— Ajo quhet Xhoana Imeri — u kthye Visari nga pas, duke treguar gruan pranë derës. — Është agjente imobiliare. Mamaja ime e thirri vetëm për të bërë një vlerësim të apartamentit, që të dimë se për çfarë shifrash bëhet fjalë. Asgjë më tepër.
— Çfarë the?! — Ornela u shtang. — Ke sjellë një agjente për të vlerësuar shtëpinë tonë pa më thënë asnjë fjalë?
— Ornelë, mos e bëj kaq të madhe — ndërhyri Nexhmije Kodra me ton përkëdhelës, por të ftohtë. — Është thjesht një vlerësim. Nuk të detyron për asgjë. Donim të të bënim një surprizë.
— Surprizë? — Ornela i kaloi sytë herë te burri, herë te vjehrra. — Ju mendoni vërtet se ideja e shitjes së një shtëpie mund të jetë surprizë?
— Askush nuk tha se do ta shesim patjetër — u përpoq Visari ta zbusë situatën. — Po mbledhim informacion, kaq.
— Xhoana ka përgatitur edhe disa dokumente paraprake — shtoi Nexhmije Kodra pa asnjë ndrojtje. — Madje na tregoi edhe disa apartamente me tri dhoma në zona shumë të mira. Ka oferta mjaft interesante.
Ornela i shikonte e mpirë. A kishin arritur deri këtu, duke marrë vendime pas shpine, pa e pyetur asnjëherë?
— Mjaft, Nexhmije Kodra! — shpërtheu ajo më në fund. — Ky apartament nuk është i juaji dhe nuk do të vendosni ju se çfarë ndodh këtu!
Në dhomë ra një heshtje e rëndë. Nexhmije Kodra e vështroi me sy të zgurdulluar, sikur nuk po besonte që nusja po guxonte të ngrinte zërin ndaj saj.
— Kështu flet ti me më të mëdhenjtë? — tha më në fund, me dhëmbë të shtrënguar. — Visar, a po e dëgjon se si më flet gruaja jote?
Visari hodhi një vështrim të pasigurt nga e ëma te Ornela.
— Ndoshta… ndoshta të gjithë duhet të qetësohemi pak — belbëzoi ai.
— Të qetësohem? — Ornela qeshi shkurt, por në atë të qeshur kishte dhimbje. — Ju planifikoni pas shpine të shisni shtëpinë tonë, sillni të huaj brenda, dhe unë duhet të rri e qetë?
— Ornelë, po e ke keqkuptuar… — nisi Nexhmije Kodra.
— Jo, e kuptoj shumë mirë — ia preu ajo. — Keni ardhur për dy javë dhe po bëhen tre muaj që jetoni këtu. Po na pushtoni hapësirën, sillni njerëzit tuaj, zhvendosni sendet e mia. Dhe tani doni të shisni edhe shtëpinë!
— Mos e tepro — u shpreh vjehrra me përbuzje. — Askush nuk po pushton asgjë. Dua vetëm më të mirën për djalin tim.
— Dhe jeni e sigurt që kjo është më e mira për të, ndërsa po shkatërroni martesën e tij?
— Unë po e shkatërroj? — Nexhmije Kodra përplasi duart. — Ti thjesht nuk do të jetosh me mua, sepse ke frikë se do të shoh se çfarë gruaje e keqe je! Nuk gatuan, nuk pastron…
— Mjaft, mama! — ndërhyri më në fund Visari. — Kjo nuk është e vërtetë. Ornela është një bashkëshorte e shkëlqyer.
— Nuk e sheh, sepse je i verbuar — ia ktheu ajo me një lëvizje dore. — Burrat janë të gjithë njësoj.
— Më falni… — foli me zë të ulët Xhoana Imeri, që deri atëherë kishte qëndruar e sikletosur pranë derës. — Ndoshta duhet të vij një herë tjetër…
— Jo — tha prerë Ornela. — Më mirë mos vini kurrë. Ky apartament nuk shitet.
— Në fakt… — kolliti lehtë Xhoana, e turbulluar. — Dokumentet paraprake tashmë janë plotësuar. Nexhmije Kodra ka firmosur një autorizim në emër të Visarit…
— Çfarë?! — tani ishte Visari që u zbeh. — Ke firmosur autorizim në emrin tim?
— Po ç’rëndësi ka? — ngriti supet e ëma. — Jam nëna jote. Kush tjetër do të merrej me punët e tua?
— Mama, kjo është falsifikim dokumentesh — tha ai i tronditur. — Është vepër penale!
— Mos thuaj marrëzira — e hodhi poshtë ajo. — Thjesht përshpejtova procedurat. Ti nuk ishe këtu dhe nuk desha të humbnim kohë.
— Nexhmije Kodra — foli Ornela, duke u përpjekur të ruante qetësinë, — ju lutem, filloni të bëni gati valixhet. Është koha të ktheheni në shtëpinë tuaj.
— Si? — u ngrit ajo e indinjuar. — Po më nxjerr jashtë?
— Po ju kërkojmë të largoheni. Punimet në apartamentin tuaj kanë kohë që kanë përfunduar. Keni shtëpinë tuaj. Kjo është e jona.
— Visar! — iu kthye të birit. — Thuaji diçka! Thuaji që nuk do ta lejojë të më nxjerrë në rrugë!
Visari dukej i humbur, sytë i shkonin sa te Ornela, sa te e ëma.
— Mama — tha më në fund, — Ornela ka të drejtë. Duhet të kthehesh në shtëpinë tënde. Dhe kjo historia e autorizimit… është shumë serioze. Nuk kishe të drejtë.
— Po më tradhton për këtë grua? — lot i shndritën në sy. — Për të?
— Ajo është gruaja ime — u shpreh ai me vendosmëri. — Dhe e dua. Të lutem, respekto vendimin tonë.
— Mirë — u drejtua ajo. — Do të iki. Por mbaje mend: ti e zgjodhe këtë rrugë.
— Mos e dramatizo — psherëtiu Visari. — Thjesht ke kaluar kufijtë.
Nexhmije Kodra u ngrit dhe thirri Xhoanën. Agjentja mori dokumentet dhe u largua me ndjesë. Pas një ore, vjehrra doli nga dhoma e miqve me dy çanta të mëdha.
— Kam thirrur taksi — tha ftohtë.
Ata pritën në heshtje. Kur dera u përplas pas saj, Ornela e pyeti me zë të ulët:
— Vërtet ke folur me të për shitjen e shtëpisë?
Visari kaloi dorën në flokë, i lodhur.
— Vetëm fliste për këtë. Nuk mendoja se do shkonte kaq larg.
Ditët që pasuan ishin të tensionuara. Visari u përpoq disa herë ta telefononte, por pa përgjigje. Në ditën e shtatë, telefoni ra. Ishte Shpresa Molla, fqinja e Nexhmijes.
— Visar, duhet të vish — tha ajo. — Nëna jote nuk hap derën për askënd. Thotë se po përgatit disa letra kundër jush…