Dhe, mbi të gjitha, nuk dua të jetoj bashkë… — e la fjalinë pezull, duke kërkuar mënyrën si ta mbyllte.
— Me mua, apo jo? — sytë e Nexhmijes u ngushtuan. — Ja pra, rinia e sotme. As me prindërit nuk duan të jetojnë. Në kohën time, kjo ishte e paimagjinueshme.
— Nuk është kjo çështja — u fut Visari. — Thjesht sapo jemi sistemuar këtu.
— Pikërisht! — e mbështeti Ornela. — Ne e zgjodhëm këtë shtëpi, ne bëmë çdo punë brenda. Çdo detaj e kemi menduar për vete.
— Edhe në një apartament të ri mund të bëni punime — u përgjigj Nexhmije pa u trazuar. — E rëndësishme është të marrim vendimin. Të tjerat rregullohen vetë.
Në atë çast, Ornelës iu bë e qartë se Visari nuk po thoshte një “jo” të prerë. Ai rrinte me sytë ngulur në pjatë dhe dukej se po e merrte seriozisht propozimin e së ëmës.
— Visar, ti nuk po e mendon vërtet këtë ide, apo jo? — e pyeti më vonë, kur mbetën vetëm.
— Nuk e di — u përgjigj ai me sinqeritet. — Mamaja është vërtet shumë vetëm. Dhe nga ana financiare, ndoshta do të ishte më e leverdishme.
— Këtë e kemi diskutuar dy vjet më parë! — ia kujtoi Ornela. — Kur kërkonim shtëpi. Ti vetë the që nuk doje të jetoje me prindërit.
— Ashtu ishte, por tani situata ka ndryshuar. Babai nuk jeton më, dhe mamaja ka mbetur krejt e vetme.
— Dhe për këtë arsye ne duhet të shkatërrojmë jetën tonë?
— Mos e dramatizo — u mërzit Visari. — Askush nuk po shkatërron asgjë. Thjesht duhet t’i peshojmë të gjitha mundësitë.
Disa ditë më pas, Ornela u kthye në shtëpi më herët se zakonisht — në arkiv ishte shkurtuar orari për shkak të një kontrolli. Sapo hapi derën, nga salloni dëgjoi zëra dhe një bisedë të gjallë.
— …dhe këtë mur mund ta heqim — shpjegonte një zë mashkulli që nuk e njihte. — Hapësira do të bëhet shumë më e gjerë. Moderne, funksionale.
— A ka ndonjë problem me lejet? — dëgjoi zërin e Osman Sotës.
— Jo, nëse bëhet gjithçka siç duhet. Kam njohje në zyrat teknike, rregullohet.
Ornela hyri në sallon dhe u ndal si e ngrirë. Rreth tryezës ishin ulur Nexhmije Kodra, Osman Sota dhe një burrë i panjohur me një tablet në dorë, ku shfaqej një plan.
— Ornelë! — tha vjehrra me habi. — Sot qenke kthyer herët.
— Çfarë po ndodh këtu? — pyeti ajo, duke ngulur sytë te ekrani që i ngjante në mënyrë shqetësuese planimetrisë së apartamentit të tyre.
— Ah, vetëm sa na vizitoi Gjergj Lufta — tha Nexhmije me një ton krejt të shkujdesur. — Është arkitekt, merret me rikonstruksione. Po shohim disa ide.
— Çfarë idesh? — Ornela iu afrua dhe pa qartë se vizatimet ishin pikërisht të shtëpisë së saj, vetëm se me mure të reja të vizatuara.
— Sigurisht — foli Osman Sota. — Nexhmije Kodra na tregoi që po mendoni për zgjerim. Miku im mund të ndihmojë me ide për banesën e re. Ose për këtë, nëse vendosni të qëndroni.
— Ne nuk po mendojmë për asnjë zgjerim — tha Ornela ngadalë. — Dhe aq më pak për punime këtu.
— Ornelë, mos u bëj kaq kategorike — u vrenjt Nexhmije. — Vetëm po diskutojmë alternativa. Shiko këtu — tregoi tabletin. — Nëse e ndajmë dhomën tuaj të gjumit kështu, dalin dy dhoma të vogla. Një për ju, një për mua.
Gjaku i vërshoi Ornelës në kokë.
— Nexhmije Kodra — tha me përpjekje për të ruajtur qetësinë —, nuk e di çfarë keni imagjinuar, por ne nuk kemi në plan as të shpërngulemi, as të rindërtojmë, e aq më pak të ndajmë dhomën tonë të gjumit.
— Po pse reagoni kaq ashpër? — tundi kokën vjehrra. — Janë vetëm ide. Vetë Visari dje më tha që i pëlqen ideja e apartamentit me tri dhoma.
— Çfarë?!
— Po, po. Folëm gjatë dje. Nga ana financiare, sipas tij, është shumë logjike.
Ornela ndjeu sikur dikush e kishte goditur pas shpine. A kishte folur vërtet Visari me të ëmën pa i thënë asgjë?
— Më falni — iu drejtua arkitektit —, por mendoj se është më mirë të largoheni tani. Nuk do të bëjmë asnjë ndryshim.
— Ornelë! — u indinjua Nexhmije. — Si flet kështu me një mysafir?!
— Ai nuk është mysafir, por një i huaj që e sollët në shtëpinë time pa më pyetur.
Arkitekti, duke e ndjerë tensionin, mblodhi shpejt sendet.
— Ndoshta vij një herë tjetër — murmuriti. — Kur ta keni diskutuar familjarisht.
Sapo ai u largua, shpërtheu sherri. Nexhmije Kodra e akuzoi Ornelën për mungesë respekti, për vrazhdësi dhe egoizëm. Ornela, nga ana tjetër, i tha hapur se po i kalonte të gjitha kufijtë.
— Po silleni sikur ky apartament të ishte i juaji! — shpërtheu më në fund ajo. — Por nuk është!
— Atëherë i kujt është? I djalit tim! — ia ktheu Nexhmije. — Ai e bleu me punën e vet!
— E blemë bashkë! Dhe kredinë e paguajmë bashkë!
— Mos më bëj të qesh. Çfarë paguan ti me atë rrogën qesharake të arkivit? Thërrime! Po të mos ishte Visari, ende do të jetoje në ndonjë dhomë konvikti!
Kjo ishte goditje nën brez. Ornela vërtet kishte jetuar në konvikt para se të njihte Visarin — vetëm nuk mund ta përballonte qiranë.
— Ju… — zëri iu pre nga zemërimi. — Si mund të thoni diçka të tillë?
— Po çfarë ka të keqe? Është e vërteta. U kap pas djalit tim sepse kishte perspektivë, sepse mund të blinte shtëpi…
— Kur u njohëm, Visari nuk kishte apartament! — shpërtheu Ornela. — E blemë dy vjet pas martesës, së bashku!
— Nuk ka rëndësi. Fakti është që tani ai të mban, dhe ti nuk je as e aftë të tregosh respekt për nënën e tij.
Në atë moment u hap dera dhe brenda hyri Visari. Pas tij qëndronte një grua e re, me një dosje në dorë.
— Çfarë po ndodh këtu? — pyeti i tronditur, duke parë fytyrat e skuqura të së shoqes dhe të nënës. — Po grindeni?
— Nusja jote e nxori jashtë Gjergj Luftën! — u ankua menjëherë Nexhmije. — Erdhi të ndihmonte me planet e rikonstruksionit, dhe ajo e përzuri!
— Çfarë rikonstruksioni? — Visari e pa Ornelën i hutuar.
— Edhe unë dua ta di! — tha ajo, duke kryqëzuar krahët. — Mamaja jote thotë se dje e keni diskutuar idenë e apartamentit me tri dhoma, që të jetojmë të tre bashkë. Është e vërtetë?
Visari hezitoi.
— Pra… kemi folur, po. Teorikisht.
— Teorikisht? — zemërimi i Ornelës u ndez sërish. — Dhe kjo grua erdhi këtu teorikisht? — tregoi me dorë nga e panjohura që qëndronte pas tij.